Шлях слугі

«Калі купіш яўрэйскага слугу, ён павінен служыць табе шэсць гадоў. Але на сёмы год ён павінен выйсці на волю, нічога не заплаціўшы. Калі ён прыйшоў адзін, ён павінен выйсці адзін; але калі ён меў жонку, калі прыйшоў, яна павінна пайсці з ім. Калі яго гаспадар даў яму жонку і яна нарадзіла яму сыноў ці дочак, жанчына і яе дзеці павінны належаць яе гаспадару, а толькі мужчына павінен выйсці на волю. Але калі слуга заявіць: “Я люблю майго гаспадара, і маю жонку, і дзяцей, і не хачу выйсці на волю”, тады яго гаспадар мусіць прывесці яго да суддзяў. Ён павядзе яго да дзвярэй ці да вушака і прабіе яму вуха шылам. Тады ён будзе яго слугой на ўсё жыццё». (Выхад 21:2-6)

Ён ведаў, што значыць свабода. Гэта азначала, што ва ўсім ёсць толькі адзін шлях, і гэта быў шлях Айца, Яго Гаспадара. Не магло быць ніякай варыяцыі; ніякай ценю павароту, калі Ён меў выканаць пастаўленую задачу. Усё было дасканалае; усё было дакладнае, слова ў слова, правіла на правіла.

Аддаючы перавагу Сваёй нявесце і дзецям, Ён ведаў, што заплаціць вялікую цану. Калі Ён зноў разважаў пра закон яўрэйскага слугі, не магло быць ніякага сумнення ў тым, якія былі Яго загады. Слуга, урэшце, выконвае загады.

Гэта было прыняцце пастаўленай задачы, задоўга да Гефсіманіі, калі пот, які цёк, як кроў, пачаў з'яўляцца. Ён упершыню пачаўся, калі была абдумана ахвяра, калі Ён абвясціў: «Я люблю Майго Гаспадара, Маю нявесту, нашых дзяцей. Вось чаму Я прыйшоў. Мой вобраз існаваў задоўга да стварэння чалавека; але цяпер Я выбраў застацца, стаць слугой на ўсё жыццё. Я больш не буду, як вецер, а «прыняўшы вобраз паднявольнага слугі і зрабіўшыся падобным да людзей». І, будучы знойдзены з выгляду як чалавек» (Да Філіпянаў 2:7-8). Прыняцце вобраза чалавека — вось калі пачалося Маё пранізанне.

Калі Я быў упершыню пранізаны

Той, каго трэба было пранізаць, як прадпісана законам,
Яго Гаспадар быў задаволены да бясконцасці,
У імгненне кубак адкуплення споўнены,
Усё, што спатрэбілася… «Аддай Боскасць».

Так, Я — Той, Хто прыняў твой вобраз,
Сапраўдная ахвяра, якую трэба ўшанаваць.
У Мяне ніколі раней не было гэтых рук ці гэтых ног,
Гэтыя канечнасці Мне проста не былі патрэбныя.

Як можна забіць таго, хто заўсёды існаваў?
Гэта таямніца веры, з якой мы згаджаемся.
Думка пра смерць гэтага Адзінага Боскага —
Гэта ўсё роўна што прасіць вецер крывавіцца.

Не памыляйся ў скажоным чалавечым мысленні,
Што Мая надзея была на тое, каб гэты кубак быў узяты,
Гэта было дзеля радасці, пастаўленай перада Мной, Я прыняў твой слуп;
Але з гэтым усё вечнасць скаланулася.

На ўсе астатнія Мае дні, гэтак жа, як ты, Я буду,
Глыбіня гэтай Маёй ахвяры,
Нешта новае, што трэба прыняць, нават для Мяне,
Але для цябе Я ўсё роўна застануся Боскім.