संशयाची बीजे

पित्या, पश्चात्तापाच्या अंतःकरणाने (मनाने) मी येतो, संपूर्ण मानवजातीसाठी खेद बाळगून. आम्ही इतक्या लवकर का फिरतो? इतके सहज विसरणे का घडते?

पाणी द्राक्षारसात बदलले जाते, तेव्हा आम्ही किती गोडपणे आनंद करतो. द्राक्षारस संपला की, तू पुन्हा तसे कराल की नाही, किंवा करू शकाल की नाही, याची शंका आम्हांला येते. तू आंधळ्यांना बरे करतोस, तेव्हा आम्ही विस्मयचकित उभे राहतो. मग, थोड्याच वेळात, तू आमच्यासाठी हे करशील का याची शंका आम्हांला येते. आम्ही तुला अंधाराचे उजेडात रूपांतर करताना पाहतो आणि आमच्यापुढे वाकडे मार्ग सरळ करताना पाहतो (यशया 42:16), तरीही, तू वचन दिल्याप्रमाणे आम्हांला शेवटपर्यंत घेऊन जाशील की नाही, याची पापी शंका आम्हांला येते.

अहो पित्या, अशी काही बीजे आहेत जी मला पेरायची नाहीत; ती म्हणजे संशयाची बीजे. आम्ही असे का आहोत? आमच्यात असे काय आहे जे सतत विसरते, किंवा शंका घेण्याचा निवड करते, की तू आम्हांला आरंभापासून शेवटपर्यंत सांभाळण्याचे वचन दिले आहेस?

होय पित्या, संशयाच्या बीजांवर विश्वासाने भव्यपणे विजय मिळवला जातो तेव्हा तुला गौरव मिळताना दिसते, पण मला संशयाचेच ओझे वाटते. तुझ्यावर संशय घेणे माझ्या वाढीला अडथळा आणते. माझा अविश्वास तुझा अनादर करतो आणि त्यासाठी मी क्षमा मागतो.

मला मार्ग दाखव पित्या. पुन्हा एकदा, मी संशयाची सर्व बीजे तुला सोपवतो, जोपर्यंत ती नाहीशी होत नाहीत. कृपया ती घे पित्या. ज्या भूमीवर मी ती विखुरली आहेत ती वाळून जाऊ दे, आणि माझ्या अंतःकरणाची नवी माती तुझ्या उपस्थितीने नांगर (यिर्मया 4:3-4).

त्यांनी त्याला पाहिले, तेव्हा त्यांनी त्याची उपासना केली; पण काहींनी संशय धरला. आणि Yahshua जवळ येऊन त्यांच्याशी बोलले, म्हणाले, "स्वर्गात आणि पृथ्वीवर सर्व अधिकार मला देण्यात आला आहे." (मत्तय 28:17-18)