जाणिवेपलीकडे

मी प्रार्थना करतो की तुझ्या अंतःकरणाचे [समजुतीचे] डोळे प्रकाशित व्हावेत… (इफिसकरांस पत्र 1:18)

ऐकणे, चव घेणे, स्पर्श करणे, वास घेणे, आणि पाहणे…की नाही! या इंद्रियांचा वापर तू कमी केलास तर तुझी आकलने कशी असतील? त्यांच्या अंतिम मर्यादेला "दृष्टीआड" करू नकोस. यापैकी कोणतेही इंद्रिय अधिक विश्वास देऊ शकते का? हे शक्य आहे; तथापि, दैहिक स्वभाव त्यांना इतक्या सहजपणे हाताळत असल्याने, हे फारच असंभव आहे.

तुझी इंद्रिये काय जाणतात आणि त्यांच्या काय मर्यादा आहेत याचे मूल्यमापन करण्यासाठी कदाचित अधिक संतुलित दृष्टिकोन आवश्यक आहे. निश्चितच, उच्च आकलनाच्या (जाणिवेच्या) क्षेत्रांत ही इंद्रिये आवश्यकही नाहीत.

जेव्हा तू आत्म्यात पूर्णपणे जोडलेला असतोस, तेव्हा हेच तर जीवनाचे झाड नाही का ज्यातून तू खातोस? हे जोडणे तुला सर्व गोष्टी त्या खऱ्या रूपात कशा आहेत याच्या ज्ञानाशी जोडते, नैसर्गिक जगात तू पाहत असलेल्या दिशाभूल करणाऱ्या आकलनांशी नाही? ही सर्वोच्च क्रमाच्या ऊर्जेशी (वारंवारतेशी) जोडलेली जोडणी आहे. मी, तुला माहीत आहेच, तो श्रेष्ठ शास्त्रज्ञ आहे.

तुझा जीव गमावणे (मत्तय 16:25), अनेकदा, याचा अर्थ तुझ्या इंद्रियांनी समजलेल्या आणि तुझ्या दैहिक स्वभावाने ओळखलेल्या जीवन आणि आत्म्याच्या आकलनांना मागे सोडणे. जर विश्वास हा न दिसणाऱ्या गोष्टींचा पुरावा आहे (इब्रीकरांस पत्र 11:1), तर तुझी इंद्रिये पृथ्वीवर जे काही जाणू शकतात त्या सर्वांवर विश्वास ठेवणे थांबव. होय खरोखर, इंद्रिये मी तुला ठेवलेल्या परिमाणात मार्गक्रमण करण्याचे उत्तम साधन असू शकतात; पण, या इंद्रियांच्या मर्यादा जाणणे शहाण्यांचेच काम आहे.

आध्यात्मिक आकलन (मशीहाचे मन) सतत उपलब्ध असलेल्या अस्तित्वाची तू कल्पना करू शकतोस का? तू सदोदित अनंतकाळभर परिपूर्ण असलेल्या सर्व गोष्टींचा अनुभव घेत राहशील. सर्वकाही परिपूर्ण सुसंवादात असेल.

याविषयी माझ्याशी बोल. तुझा आत्मा माझ्यासाठी उघड कर. मौनात, केवळ तुझ्या मनाने ऐक, सर्व इंद्रिये मागे सोडून.