पण मला माहीत नव्हते

जर संपूर्ण इस्राएली समुदायाने अजाणतेपणी पाप केले आणि Yahwehच्या कोणत्याही आज्ञेत निषिद्ध असलेले केले, जरी समुदायाला याची जाणीव नसली, तरी जेव्हा त्यांना आपला दोष कळतो आणि त्यांनी केलेले पाप उघड होते, तेव्हा मंडळीने… (लेवीय 4:13-14)

त्यांना आपला दोष कळतो तेव्हा? त्यांना पाप केल्याची जाणीव नसतानाही ते दोषी होते का? उत्तर स्पष्ट आहे आणि प्रायश्चित्ताची मागणी केली गेली; "मंडळीने…" होय, त्यांना माहीत नसलेल्या अजाणतेपणीच्या पापांसाठीही त्यांना अर्पण करावे लागले.

तुला, कोकऱ्याच्या रक्ताने ज्याची पापे खंडणी भरून सोडवली गेली आहेत, तुझा प्रतिसाद काय असतो? तू आपल्या कृतींचे समर्थन करतोस का? "मला माहीत नव्हते, तर मला त्याबद्दल शिक्षा कशी होऊ शकते?" की तू पश्चात्ताप करतोस?

परिपक्व लोकांना योग्य प्रतिसाद माहीत असतो. "म्हणून हे माणसा, तुला काहीच सबब नाही…" (रोमकरांस पत्र 2:1) तेच लोक सहमत होऊन म्हणतात, "माझ्या स्वतःच्या अज्ञानातही कोणतेही पाप स्वीकारार्ह नाही." ते जबाबदारी टाळण्यापेक्षा स्वतःलाच प्रश्न विचारणे पसंत करतात. "'मला का माहीत नव्हते?' असे म्हणणे, 'ती माझी चूक नाही' असे म्हणण्याऐवजी."

मशीहाच्या शरीरात खोलवर रुजलेल्या समस्येचे मूळ येथेच आहे. आपल्याला का माहीत नसते आणि यावर काय करता येईल? शौलच्या नम्र शब्दांत आपण शोधत असलेल्या उत्तराची किल्ली सापडू शकते. "बंधूंनो, मी अजून पावलो आहे असे मी मानत नाही; पण एक गोष्ट मी करतो, मागच्या गोष्टी विसरून आणि पुढच्या गोष्टींकडे पोहोचण्याचा प्रयत्न करून, मशीहा Yahshuaमध्ये सर्वसमर्थाच्या वरील बोलावणुकीच्या बक्षिसासाठी मी ध्येयाकडे धाव घेतो. म्हणून आपण जितके परिपक्व आहोत तितक्यांनी हेच मन बाळगावे; आणि जर तुम्ही कोणत्याही गोष्टीत निराळे विचार करत असाल, तर सर्वसमर्थ तुम्हांला हेही प्रकट करील." (फिलिप्पैकरांस पत्र 3:13-15)

जर तू "मी अजून पावलो आहे असे मी मानत नाही…" येथेच थांबलास, तर तू ही सबब कायमची वापरत राहशील. दुःखाची गोष्ट म्हणजे, हे अज्ञान शरीरात स्वीकारार्ह संसर्ग बनले आहे. यावरचा उपाय म्हणजे तू कोठे आहेस हे नम्रपणे मान्य करणे आणि "वरील बोलावणुकीच्या बक्षिसासाठी ध्येयाकडे धाव घेणे."

या उच्च बोलावणुकीकडे धाव घेण्यासाठी लागणारी परिपक्वता—तुला वाटते का ती केवळ काहींसाठीच आहे, की ती एक निवड आहे? या प्रश्नाचे उत्तर पापाकडे तुझा दृष्टिकोन कसा देतो, हे आत्म्याला प्रकट करू देण्यासाठी तू शांतपणे बसण्यास तयार आहेस का?

वचन म्हणते "पुढे धाव घे," म्हणून त्यात काही वैयक्तिक जबाबदारी व प्रयत्न अंतर्भूत असल्याचे दिसते. तू त्याच्याशी सहमत होऊ शकतोस, "जितके परिपक्व आहेत तितक्यांनी हेच मन बाळगावे;" किंवा तू वाद घालू शकतोस, "जर तुम्ही कोणत्याही गोष्टीत निराळे विचार करत असाल, तर सर्वसमर्थ तुम्हांला हेही प्रकट करील." पण सावध राहा, ते प्रकटीकरण सुखद असणार नाही!

अंतिमतः, परिपक्वता शांती व निवाडा घेऊन येते. जर तू स्वतःशी प्रामाणिक असलास, तर तू मान्य करशील की तुला माहीत नसतानाही तू आपल्या कृतींसाठी जबाबदार आहेस. परिपक्व लोक व्यर्थ Yahwehला प्रश्न विचारणे थांबवतात. परिपक्व लोकांची हीच मनोवृत्ती आहे; जर Yahweh म्हणतो की अजाणते लोकही दोषी आहेत, तर ते दोषीच आहेत.

जर हे तूच असलास, तर उरलेले प्रश्न केवळ हेच आहेत, "तू पश्चात्ताप करशील का आणि पुन्हा तसे न करण्यासाठी तू काय करशील?" कठोर धिक्कार सोसणारा "व्यर्थ माणूस" बनू नकोस.

तुला आवश्यक असलेले सर्व काही, तू पुढे धाव घेतलीस तर उपलब्ध आहे. तुझ्यामधील "तो" याची हमी देतो. जे पश्चात्ताप करतात आणि जबाबदारी स्वीकारतात, त्यांच्यासाठी कोकऱ्याच्या रक्ताने सर्व दोष व पाप हाताळले आहे; जो आपल्या दोषातच राहतो त्याला हाय! जर आपण सत्याचे ज्ञान प्राप्त झाल्यानंतरही जाणूनबुजून पाप करत राहिलो, तर पापांसाठी कोणतेही यज्ञार्पण उरत नाही, तर केवळ न्यायाची भयानक अपेक्षा व सर्वसमर्थाच्या शत्रूंना भस्म करणाऱ्या क्रोधाग्नीची वाट पाहणे शिल्लक राहते. (इब्रीकरांस पत्र 10:26-27)