Прарокі не ведаюць

Старажытныя прарокі маюць адну агульную рысу. Усе яны былі прамоўцамі Yahweh, пакліканымі для канкрэтных спраў. Yahweh, Які ведае канец ад пачатку, натхняў прарокаў гаварыць пэўныя словы, словы Свайго сэрца.

Некаторыя прарокі былі ўнутры, заклікаючы народ выйсці з імі; некаторыя ўжо былі звонку, заклікаючы народ выйсці. Агульнай рысай было тое, што ўсе яны мелі слова ад Yahweh з канкрэтным намерам; яно павінна было вывесці выбраны народ адтуль, дзе яны былі, туды, дзе яны мусілі быць. Вельмі часта гэта былі словы папярэджання, якія заклікалі народ да пакаяння. Іншымі словамі, яны заклікалі народ адысці ад граху і накіравацца да праведнасці, вярнуцца да Yahweh.

Прарокі папярэджваюць народ, а потым нагадваюць народу, што яны былі папярэджаны. Гэта не пакідае месца для апраўданняў!

Увасабленне ўзорнага прарочага пакліку знаходзіцца ў жыцці Yahshua Месіі. Ён быў удасканалены праз пакуту (Да Габрэяў 5:8) і стаў паслухмяным да смерці (Да Філіпянаў 2:8). Ён заставаўся ў дасканалай згодзе з воляй Айца, заўсёды адракаючыся ад сваёй уласнай. Ён рабіў толькі тое, што бачыў, як робіць Яго Айцец (Ян 5:19), і гаварыў толькі тое, што чуў ад Свайго Айца (Ян 12:49). Гэта прыносіла дасканалую яснасць кожнаму слову і абсалютную ўпэненасць, што кожнае слова, якое Ён вымавіў, дасць менавіта тое, чаго жадаў Яго Айцец.

«Ці думаеш ты, што Я не магу заклікаць Майго Айца, і Ён неадкладна дасць Мне больш за дванаццаць легіёнаў малахім? Але як тады спраўдзіліся б Пісанні, якія кажуць, што гэта павінна адбыцца менавіта так?» (Мацвея 26:53-54)

Гэта, безумоўна, было б лягчэй для Yahshua. Аднак пакліканне дасканалага прарока — гэта процілегласць самарэалізацыі, процілегласць жаданню самавыканання. Ён не заклікаў абарону, бо не сказаў бы і не зрабіў бы нічога, акрамя волі Свайго Айца. Гэта рэцэпт беззаганнасці, дасканалы прарок!

Сёння табе перадаецца ключ. Yahshua Месія — узор прарока ва ўсёй Яго паўнаце. Усе астатнія маюць нешта агульнае; яны былі няпоўнымі. І яны ніколі не сцвярджалі б, што яны прарокі, улюбёны. Яны былі б надзвычай напружаныя пра гэтую задачу, заўсёды стрыманыя, і ніколі самаўпэненыя. Яны ніколі не адчувалі б сябе дастатковымі самі па сабе, такія пакорныя. Ціхі, пакорны дух у іх пераважаў бы.

«Як магу я быць здольным перадаваць Яго словы?» Пакорнасць — гэта ключ. Яна актывуе моц Yahweh. Ніколі яе не пакідай.

Якіх прарокаў мы маем з намі сёння? Ці ты прарок? Колькі самаабвешчаных прарокаў насамрэч вядуць авечак прэч ад волі Айца, вучаць супраць Яго загадаў? Колькі з іх аддалі б перавагу, каб ты слухаў іх галасы больш, чым Яго? Слова Yahweh да гэтых ілжывых прарокаў: «Яны будуць выгнаны з асяроддзя твайго». (Другазаконне 13:1-5)

Але дабраслаўлёныя твае вочы, бо яны бачаць, і твае вушы, бо яны чуюць; бо, сапраўды, кажу табе, многія прарокі і праведныя людзі жадалі бачыць тое, што бачыш ты, ды не бачылі, і чуць тое, што чуеш ты, ды не чулі. (Мацвея 13:16-17)

Слухай уважліва, улюбёны. Мы ў апошнім перыядзе зямлі, якую мы ведаем. Будзь упэнены, што менавіта тыя, хто трапляе пад тытул «ілжывы прарок», будуць гучныя, шумныя і, безумоўна, самаўпэненыя. Яны без праблем будуць заяўляць: «Я прарок Бога!»

Гэта само па сабе — твая ўнутраная чырвоная застава, і твая ўнутраная ўпэненасць, што іх не трэба слухаць. Сапраўдным прарокам ніколі не патрэбна заяўляць, што яны прарокі. Будзь дабраслаўлёны, бо твае вочы бачаць, а твае вушы чуюць.