असेच आहे

कारण फार ज्ञानात फार दुःख आहे, आणि जो ज्ञान वाढवतो तो दुःख वाढवतो. (उपदेशक 1:18)

जेव्हा एखादा मनुष्य गोष्टी जशा आहेत तशा पाहू लागतो, तेव्हा वेदना (विचारांची खळबळ) वाढते. जेव्हा सत्य उजळून निघते, तेव्हा एखाद्याला जाणवणाऱ्या खोट्यांची संख्याही वाढते, अगदी उघड फसवणुकीसह. फसवणूक ही बौद्धिकदृष्ट्या अप्रामाणिक व्यक्तीसाठी अन्न आहे, जो स्वतः आत्मिक विवेक मिळवण्याऐवजी सत्य काय आहे हे त्याला सांगितले जावे असे प्राधान्य देतो. आळस आणि सुस्ती, प्रथम मानसिक, नंतर शारीरिक, ज्यांना समज (तुझ्यातील जीवनाच्या झाडाची "बिना") प्राप्त होते त्यांना स्पष्ट दिसू लागतात.

प्रबुद्ध व्यक्ती पित्याने आधीच जाहीर केलेले सत्य उच्चारू लागतो; "हे मनुष्या, तुला काहीही सबब नाही!" (रोमकरांस पत्र 2:1) सर्वकाही स्पष्ट होते, प्रत्येक सबब सहज ओळखता येते. एकदा मनुष्याचे (दैहिक विचारांचे) फसवे मार्ग (मनाचे मार्ग) इतके सहज ओळखता येऊ लागले की, प्रेम अशक्य वाटू लागते. पडद्यामागचे पाहणे मानवजातीसाठीचे प्रेम वाढवणे प्रत्यक्षात अधिक कठीण बनवते.

हे स्पष्ट होते की, "पित्या, त्यांना क्षमा कर, कारण ते काय करत आहेत हे त्यांना समजत नाही," अशी खरी भावना बाळगण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे अलौकिक हस्तक्षेप. फक्त तुझ्यातील तोच तुला प्रेम करण्यास सक्षम बनवतो, आणि हे केवळ रोजच्या विनवणीने आणि सरावानेच येते. कारण जो नीतिमत्त्वाचा सराव करतो तो नीतिमान आहे.

मग तुला जाणवते की तूही त्याच ढोंगीपणाचा दोषी आहेस, तेव्हा आत्मद्वेष येऊ शकतो. तुला कळते की तू उघड पापी लोकांमध्ये जे तिरस्करणीय वाटते तेच तू आहेस. तुझ्या अंतःकरणातील (मनातील) वेदना वाढते, कारण तुझ्या एका "वाईट दिवसामुळे" तुझ्या "परिपूर्ण दिवसां"चेही तेज उतरते.

आतील लढाई, देह (दैहिक स्वभाव) आणि आत्मा (मशीहाचे मन) यांच्यातील लढाई, तुला ग्रासते. तुला विसंगती जाणवते, पण ती स्वतःहून सुधारण्याची तुझ्यात क्षमता नाही. ही आतली लढाई तुझ्यातील "तू"बद्दलच्या तिरस्काराची जाणीव होताच अनेक निद्रानाशाच्या रात्रींना कारणीभूत ठरू शकते.

हे आवश्यक आहे, कारण तुला ते शोधण्यासाठी तुझा जीव गमवावाच लागेल (मत्तय 10:39). पण, "जगण्यासाठी एक जीवन आहे, पोसण्यासाठी तोंडे आहेत, आणि फेडण्यासाठी कर्जे आहेत." कोणते जीवन खरे आहे; कोणते जीवन तू गमावतोस? उत्तर सोपे आहे, पण सोपे नाही; "प्रथम शोध. . .!" (मत्तय 6:33)

आणि म्हणून आपल्याला दिसते की ज्ञान दुःख आणि शोक का वाढवते, आणि केवळ त्याचा पृष्ठभाग पाहून, आपल्याला कळते की शिकण्यासारखे अजून खूप काही आहे. जेव्हा तू या सुंदर ठिकाणी पोहोचतोस, "स्तब्ध राहा आणि जाण की तो Yahweh आहे." (स्तोत्रसंहिता 46:10) आणि मग, हे करण्याइतका शहाणा हो, फक्त एका क्षणासाठी; हे सर्व समजून घेण्याच्या संधीसाठी त्याचे आभार मान.