ही नवीन गोष्ट

तुझ्यात वाढणारे,
तू, माझ्यात वाढणारा,
उगवणारा आत्मा,
अंधाराला बाहेर ढकलणारा प्रकाश,
तुझ्या आतमध्ये.
रसायने बदलतात,
विचारप्रक्रिया बदलतात,
मानसिकता तुटतात.
तीव्र, तरीही राखीव…?

तीव्र, तरीही राखीव? अजूनही रेंगाळणारी ही गोष्ट काय आहे, हा साठा? हाच मुख्य मुद्दा आहे, नाही का? पित्या, तू माझ्यात मागे सोडलेला देहाचा तुकडा आहे का हा? हा राहणे गरजेचे आहे का? हा नेहमी राहील का?

माझे अंतःकरण (मन) अद्याप पूर्णपणे मिळवलेल्या नसलेल्या विजयात आनंद करण्याच्या तळमळीने फुटते. मी तसे करावे का? अजून काम बाकी असताना मी पूर्णपणे आनंद करावा का? हा साठा शहाणपणाचा, बुद्धिमानपणाचा आणि आत्म्याच्या मार्गदर्शनाचा आहे का? एक वाणी म्हणते, "हे खरे आहे का; हा खरोखर तू आहेस का पित्या?" हा साठा संशय आहे का? हे शहाणपण आहे का? हे सुरक्षित वाटते, तरीही संशयास्पद वाटते. पित्या, हे उपटून काढ.

मला खरे स्वातंत्र्य हवे आहे, एक सखोल स्वातंत्र्य. मला तुझ्यापुढे गुडघे टेकणाऱ्या योद्ध्याचे बिनराखीव स्वातंत्र्य हवे आहे, जो आपली तलवार सोपवतो, किंवा एका कुमारिकेचे जिला कळते की तूच खरा एकमेव पती आहेस. मला सर्व गोष्टींत तुझ्यापुढे समर्पित व्हायचे आहे, आणि माझ्याच प्रयत्नांचा अभिमान न बाळगण्याचे शहाणपणही हवे आहे. मला असे अंतःकरण दे जे फक्त माझ्यात असलेल्या तुझ्या कार्याचाच अभिमान बाळगू इच्छिते. "त्यानेच हे केले. पहा. माझ्या बाबांकडे पहा. तो तुला मला कधीच दुखवू देणार नाही."

हे लिहीत असताना अश्रू वाहतात. माझी लेखणी कागदावर स्पर्श करते तेव्हा, माझ्यातील मुलाला जाणवते की मी माझ्या पृथ्वीवरील पित्याबद्दल असे शब्द कधीच बोलू शकलो नसतो. जो माझ्या लहान अंतःकरणाचे रक्षण करण्याऐवजी त्याला दुखावतो, त्याच्याबद्दल मी असे शब्द कसे म्हणू शकतो? मी त्याला क्षमा करतो, आणि मला त्याने मला क्षमा करण्याची गरज आहे. आज एक महान प्रेम आहे, तरीही साठ्याचे तंतू अजूनही राहतात का हे मला वाटते.

नाही पित्या, हे साठे शहाणे, बुद्धिमान किंवा आत्म्याच्या मार्गदर्शनाचे नाहीत. एका नव्या ठिकाणी पाऊल टाकण्याची वेळ आली आहे; एका नव्या गोष्टीत जिथे, माझ्या आयुष्यात पहिल्यांदाच, मला वैयक्तिक पुरावा मिळतो की माझा एक पिता आहे जो रक्षण करतो आणि दुखावत नाही. माझा एक बाबा आहे जो मला त्यागणार नाही, अगदी मी प्रेमास योग्य नसतानाही. मी नकाराशिवाय, प्रेमाच्या पित्याकडून केवळ शुद्ध प्रेम असलेले नवे जीवन कायमचे जगू शकतो.

माझ्यातील हा साठा काय आहे? ये बाबा. ये.

कारण तो तळमळणाऱ्या जिवाला तृप्त करतो, आणि भुकेल्या जिवाला चांगुलपणाने भरतो. (स्तोत्रसंहिता 107:9)