सेवकाचा मार्ग

जर तू एखादा इब्री सेवक विकत घेतलास, तर त्याने सहा वर्षे तुझी सेवा करावी. पण सातव्या वर्षी, त्याने काहीही न देता मुक्त व्हावे. जर तो एकटा आला असेल, तर तो एकटाच मुक्त होईल; पण जर तो आला तेव्हा त्याला पत्नी असेल, तर ती त्याच्याबरोबर जाईल. जर त्याच्या मालकाने त्याला पत्नी दिली आणि तिने त्याला मुलगे किंवा मुली दिल्या, तर ती स्त्री व तिची मुले तिच्या मालकाची राहतील, आणि केवळ पुरुष मुक्त होईल. पण जर तो सेवक जाहीर करतो, “मी माझ्या मालकावर आणि माझ्या पत्नी व मुलांवर प्रेम करतो आणि मला मुक्त व्हायचे नाही,” तर त्याच्या मालकाने त्याला न्यायाधीशांसमोर आणावे. त्याने त्याला दाराजवळ किंवा दाराच्या चौकटीजवळ न्यावे आणि सुईने त्याचा कान टोचावा. मग तो आयुष्यभर त्याचा सेवक राहील. (निर्गम 21:2-6)

त्याला मुक्तीचा अर्थ माहीत होता. याचा अर्थ असा होता की सर्व गोष्टींत केवळ एकच मार्ग आहे, आणि तो पित्याचा, त्याच्या धन्याचा मार्ग होता. जर त्याला हातातील काम पूर्ण करायचे असेल तर त्यात कोणतीही तफावत असू शकत नव्हती; वळण्याची कोणतीही छाया असू शकत नव्हती. सर्व काही परिपूर्ण होते; सर्व काही अचूक होते, शब्दाला शब्द, शिकवणीवर शिकवण.

त्याची वधू व मुले यांना प्राधान्य देऊन, त्याला माहीत होते की त्याला मोठी किंमत मोजावी लागेल. इब्री सेवकाच्या नियमाचा पुन्हा विचार करताना, त्याच्या आज्ञा काय होत्या याबद्दल कोणतीही शंका असू शकत नव्हती. शेवटी, एक सेवक आज्ञांचे पालन करतो.

गेथशेमानेच्या खूप आधी, जेव्हा रक्तासारखा वाहणारा घाम सुरू झाला, तेव्हा हातातील कामाचा स्वीकार झाला होता. जेव्हा बलिदानाचा विचार केला गेला तेव्हा हे प्रथम सुरू झाले, जेव्हा त्याने घोषित केले, “मी माझ्या धन्यावर, माझ्या वधूवर, आमच्या मुलांवर प्रेम करतो. यासाठीच मी आलो. माझे रूप मनुष्याच्या निर्मितीच्या खूप आधीपासून अस्तित्वात होते; पण आता मी राहण्याचे, आयुष्यभरासाठी सेवक बनण्याचे निवडले आहे. मी यापुढे वाऱ्यासारखा राहणार नाही, तर ‘बंधनकारक सेवकाचे रूप धारण करून, आणि मनुष्यांच्या प्रतिरूपात येऊन. आणि मनुष्यासारखा दिसून’ (फिलिप्पैकरांस पत्र 2:7-8). मनुष्याचे रूप धारण करताना, तेव्हाच माझे टोचले जाणे सुरू झाले.

जेव्हा मी पहिल्यांदा टोचला गेलो

नियमाने सांगितल्याप्रमाणे टोचला जाणारा एक,
त्याचा धनी अनंतकाळासाठी अत्यंत प्रसन्न,
एका क्षणात खंडणीचा प्याला पूर्ण झाला,
एवढेच लागले… “देवत्व सुपूर्द कर.”

होय, मीच तो आहे ज्याने तुझे रूप धारण केले,
जो खरा बळी ऐकलाच पाहिजे.
यापूर्वी माझ्याकडे हे हात किंवा हे पाय कधीच नव्हते,
या अवयवांची मला खरे तर गरजच नव्हती.

जो नेहमीच अस्तित्वात होता त्याला तू कसे मारू शकतोस?
हे विश्वासाचे रहस्य आहे हे आपण मान्य करतो.
या एका दिव्य व्यक्तीच्या मृत्यूचा विचार करणे,
म्हणजे जणू वाऱ्याला रक्त वाहण्यास सांगण्यासारखे आहे.

वाकड्या मानवी विचारांनी चुकीचा समज करून घेऊ नकोस,
की हा प्याला घेतला जावा अशी माझी आशा होती,
माझ्यासमोर ठेवलेल्या आनंदासाठी मी तुझा स्तंभ स्वीकारला;
पण त्यासोबत संपूर्ण अनंतकाळ हादरले.

माझ्या उरलेल्या दिवसांसाठी मी अगदी तुझ्यासारखाच राहीन,
माझ्या या बलिदानाची खोली,
माझ्यासाठीही स्वीकारण्यासारखी काहीतरी नवीन गोष्ट आहे,
तरीही तुझ्यासाठी मी अजूनही दिव्यच राहीन.