माझी लहान लेकरे

त्यांची लहान अंतःकरणे राख,
की निर्दोषता टिकून राहावी.
ज्यांनी आम्हाला दगा दिला त्या सर्वांना,
त्यांना ती वेदना जाणवू नये.
प्रेम आणि शांतीचा वर्षाव,
त्यांच्या अंतःकरणांना ताण जाणवू नये.
ही आहेत माझी लहान लेकरे,
माझी आशा. माझ्या मुली. माझे मुलगे.

मी त्यांचे प्रखरपणे रक्षण करतो,
प्रार्थना आणि विनवणीने.
मी त्यांना तुझ्या तळहातावर ठेवतो,
त्यांचे सेवक जवळ उभे असतात.
एकही केस कमी नाही, त्यांच्या डोळ्यांत अश्रू नाहीत.

त्यांची लहान अंतःकरणे राख,
की निर्दोषता टिकून राहावी.
ज्यांनी आम्हाला दगा दिला त्या सर्वांना,
त्यांना ती वेदना जाणवू नये.

दुर्बलतेतच तू सामर्थ्यवान आहेस (2 करिंथकरांस पत्र 12:10).

तरीही, यात तू स्तुती केलीच पाहिजे. हार मानणे हा पर्याय नाही; आनंद करणे आज्ञापित आहे. जर तुला पडायचेच असेल तर त्याच्या हातांत पड, पण हे जाण की ते त्याचेच हात आहेत, आणि यातच आनंद कर. त्याला समर्पण करणेच सकाळी आनंद घेऊन येते (स्तोत्रसंहिता 30:5).

त्याला तुझी दिशा ठरवण्याची गरज नाही. त्याला हे नकोही आहे की तू दिशा ठरवावीस. त्याच्या हातांत पड; त्याच्या हातांत विसावा घे, कारण तो तुला तू जिथे जायचे आहेस तिथे घेऊन जातो. तो तुला त्याच्या नियोजित स्थळी घेऊन जात असताना स्तुतीचे गीत गा.

तू दुर्बल असतोस तेव्हाच सामर्थ्यवान असतोस; दुर्बलता नम्रता आणि विनम्र अंतःकरण वाढवते. हे देवाकडून दैवी प्रेरित आणि आवश्यक आहे. हाच त्याचा मार्ग आहे; त्यात चाल.

माझे बलिदान, हे सर्वसमर्थ, तुटलेला आत्मा आहे; तुटलेल्या आणि विनम्र अंतःकरणाला तू, सर्वशक्तिमान, तुच्छ मानणार नाहीस. (स्तोत्रसंहिता 51:17)