Калі мы ўзносім рукі

Калі мы ўзносім рукі да Цябе, Абба, што мы сапраўды маем на ўвазе? Ці мы паклоняемся? Ці мы сапраўды гэта маем на ўвазе? Ці магчыма быць поўным страхаў і сумневаў, і ўсё ж пакланяцца? Ці прымаеш Ты пакланенне сумняваючыхся людзей? Як мы можам казаць, што пакланяемся Табе і абагаўляем Цябе, але не давяраем Табе?

Так мала Тваіх дзяцей жывуць жыццём, поўным сілы і ласкі. Ці таму яны ўзносяць рукі да Цябе? Ці спрабуюць яны выцягнуць нешта з Цябе, нешта, чаго ім глыбока не хапае ў саміх сябе? Пытаю Цябе зноў, Абба; як мы можам пакланяцца Табе, але сапраўды не давяраць Табе? Знайдзі мне чалавека, які скажа, што ён давярае. Так, Твой Сын — наша параўнанне.

Колькі ўзнімаюць рукі, просячы міласэрнасці? Гэта здаецца належнай прычынай, каб узняць святыя рукі. Ці гэта пакланенне, Ойча? Гэта здаецца адчаем. Ці адчай — сіла, Ойча?

Ці мы сапраўды верым, што Yahshua памёр за нас? Часам, як гэта ні дзіўна, здаецца больш зразумелым верыць, што гэта было за Аўраама, Майсея ці нават Паўла. Ці гэта сапраўды за нас? Дзе тыя, хто памазаны Тваім дотыкам, Ойча, тыя, хто страціў сваё жыццё і знайшоў Цябе? Іх так мала. Чаму, Абба? Чаму? Твае абяцанні — для ўсіх нас, хто кажа, што верыць, ці не так?

Даруй нам за супярэчлівую вестку, якую мы пасылаем, узносячы рукі з сумневам у сэрцах. Дапамажы нам верыць, верыць у Твае абяцанні праз Твайго Сына і Твой Руах (Дух). Дай нам веру з гарчычнае зерне, Абба (Мацвея 13:31-32, 17:20). Нарадзі веру ў нас, Ойча, сапраўдную веру. Зрабі яе сапраўднай для нас, каб мы маглі зрушваць горы (Марка 11:23). Падрыхтуй нашы сэрцы (розум) годна пакутаваць дзеля гэтага.

Дапамажы нам памерці для «свайго я», каб мы маглі прапанаваць сапраўднае пакланенне, дзеля самога пакланення, а таксама дзеля тых, хто задумваецца пра веру ўсіх, хто сцвярджае, што верыць у тое, што яны так палка прапаведуюць і, здаецца, так моцна сцвярджаюць.