मला सोडव

मी बसून या जगाच्या दुष्टाईचा, आणि एका माणसाला दुसऱ्याविषयी असणाऱ्या द्वेषाचा विचार केला. मी छळणाऱ्यांना पाहिले; त्यांच्या अंतःकरणात प्रेम किंवा करुणा नाही. लोकांना वेदनेत पाहणे त्यांना पुरेसे नव्हते; या क्रूर लोकांना त्यांची वेदना वाढवायची होती. जखमी आणि दुखावलेले हे त्यांचे भक्ष्य होते; ते खरोखर लंगड्यांना आणखी अपंग करण्याच्या हेतूने शोधत असत. हे कसे शक्य आहे? अंतःकरणातील ही दुष्टाई कोठून येते? ही क्रूरता कोठून उगम पावते?

मी याविषयी काहीतरी करण्याचे ठरवले. मी माझ्या अनंतकाळच्या पित्याशी बोललो. माणसाच्या या मार्गाविषयी, जो मार्ग माणसाने निवडलेला दिसतो त्याविषयी, मी त्याला प्रश्न विचारला. त्याने मला उत्तर दिले; "अंतःकरण [बुद्धीचे केंद्र] सर्व गोष्टींपेक्षा कपटी आणि अत्यंत दुष्ट आहे; ते कोणाला कळू शकेल?" (यिर्मया 17:9)

अनेक रात्री मी माणसाच्या अंतःकरणातील दुष्टाईचा विचार केला. मी दावीदाची स्तोत्रे वाचली आणि जे लोक माणसांवर जुलूम करतात त्यांच्याविषयी त्याला जे वाटले त्याच्याशी मी समरस होऊ शकलो. मी अनेकदा त्याच्याप्रमाणे प्रार्थना केली; "हे Yahweh, दुष्कर्म करणाऱ्यांपासून, कपटी, अप्रामाणिक आणि हिंसक माणसापासून मला सोडव."

तेव्हाच आत्मा माझ्याशी बोलला. "तू जे इच्छिलेस तेच मी करत आहे. मी तुला सोडवत आहे. फक्त तुला हे जाणवले नाही की ज्याच्यापासून मी तुला सोडवत होतो तो तूच होतास. तू आपल्या भावाच्या डोळ्यातील कुसळ का पाहतोस, पण आपल्याच डोळ्यातील मुसळाचा विचार का करत नाहीस? (मत्तय 7:3) जेव्हा मी तुला शुद्ध करणे संपवीन, तेव्हा आपण तुझ्या छळणाऱ्यांकडे वळू शकू."

अशा प्रकारच्या प्रकटीकरणाविषयी मी तुला काय सांगू? या स्थानातून फक्त कबुली आणि पश्चात्तापच निघू शकतो.

हे सर्वसमर्था, तुझ्या दयाळू प्रेमानुसार माझ्यावर दया कर; तुझ्या कोमल दयेच्या विपुलतेनुसार,
माझे अपराध पुसून टाक.
माझ्या अनीतीपासून मला संपूर्णपणे धुऊन टाक,
आणि माझ्या पापापासून मला शुद्ध कर. (स्तोत्रसंहिता 51:1-2)

मला शुद्ध कर; मला पवित्र कर; मला साहाय्य कर!