स्व-पर्याप्तता

मला सतत दुर्बल ("स्व"वर अवलंबून नसलेला) व्हावेच लागेल जेणेकरून मी सतत बलवान (केवळ त्याच्यावर अवलंबून) होईन. दुर्बल आणि नम्र म्हणजेच बलवान! (2 करिंथकरांस पत्र 12:10) तरीही, नैसर्गिक प्रवृत्ती (अहंकार-केंद्रित इच्छा) म्हणते, "मला बलवान व्हायलाच हवे!" तरीही, हा योग्य नमुना नाही.

ज्याच्यावर थुंकले गेले, ज्याला मारले गेले, ज्याला पीडा दिली गेली, आणि ज्याला ठार मारले गेले, त्याच्याकडे पाहा. आणि त्याने "त्याच्यासमोर ठेवलेल्या आनंदासाठी" हे सर्व सहन केले. (इब्रीकरांस पत्र 12:2) माणसांना उद्धारण्यासाठी, तो काहीच नाही असा झाला. तो देहात बलवान झाला नाही, तर आत्म्यात समर्थ झाला!

पण, माझ्या "नैसर्गिक कौशल्यांचे" काय? मला माझी दाने वापरायची नाहीत का? स्वतःला विचारण्यासाठी अधिक चांगला प्रश्न म्हणजे तुझ्या कृत्यांच्या प्रेरणेबद्दल आहे. तुला दिलेले सामर्थ्य तुझे स्वतःचे कार्यक्रम पूर्ण करण्यासाठी आहे का? हाच खरा मुद्दा आहे; तुझे कार्यक्रम तुझ्या "स्व"ला संतुष्ट करण्यासाठी आहेत का? आपले कार्यक्रम आपल्या निर्माणकर्त्याशी जुळतात याची खात्री करण्यासाठी थांबण्याचे धाडस आपण करू का? ती नेहमीच त्याचीच कौशल्ये, त्याचीच दाने होती.

पूर्वी, "पित्या, तू मला दिलेल्या क्षमतांबरोबर तुला माझ्याकडून काय हवे आहे?" असा प्रश्न न विचारता झटपट आणि ठाम कृती केल्या जात असत. त्याने माझ्याकडून सर्व काही काढून घेतले जेणेकरून हा प्रश्न माझ्या बुद्धीच्या केंद्रात कायमचा भाजला जावा. त्याचे नसलेले सर्व काही मुळापासून हादरवले गेले, काढून टाकले गेले! तसे घडायची गरजच नव्हती. तसे घडायची "गरज" नव्हतीच! समजले का? त्याचे नसलेले आणि त्याच्याद्वारे न झालेले काहीही अपयशी ठरते. ते काढून टाकले जाईल; ते उलटेल.

"जे हादरवले जाऊ शकते—म्हणजे, निर्माण केलेल्या गोष्टी—त्याचे काढून टाकणे, जेणेकरून जे हादरवले जाऊ शकत नाही ते राहावे." (इब्रीकरांस पत्र 12:27) न्यायाची सुरुवात त्याच्या घरात (तुझ्या अंतःकरणाच्या केंद्रात) होते. होय, याचा अर्थ तू; इतर कोणाचाही न्याय होण्याआधी, तुझा न्याय होईल. तू रांगेत पहिला असशील. (1 पेत्राचे पत्र 4:17)

इतके काही दिले गेले आहे आणि इतके काही अपेक्षित आहे. मला गांभीर्याने घे. थांब! सावकाश हो! समेट कर! पश्चात्तापी हो! मग, तो तुझ्याबरोबर सतत आनंदाच्या प्रेमभोजनात जेवण्याचे वचन देतो (प्रकटीकरण 3:19-21).

आता परत फीर. तू सक्तीने असो वा स्वेच्छेने, दोन्ही प्रकारे तसे करशीलच. त्याचे प्रेम वचन देते की तू करशीलच.

मला माहीत आहे की सर्वशक्तिमान जे काही करतो ते सर्वकाळ टिकते; त्यात काहीही भर घालता येत नाही आणि त्यातून काहीही काढता येत नाही. सर्वसमर्थ हे यासाठी करतो की लोकांनी त्याचे भय बाळगावे. (उपदेशक 12:14)