"शरण जाणं" की "आत पाऊल टाकणं"

माझी मुलं प्रार्थनेत असताना मी हे शब्द किती वेळा ऐकले असतील असं तुला वाटतं? "मी शरण जातो!" सहसा, हा असा उद्गार माझ्या प्रियजनांच्या अंतःकरणात खूप आंतरिक झुंज व दुःखसहनानंतर येतो. तू त्या स्थानी येतोस जिथे तुला जाणवतं की तू ज्याचं स्वप्न पाहिलंस, ज्यावर आशा ठेवलीस, आणि ज्याची आस धरलीस ते कदाचित माझ्या इच्छेनुसार नसेल, आणि आता ते सोडून द्यायची वेळ आहे.

मी खूप काळापासून तुला माझ्या नमुन्यांबद्दल शिकवत आलो आहे, आणि "समर्पणाच्या" त्या क्षणांतच तू मी शिकवलेलं आठवणं सर्वात चांगलं असेल. तुझ्याच प्रार्थना मला सांगतात की तू माझे नमुने, जे मी "मागणाऱ्यांना, शोधणाऱ्यांना व ठोठावणाऱ्यांना" (लूक 11:9) प्रकट करतो, शिकला व स्वीकारला आहेस की नाही. आणि मला तुला आठवण करून द्यायची आहे; हे नमुने समजून घेणं तुला माझ्या इच्छेला समर्पित जीवनात यशस्वीपणे मार्गक्रमण करण्याची खात्री देतं. त्यांना "तुझ्या जीवनाचे आराखडे" समज.

मला सांग लेकरा, माझ्याबद्दल व माझ्याकडून तू जे सर्व शिकला आहेस त्यातलं, खरंच तू "शरण जात" आहेस का? की तुझ्या शब्दांची निवड माझ्या खऱ्या स्वभावाबद्दलच्या तुझ्या अज्ञानाचं प्रतिबिंब आहे? माझ्या इच्छेला शरण जाऊन तू खरोखर तुझ्या आशा व स्वप्नांचा त्याग करत आहेस का? की, तुझी स्वप्नं पूर्ण होत आहेत! अजून तुला समजलं का?

जेव्हा तू मला जसा मी आहे तसं ओळखू लागतोस, जेव्हा तू माझ्यात प्रौढतेत प्रवेश करू लागतोस, म्हणजेच, जेव्हा तू "पूर्णतेकडे पुढे जातोस" (इब्रीकरांस पत्र 5:12-6:3), तेव्हा तुझे शब्द अशीच समज प्रतिबिंबित करतील. जेव्हा तू तुझं जीवन माझ्या हाती सोपवतोस तेव्हा तू "शरण जात" नाहीस, तर तू "आत पाऊल टाकतोस." तू तुझ्यासाठी असलेल्या माझ्या जीवनात पाऊल टाकतोस, ते जीवन जे तू मागू किंवा कल्पू शकतोस त्याहून अधिक होण्यासाठी पूर्वनियोजित होतं (इफिसकरांस पत्र 3:20). आणि तुझ्यासारख्या "अति-विश्लेषण करणाऱ्यांसाठी," हा शब्दांचा खेळ नाही; हा अंतःकरणाचा (मनाचा) प्रश्न आहे.

जणू तू स्वप्न पाहिलेल्या, आशा ठेवलेल्या व आस धरलेल्या तुझ्या योजना माझ्या तुझ्यासाठीच्या योजनांहून अधिक परिपूर्ण असू शकतील. मी तुझ्यासाठी कोण आहे? तू ज्याची आशा केलीस त्याहून मी कमी आहे का? असा दुसरा कोणी आहे का ज्याचं तू अनुसरण करावं?

जेव्हा तू मला ओळखतोस, जेव्हा तू मला जसा मी आहे तसं पाहतोस, तेथवर पोहोचण्यासाठी तुला कोणतेही निर्णय घ्यावे लागोत, तू माझ्याकडे असलेल्या गोष्टीत पाऊल टाकायला उत्सुक असशील. आणि नैसर्गिक अर्थाने तू काहीही "समर्पित" करशील, ते नेहमीच सार्थक ठरेल.

तर पुढे हो, "शरण जा" आणि "आत पाऊल टाक!"