पुनर्विचारावर

पुनर्विचार तुम्हा माझ्या प्रिय लेकरांमध्ये सामान्य आहेत. ते “अधिक चांगली निवड” असू शकेल अशा पर्यायांना धरून ठेवण्यासाठी चाललेल्या अंतर्गत लढाईचं दर्शन घडवतात. मी, तुझा पिता, अशा संघर्षांत सहभागी होत नाही. मला माहीत आहे की कोणतीही दुसऱ्या क्रमांकाची निवड नाही, कोणतीही योजना ब नाही. तुला हे स्वीकारावं लागेल की माझे सर्व विचार मी विचार करण्याच्या क्षणीच पूर्णतः परिपूर्ण असतात. माझ्याकडे फक्त योजना अ आहे. मी फक्त परिपूर्णपणे विचार करतो आणि मला तुला माझ्या विचारसरणीत आणण्याची तीव्र इच्छा आहे.

आपण एकमेकांना समजून घ्यावं म्हणून, मोशेला तुला आठवण करून देऊ दे, “आणि Yahweh ला पृथ्वीवर मनुष्य निर्माण केल्याचा पश्चात्ताप झाला, आणि तो त्याच्या अंतःकरणात [मनात] दुःखी झाला.” (उत्पत्ति 6:6) मी तुला सांगतो की मी “दुःखी” झालो होतो, तेव्हा तुला असं वाटतं की काय घडत आहे? तुला वाटतं का की तुझ्या निराशाजनक कृतींनी मला आश्चर्यचकित केलं असं मी सुचवत होतो? की, सृष्टी अस्तित्वात आणताच मला जे काही घडणार होतं ते सगळं आधीच माहीत होतं? मी काळ आणि अवकाशाच्या पलीकडे अस्तित्वात आहे, हे तुला माहीत आहे, कारण मी म्हटलं आहे, “माझे मार्ग आकाशांहून उंच आहेत.” हे खरं आहे; तर मग सांग मला, मी दुःखी का व्हावं?

प्रिय जना, इथे एक मौल्यवान आध्यात्मिक अंतर्दृष्टी आहे. मी माझं अंतःकरण [आंतरिक विचार] उघड करण्यासाठी भावना व्यक्त करतो. माझं अंतःकरण दुःखी होतं, वेदनेने भरलेलं होतं. माझी “भावना” माझ्या लेकरांवरील माझ्या प्रेमाची खोली दाखवण्यासाठी असते. उदाहरणार्थ, लेकरा, जलप्रलय ही योजना अ होती, कुठलीही नंतर सुचलेली गोष्ट नव्हती. मला हे हवं होतं की तू ओळखावंस की माझं पितृत्व, माझ्या मुला-मुलींना शिस्त लावण्याचा माझा हक्क नाकारण्यासाठी तू किती दूरवर जाशील (नीतिसूत्रे 3:11-12).

पतन; जलप्रलय; करार; जन्म; मृत्यू; पुनरुत्थान; तारण; परिपूर्ण केलेलं मंदिर, आणि अधिराज्य—हे सगळं योजना अ आहे. वाटेत आराखड्यात कुठलाही बदल झाला नाही. माझ्या सृष्टीच्या पहिल्या दिवसापूर्वीच सर्व काही ठरवलेलं होतं (योहान 17:24; इफिसकरांस पत्र 1:4; 1 पेत्राचे पत्र 1:20).

आदामप्रमाणे, मी तुम्हा सर्वांना आज्ञापालनाचा पर्याय दिला. “जर तू माझ्यावर प्रेम करतोस, तर माझ्या आज्ञा पाळ.” (योहान 14:15) तुला माहीत आहे की तू ते केलं नाहीस. आणि ज्यांनी आज्ञापालन केलं नाही त्यांच्याशिवाय, त्याने कोणाशी अशी शपथ वाहिली की ते त्याच्या विश्रांतीत प्रवेश करणार नाहीत? (इब्रीकरांस पत्र 3:18) तू पुनर्विचार करतोस आणि स्वतःला पर्याय देतोस! बंडखोरीत राहून तू माझ्या विश्रांतीत प्रवेश करू शकत नाहीस आणि हेच आहे “वेदनेने भरलेलं माझं दुःखी अंतःकरण.”

तरीही, तुला खरंच वाटतं का की मला माझ्याच विचारांवर पुनर्विचार करावा लागतो? यामुळे अपरिहार्यपणे असा निष्कर्ष निघणार नाही का की मी सदोष आहे, आणि कदाचित चूक करू शकतो? माझ्या योजना पहिल्यांदाच सार्वकालिक परिपूर्ण असतात! मी त्यांचा विचार करतो त्याच क्षणापासून त्या परिपूर्ण असतात!

होय लेकरा, तुला आवडो वा न आवडो, तू नेहमीच योजना अ राहिला आहेस. आणि माझं तुझ्यावरचं अपार प्रेमच मला तुला जसा आहेस तसाच सोडून देऊ देत नाही. यापुढे तू पर्यायांशी झगडणार नाहीस. जणू माझी दोन डोकी आहेत असं समजून, माझ्या “परिपूर्ण इच्छे” चा माझ्या “अनुज्ञेय इच्छे” शी विचार करण्यासाठी लागणारी मानसिक कसरत थांबेल! मी एक आहे, आणि सर्व काही माझ्या एका परिपूर्ण इच्छेखालीच येतं!

शौल म्हणाला, “मी Yahshua मशीहाचा दास आहे, प्रेषित होण्यासाठी बोलावलेला, सर्वसमर्थाच्या सुवार्तेसाठी वेगळा केलेला.” (रोमकरांस पत्र 1:1) दास म्हणजे असा स्वेच्छेने बनलेला गुलाम ज्याला गुलामगिरी सोडून जाण्याचा पर्याय दिला गेला होता, ज्यामुळे त्याला स्वतःच्या निवडी करण्याची क्षमता मिळाली असती (ज्या नेहमी पतनाकडेच नेतात), पण त्याऐवजी तो स्वतःहून आपल्या धन्याच्या बंधनात राहतो, कारण त्याला माहीत असतं की खरं स्वातंत्र्य हे ओळखण्यात आहे की आपल्या दयाळू धन्याची सेवा करण्यापेक्षा चांगला पर्याय नाही.

प्रिय जना, हीच तुझी एकमेव निवड आहे. तुला ते दिसत नाही का?