स्पष्टपणे

स्थापित सत्याची पर्वा न करता, क्षणाला समाधान देणाऱ्या गोष्टीला पर्याय म्हणून निवडणे, हा सुरुवातीपासूनच मानवजातीचा मार्ग राहिला आहे. सत्यांच्या ऐवजी भावनांची निवड करणे मानवाच्या संपूर्ण इतिहासभर विखुरलेले आहे. हे स्पष्टपणे Yahwehवर व त्याच्या सार्वभौमत्वावर विश्वास ठेवण्याच्या असमर्थतेतूनच उगम पावते, आणि त्यामुळे त्याच्यावर, त्याच्या कार्यपद्धतींवर व त्याच्या आज्ञांवर असलेला आदिम अविश्वास उघड होतो. या विश्वासाच्या अभावाची मोठी किंमत शारीरिक व आध्यात्मिकदृष्ट्या मोजावी लागते.

अविश्वास प्रथम माणसाला आध्यात्मिकदृष्ट्या वृद्ध बनवतो, आणि याचा अर्थ तो त्याला परिपक्व करतो असे नाही. तो त्याला म्हातारा बनवतो, म्हणजेच अधोगत करतो. आणि याचा त्याच्या आध्यात्मिक जीवनावर कसा परिणाम होतो? तो त्याला त्याच वाईट सिद्धांतांत अडकवून ठेवतो ज्यांनी सुरुवातीलाच हा त्रास निर्माण केला होता. आधुनिक भाषेत तू असे म्हणशील असे आम्हांला वाटते: "जुन्या कुत्र्याला नवीन खेळ शिकवता येत नाहीत."

आणि या भक्तींत तू अनेकदा शिकला आहेस त्याप्रमाणे, भौतिक सावली नेहमीच आध्यात्मिक वास्तवाचे प्रतिबिंब असते. महान "मी आहे" यावरील अविश्वास व अश्रद्धेच्या निवडींसोबत एक नमुना येतो; तो बागेत स्थापित झाला होता आणि तो मृत्यू व श्रमाकडे नेतो! "जर तू त्यातून खाल्लेस, तर तू नक्कीच मरशील." (उत्पत्ति 2:17); "तुझ्यामुळे जमीन शापित झाली आहे. कठोर परिश्रमाने तू आपल्या आयुष्यभर तिच्यातून येणारे अन्न खाशील." (उत्पत्ति 3:17)

तू या सत्याला विरोध करू शकतोस, पण टोचणीविरुद्ध लाथ मारणे व्यर्थ आहे (प्रेषितांची कृत्ये 26:14). दुःखाची गोष्ट म्हणजे इतिहास मानवजातीसाठी हा प्रश्न सोडवणार नाही. हा वैयक्तिक निवडीचा प्रश्न असला पाहिजे, इतिहासाचा नव्हे. माणसाचे सर्व श्रम त्याच्या तोंडासाठी असतात, तरीही त्याचा जीव तृप्त होत नाही. (उपदेशक 6:7)

जर इतिहास आपल्याला हे शिकवू शकला असता, तर काईनच्या स्वतःच्या प्रयत्नांतून वाईट फळ आलेल्या उदाहरणाने आपल्याला हा धडा शिकवला असता (उत्पत्ति 4:3-7). इशाऱ्याकडे लक्ष देण्याऐवजी; "पाप तुझ्या दाराबाहेर हल्ला करण्यासाठी सज्ज होऊन पडून आहे. त्याला तुझ्यावर सत्ता गाजवायची आहे, पण तू त्याच्यावर सत्ता गाजवली पाहिजे," (वचन 7) त्याने आपल्या भावाच्या रक्ताने जमीन भिजवली. त्यामुळे तो "जमिनीपासून" (वचन 11) शापित झाला, जी कायमची वाईट फळ देत राहणार होती (उत्पत्ति 4:10-12).

जर इतिहासाने आपल्याला बरे केले असते, तर निर्गमाने आपल्याला धडा शिकवला असता. गणना 33 मध्ये नमूद केलेली बेचाळीस तळ ठिकाणे (आणि तोरामध्ये इतरत्र नमूद केलेली आणखी 17), सर्व यार्देन ओलांडण्यापूर्वीची विसाव्याची ठिकाणे. चाळीस वर्षांत खूप उभारणी व मोडतोड झाली, हे सर्व अतिरिक्त वर्षे व अतिरिक्त थांबे अविश्वासामुळे व त्यामुळेच अवज्ञेमुळे झाले. सर्वसमर्थाने कोणाला त्याच्या विश्रांतीच्या ठिकाणात कधीही प्रवेश करणार नाही अशी शपथ वाहिली? तो त्याची आज्ञा न पाळणाऱ्यांबद्दल बोलत होता. म्हणून, आपल्याला दिसते की ते त्याच्या विश्रांतीच्या ठिकाणात प्रवेश करू शकले नाहीत कारण त्यांनी विश्वास ठेवला नाही. (इब्रीकरांस पत्र 3:18-19)

स्पष्टपणे, इतिहास जाणणे काही फरक पाडत नाही. हा नमुना चालूच आहे; आणि तूही त्यात सहभागी आहेस. कदाचित तू आताच याचा अनुभव घेत असशील, भावनांना सत्यांपेक्षा निवडण्याची परीक्षा; सत्य व वास्तवापेक्षा क्षणिक समाधानाची निवड; त्याच्या सार्वभौमत्वावर विश्वास ठेवण्याऐवजी मृत्यू व श्रमाकडे नेणाऱ्या अवज्ञेची निवड.

उपायही तुझ्यामध्येच आहे. ही अशी निवड आहे जी तू आजच करू शकतोस, त्याच्याबद्दलच्या सर्व गोष्टींवर विश्वास ठेवण्याची निवड. असे करण्यासाठी लागणारा बराचसा विश्वास आधीच तुझ्यामध्ये ठेवला गेला आहे, तो एक दान आहे. उरलेला भाग म्हणजे तुझी निवड. आणि जेव्हा तुझ्या भावना तुझ्या विश्वासाशी विसंगत असतात तेव्हा ही संधी उद्भवते.

आज निवड कर की तू कोणाची सेवा करशील; सत्य की भावना? आपल्यासाठी, आपण जे सांगितले गेले आहे तेच घोषित करू; "मी Yahwehची सेवा करीन!" (Yahshua 24:15) "जेव्हा मी तुला इशारा देतो तेव्हा माझ्याकडे वळ. मी तुझ्यासाठी उदारपणे आपला आत्मा ओतीन. मी तुला माझे शब्द कळवीन." (नीतिसूत्रे 1:23)