माझी एलियाना

तुझ्या अंतःकरणात तुला हे माहीत असावे की, जसा मनुष्य आपल्या मुलाला [मुलीला] शिस्त लावतो, तसाच Yahweh, तुझा सर्वसमर्थ, तुला शिस्त लावतो. (अनुवाद 8:5)

दोन्ही हात मेजावर, गडद सोनेरी-तपकिरी कुरळे केस त्यांच्यावर पसरलेले. फक्त तिच्या तांबूस कोपरांचा काही भाग दिसत होता.

“एलियाना,” मी म्हणतो. “डोकं वर कर, गोड बाळा.” तिचे उदास डोळे आणि फुगलेले ओठ हळूहळू तिच्या हातांवरून वर उचलले जातात. तिच्या गहन सौंदर्याकडे पाहत मी तिला विचारतो, “बाबा तुला रागावून सुधारतो आणि शिस्त लावतो, की तुझ्यावर प्रेम करतो म्हणून?” मला दिसतं की तिचे छोटे तपकिरी डोळे विचार जिथे जमतात त्या खोल जागी जातात. मग तिचे फुगलेले ओठ उत्तर देतात, “कारण तू माझ्यावर प्रेम करतोस म्हणून?”

तिने बरोबर उत्तर दिलं आहे की नाही याची तिला खात्री नसते, आणि मी तिचे हात धरून उत्तर देताना ती पाहत राहते, “अर्थातच, कारण मी तुझ्यावर प्रेम करतो. मी नेहमीच तुझ्यावर प्रेम करेन. दिवसेंदिवस तुझ्यावर अधिकाधिक प्रेम करण्यापासून मला काहीही रोखू शकत नाही. म्हणूनच तुझ्या आज्ञाभंगासाठी मला तुला सुधारावंच लागतं.”

मी झटकन माझ्या मनाच्या कानाकोपऱ्यांत शोध घेतो आणि स्वतःला विचारतो की ती माझ्या प्रेमावर कधी शंका का घेईल. ती माझ्या शिस्तीला राग का समजेल? माझी सुधारणा हेच माझं तिच्यावरचं प्रेम आहे हे तिला का ओळखता येऊ नये?

उत्तर बरंच वेदनादायक आहे आणि आपण सर्वांनाच लपवून विसरून जावेसे वाटणाऱ्या त्या विचारांपैकी एक आहे. काही काळ उत्तरापासून लपून राहणं शक्य आहे, पण कायमचं नाही. आपल्या सर्वांना ते केव्हातरी सामोरं जावंच लागतं. ती राग समजते, प्रेम नाही, कारण माझ्या कृतींनीच तिला तसं शिकवलं आहे. आनंदाने मी सांगू शकतो की त्या भूतकाळातील कृती आहेत ज्या आत्म्याने माझ्यात सुधारल्या आहेत, तरीही तिच्यात ती बीजं पेरल्याची जबाबदारी मला स्वीकारावीच लागते. पवित्र शास्त्र म्हणते, “पूर्ण प्रेम कधीही अपयशी ठरत नाही” (1 करिंथकरांस पत्र 13:8), आणि मी नक्कीच पूर्णपणे प्रेम केलेलं नाही.

याची आणखी एक बाजूही आहे, आणि ती म्हणजे तिचा भाग. यातही आपण सर्वजण अपयशी ठरतो. Yahweh चं आपल्यावर असलेलं पूर्ण प्रेम समजून घेण्यात आपण कमी पडतो. होय, ती लहान आहे, पण लवकरच तिलाही आपल्या सर्वांप्रमाणे एक गोष्ट मान्य करावी लागेल—भीती. आपण सर्वजण पूर्ण प्रेमाला घाबरतो. ही भीती अशी आहे की ते खरोखरच उपलब्ध असू शकतं, विशेषतः त्या अदृश्य महान “मी आहे” कडून.

मी अनेकदा त्याच्या प्रेमाची कल्पना करण्याचा प्रयत्न करतो, असं प्रेम जे माझ्यावर कधीही रागावलेलं नाही. तो भावना व्यक्त करत असला तरी, त्याची क्षमा नेहमीच उपलब्ध आहे. सर्वसमर्थ आपलं स्वतःचं प्रेम आपल्यावर असं दाखवतो की, आपण अजून पापी असतानाच मशीहा आपल्यासाठी मरण पावला. (रोमकरांस पत्र 5:8) त्याची शिस्त नेहमी पूर्ण प्रेमातच सामावलेली असते. आपल्याला पूर्ण प्रेम खरं असावं असं वाटतं, तरीही आपण त्याला घाबरतो, कदाचित यासाठी की एकदा त्याची गोडी चाखली की बाकी सगळं किती फिकं आहे हे आपल्याला कळेल.

हेच ते प्रेम आहे जे माझ्या एलियानाने माझ्यात पाहावं आणि माझ्याकडून मिळवावं असं मला वाटतं. पण जोपर्यंत मी ते त्याच्याकडून मिळवत नाही, तोपर्यंत मी हे करू शकत नाही. मी माझ्या स्वर्गीय पित्याला वचन दिलं आहे की मी हे प्रयत्न करण्यास घाबरणार नाही. कदाचित मला ते स्वीकारण्याचं धैर्य मिळेल. कदाचित तिलाही आणि तुलाही मिळेल.

मला फक्त तिच्यावर पूर्णपणे प्रेम करण्याची इच्छाच करता येते. आणि जर मला चांगल्या देणग्या द्यायला माहीत आहे, तर माझा स्वर्गातील पिता किती अधिक देईल? (मत्तय 7:11) हीच ती पूर्ण देणगी आहे पित्या, की माझ्या एलियानाला तिच्या आयुष्यातील प्रत्येक दिवशी तुझा शांत, हळुवार आवाज कुजबुजताना ऐकू यावा; “मी तुझ्यावर प्रेम करतो एलियाना. मी तुला कधीही निराश करणार नाही. मी नेहमी इथे असेन, नेहमी तुला हवं असेन, नेहमी तुला जपेन, आणि नेहमी तुला सुधारेन जेणेकरून तूही माझ्या प्रेमात परिपूर्ण होशील. मी नेहमीच खूप आभारी असेन की मी तुला निर्माण केलं आणि तू सदासर्वकाळ अस्तित्वात राहशील.”

कारण त्याचा विचार कर, ज्याने पाप्यांकडून स्वतःविरुद्ध इतका विरोध सहन केला, यासाठी की तुम्ही आपल्या जिवात थकून खचून जाऊ नये. पापाविरुद्ध झगडताना तुम्ही अजून रक्त सांडण्यापर्यंत प्रतिकार केलेला नाही. आणि पुत्रांना जसं सांगितलं जातं तसं तुम्हाला दिलेलं बोधवचन तुम्ही विसरला आहात: “माझ्या पुत्रा, Yahweh च्या शिस्तीचा तिरस्कार करू नकोस, आणि तो तुला दटावतो तेव्हा खचून जाऊ नकोस; कारण ज्याच्यावर Yahweh प्रेम करतो त्यालाच तो शिस्त लावतो, जसा पिता ज्या पुत्रावर प्रसन्न असतो त्यालाच.” (इब्रीकरांस पत्र 12:3-6, नीतिसूत्रे 3:11-12 वरून)