जुनी नाती

प्रत्येक गोष्टीसाठी एक विशेष वेळ आहे. स्वर्गाच्या खाली घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीसाठी एक वेळ आहे. जन्माला येण्याची वेळ आहे आणि मरण्याची वेळ आहे; लावण्याची वेळ आहे आणि लावलेले उपटण्याची वेळ आहे. मारण्याची वेळ आहे आणि बरे करण्याची वेळ आहे; पाडून टाकण्याची वेळ आहे आणि उभारण्याची वेळ आहे. रडण्याची वेळ आहे आणि हसण्याची वेळ आहे; शोक करण्याची वेळ आहे आणि नाचण्याची वेळ आहे. दगड फेकून देण्याची वेळ आहे आणि दगड गोळा करण्याची वेळ आहे; चुंबन घेण्याची वेळ आहे आणि चुंबनापासून दूर राहण्याची वेळ आहे. शोधण्याचा प्रयत्न करण्याची वेळ आहे आणि गमावण्याची वेळ आहे; राखण्याची वेळ आहे आणि टाकून देण्याची वेळ आहे. फाडण्याची वेळ आहे आणि शिवण्याची वेळ आहे; गप्प राहण्याची वेळ आहे आणि बोलण्याची वेळ आहे. प्रेम करण्याची वेळ आहे आणि द्वेष करण्याची वेळ आहे; युद्धाची वेळ आहे आणि शांतीची वेळ आहे. (उपदेशक 3:1-8)

आणि वाईट नाती तोडण्याचीही एक वेळ आहे. यामागची कारणे गुंतागुंतीची असू शकतात, पण अखेर नमुना साधा आहे. जसा कोळसा निखाऱ्यांना आणि लाकूड आगीला तसा भांडखोर मनुष्य भांडण पेटवण्यास असतो. (नीतिसूत्रे 26:21) खरे मित्र दुर्मिळ आहेत; सामान्य ओळखीचे अनेक आहेत. तोडण्याची गरज या नंतरच्यांबाबतच सर्वाधिक असेल.

वेगळे होण्याचे कारण काय असू शकते? काही लोकांचा स्वभाव वैरभावाचा असतो आणि ते तुझ्याकडून घेत असलेली ऊर्जा तुझ्या जिवाला हानी पोहोचवते. ताणलेले नाते सुधारणे हे बिनशर्त प्रेमाचे आणि नम्रतेचे लक्षण आहे असे तुला वाटू शकते. आणि एका अर्थाने ते तसेच आहे. तथापि, तू पुरेसे केले आहेस हे शहाणपण तुला सांगेल.

"वाद इतका तीव्र झाला की ते एकमेकांपासून वेगळे झाले." (प्रेषितांची कृत्ये 15:39) शौल आणि बर्णबासारखी, काही नाती काही काळासाठी संपवणे उत्तम असते, आणि काही संबंध कायमचे संपवणेच उत्तम असते. एखाद्या बंधू किंवा भगिनीसोबत तुला वेगळे व्हायचे असणे यात काहीच वाईट नाही. सर्वच नाती राज्याला पुढे नेतात असे नाही.

भविष्यात, परिस्थितीतील बदलामुळे समेटासाठी जागा मिळू शकते, पण ते व्हावेच किंवा होईलच याची कोणतीही हमी नाही. काही लोक बदलतात; काही बदलत नाहीत.

खरे सांगायचे तर, तुझी पहिली जबाबदारी तीच आहे जी तुझा जीव भरून टाकते, आणि ती म्हणजे प्रेमळ निर्माणकर्त्याच्या सहवासाची तुझी गरज. हे नाते स्व-प्रेमाला पोसते आणि आधार देते आणि तुला अलौकिक सामर्थ्यापर्यंत पोहोच मिळवून देते. स्व-प्रेम म्हणजे तुझ्यातील नव्या मनुष्याचे (आदाम #2; तुझ्यातील मशीहा) प्रेम, जुन्या मनुष्याच्या (आदाम #1, ज्या "स्व" इच्छेला वधस्तंभावर खिळायलाच हवे) नकाराद्वारे. परिणाम: Yahwehने तुला जे बनवण्यासाठी निर्माण केले ते सर्व तू बनशील!

त्याच्या अलौकिक सामर्थ्याने आपल्याला जीवनाशी आणि पवित्र श्रद्धेशी संबंधित सर्व गोष्टी दिल्या आहेत, ज्याने आपल्याला गौरवाने आणि सद्गुणाने बोलावले त्याच्या ज्ञानाद्वारे, ज्याद्वारे आपल्याला अत्यंत महान आणि मौल्यवान वचने दिली गेली आहेत, म्हणजे यांद्वारे तुम्ही वासनेमुळे जगात असलेल्या भ्रष्टतेपासून सुटून पवित्र स्वभावाचे भागीदार व्हावे. (2 पेत्राचे पत्र 1:3-4)

शहाणी व्यक्ती आपल्या जिवाचे (संपूर्ण जागृत विचारक्षेत्राचे) रक्षण करते! जर शक्य असेल तर, जितके तुझ्यावर अवलंबून आहे तितके, सर्व माणसांसोबत शांतीने राहा (रोमकरांस पत्र 12:18), आणि जर शक्य नसेल, तर पुढे जा. शहाणा मनुष्य भितो आणि वाईटापासून दूर राहतो, पण मूर्ख उतावळेपणा करतो आणि स्वतःवर [आदाम #1] विश्वास ठेवतो. (नीतिसूत्रे 14:16)

बनावट किंवा निष्फळ नाती, जी चालल्याचा आव आणतात पण खरोखर विध्वंसक असतात, ती पित्याला प्रसन्न करत नाहीत. खरा विश्वास जुनी नाती तुटू देतो. खरा विश्वास जाणतो की मनुष्य आपल्या सहमानवासाठी काय करू शकतो यात मर्यादित आहे. आणि तो इतका गर्विष्ठही नाही की उरलेले Yahwehवर सोडायला नकार द्यावा.

राखण्याची वेळ आहे आणि टाकून देण्याची वेळ आहे. स्वर्गाच्या खाली घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीसाठी एक वेळ आहे.