Ніякіх малітваў за Мяне

Дзеці Мае, ці бачылі вы,
Як Я ўзносіў малітвы за Сябе?
Ці было «прасі і атрымаеш» і для Мяне,
Ці гэты ўзор быў толькі для вас?
Уяві Гефсіманію; чаго Я баяўся?
Дзеля радасці, пастаўленай перада Мной, Маё ўваскрэсенне так блізка!
Магчыма, гэта было, калі Я вісеў на слупе,
Ці прадбачыў Я, што Сам буду крычаць «пакінуты»?
Зноў Я пытаюся: «Ці маліўся Я за Сябе?»
Скажы Мне, дзіця Маё, што ты бачыш?

Прыслухайся да гэтай рэальнасці. Ці шукаеш ты схаваныя ісціны, таямніцы Царства, у той жа час не заўважаючы відавочныя духоўныя рэальнасці якраз перад табой?

Калі ты чытаеш «узорную малітву» (Мацвея 6:9-13), ці загадана табе маліцца за сябе? Ты можаш аспрэчыць, што «дай нам сёння наш надзённы хлеб» (в. 11) здаецца асабістай просьбай. Але ў кантэксце табе загадана не турбавацца пра такія рэчы, калі ты шукаеш найперш Царства (Мацвея 6:25-34). А «даруй нам нашы даўгі» (в. 12) — гэта ўсё пра даруй іншым, бо дараванне Месіі праяўляецца ў табе.

Ці ты сапраўды верыш, што дзякуючы ахвяры Яго Сына абяцанні Yahweh ужо «так» і «няхай будзе так» (2-е да Карынфянаў 1:20)? Калі так, тады чаму ты настойваеш прасіць зноў тое, чым ужо валодаеш дзякуючы веры, якая табе дадзена (Лукі 17:6)?

Уяві, што трымаеш скіпетр праведнасці. Ты бачыш яго ў сваёй руцэ? Цяпер уяві, што, гледзячы на яго, ты крычыш: «Абба, калі ласка, дай мне скіпетр праведнасці». Пакайся ў сваёй бязвер'і! Пакайся за тое, што не верыў, што смерць Yahshua адказала на ўсе твае малітвы задоўга да таго, як ты іх калі-небудзь маліўся (Псальма 21:2).

Калі так, дык навошта тады малітва? Малітва — гэта зносіны і супольнасць, якая будуе і ўмацоўвае нашыя адносіны з Айцом, Сынам і Духам. Але акцэнт тут у тым, каб дапамагчы табе распазнаць, што надта часта твае малітвы засяроджаныя на асабістых жаданнях у фізічнай сферы, нават хоць Yahshua сказаў: «Маё Царства не з гэтага свету». (Ян 18:36)

Гэта пакідае нас з нечым важным для разгляду пра мэту малітвы. Калі Яго Царства не з гэтага свету, нам варта перарабіць нашы малітвы, каб яны адлюстроўвалі нашу сапраўдную сутнасць як сыноў ці дачок Святла, а не дзяцей «свайго я». Як бы гэта выглядала? Разуменне тваёй сапраўднай сутнасці лепш выяўлялася б у малітвах, якія змяшчаюць значна больш падзякі і хвалы і нашмат менш «дай мне!».

Як наконт нечага такога? «Ойча наш, Які на нябёсах, хай свяціцца імя Тваё. Хай прыйдзе Царства Тваё. Хай будзе воля Твая. На зямлі, як на небе». Так, гэта відавочнае, схаванае на ўвазе!