Увайдзі ў Яго суды і адказвай!

Хто [той, хто] верыць [трымаецца, давярае, спадзяецца] у Яго [Yahshua], той не судзіцца [не адкідаецца, не асуджаецца, не пракляты], а хто не верыць [не трымаецца, не давярае, не спадзяецца], той ужо асуджаны [прысуджаны], бо не паверыў і не давяраў Імю адзінароднага [прынятага] Сына Усемагутнага [Yahweh]. (Ян 3:18)

Ці звяртаецца Ян да вернага, ці да няверуючага? Ці не мае веручы быць суджаны паводле гэтага верша? Ці не глыбейшы Я за твае паверхневыя думкі? Ці гэты верш — толькі папярэджанне для няверуючага, і не варты разгляду тымі, хто адкуплены на выратаванне? Ці вера — гэта аднаразовая падзея, а потым усё скончана? Ці неістотная патрэба працягваць верыць?

Праўду кажу табе: табе трэба перачытаць Яна 3:18 яшчэ раз і разгледзець прымяненне яго да твайго штодзённага жыцця. Ці «скончана» твая вера ў Майго Сына? Ці ўсё скончана, ці табе трэба працягваць давяраць Яму ва ўсім? Гэтае Слова трэба прымяняць кожны дзень, дзіця Маё, кожны дзень.

Кожны раз, калі ты дзейнічаеш у страху, сумневе, гардыні ці бунце, Я суджу адпаведна. Я сказаў суджу, але не асуджаю, і гэта суд справядлівы і адпаведны. Ці не казаў Я табе, што не маю задавальнення, калі Мой народ адступае назад? (Да Габрэяў 10:38) Так, Я сяджу на пасадзе, і ты адказны за кожны ўчынак, кожнае слова і кожную думку. Усе яны суджаныя! Гэта дасканалы ўзор, каб набліжаць цябе да Мяне.

Перастань судзіць па адным толькі выглядзе, а замест гэтага судзі правільна (Ян 7:24). А каб зрабіць гэта, суддзі спачатку сябе самога. Гэта можа паменшыць настаўленне, якое належным чынам прыходзіць да ўсіх, хто ідзе за Мной.

Веры Майму Сыну ва ўсіх сваіх патрэбах і нагадвай сабе кожны дзень, што ўсе твае патрэбы накіраваныя перш за ўсё на адкупленне твайго сумлення, а ўжо пасля гэтага задавальняюцца твае цялесныя патрэбы. Кожная твая думка вымяраецца ахвярным учынкам Майго адзінароднага. Гэта не дробязь, улюбёны; Я стаўлюся да гэтага вельмі сур'ёзна. Так Я гэта задумаў; ты верыш?