Дзверы надзеі

Таму вось, Я збіраюся прывабіць яе [нявесту Майго Сына], завяду яе ў пустыню і буду гаварыць да яе да сэрца [казаць ёй суцяшэнне]: і дам ёй адтуль яе вінаграднікі і даліну Ахор [устрывожаны розум] як дзверы надзеі. І яна будзе спяваць там, як у дні маладосці сваёй, як у дзень, калі яна выйшла з зямлі Ягіпецкай [плоцкай матэрыяльнасці]. (Асія 2:14-15)

Гэта нязменны і заўсёды цяжкі ўзор, каб яго зразумеў знямоглы розум. Але менавіта ён вядзе да ўдасканаленага розуму. Даліна — гэта месца, дзе ствараецца надзея і раскрываюцца лёсы. І ты павінен свядома вырашыць альбо пакарыцца гэтаму найсвяцейшаму ўзору, альбо і далей бунтаваць.

Бунт заўсёды выяўляецца прадказальнымі прыкметамі: гнеў, крыўда, смутак, сумненне, страх, горыч, лютасць, зайздрасць, асуджэнне, гардыня і г.д. Кожная з іх — паказчык твайго адмаўлення гэтага ўзору: «Дзверы надзеі — у даліне (пустыні).»

Yahweh палічыў патрэбным паказаць Сваю звышнатуральную Руку ў тваім жыцці, і гэта само па сабе шчодры дар. І Ён абраў пустыню як месца для гэтага адкрыцця. Але, паколькі даліна — гэта прызначанае месца адкрыцця, адмаўленне ад узору вядзе да адмаўлення ад адкрыцця.

Голас таго, хто кліча: «У пустыні падрыхтуйце шлях Yahweh; выпраставайце ў стэпе дарогу для нашага Усемагутнага.» (Ісая 40:3)

Цікава, што кожны раз, калі Ян цытуе гэта: Мацвея 3:3; Марка 1:3; Лукі 3:4; і Яна 1:23, перакладчыкі пішуць: «Голас таго, хто кліча ў пустыні, падрыхтуйце шлях…», у той час як Ісая насамрэч кажа: «Голас таго, хто кліча: у пустыні падрыхтуйце шлях…». Бачыш тонкую розніцу? Гэта ўсяго толькі няправільна пастаўленая коска, аднак яна мяняе ўсё! Не «голас» знаходзіцца ў пустыні; гэта «шлях» знаходзіцца ў пустыні! Памятай гэта, улюбёны! Гэта мяняе ўсё, і гэта не зменіцца!

І калі ты імкнешся гэта зразумець, дзякуючы тваёй паслухмянасці адбываецца дзіўная рэч. Yahweh дасць табе ў дар звышнатуральны спакой, які дазволіць табе сапраўды радавацца ў пустыні; гэта і ёсць здольнасць пакутаваць годна!

Задумайся пра гэта. Пустыня — гэта не пакаранне, як яе часта прадстаўляюць. Насамрэч гэта месца свабоды; ізраільцяне былі вызвалены з няволі. Гэта месца навучання богабоязнасці; Yahweh даў Свайму народу настаўленне на жыццё. І гэта месца звышнатуральнага забяспечання; дзе яшчэ можна атрымаць ваду з камянёў, манну з неба, і абутак, які не зношваецца, і г.д.?

Аднак, як толькі табе дазволена выйсці на свабоду з «Ягіпта» (плоцкага эга), цалкам прадказальна, што ты захочаш вярнуцца, бо пажаданні плоці глыбока ўкараніліся ў тваёй падсвядомасці. Мы памятаем рыбу, якую елі задарма ў Ягіпце, гуркі, дыні, пірэй, цыбулю і часнок; але цяпер уся наша істота высахла; няма нічога, апрача гэтай манны перад вачыма нашымі!» (Лікі 11:5-6) Гэта тая самая рэч, якая прымушае цябе жахацца перажывання ў даліне і стварае жаданне «вярнуцца ў няволю». Як сабака вяртаецца да сваёй ванітаты, так і дурань паўтарае сваю дурноту. (Выслоўі 26:11)

Гэтыя плоцкія жаданні можна перамагчы, дазволіўшы Духу ў табе (прысутнасці Сына) кіраваць тваімі асабістымі выбарамі, замест таго каб імкнуцца задаволіць свае пачуццёвыя жаданні. Бо тыя, хто жыве паводле плоці, думаюць пра плоцкае, а тыя, хто жыве паводле Духа, — пра духоўнае. Але вы не ў плоці, а ў Духу, калі толькі Дух Усемагутнага жыве ў вас. (Да Рымлянаў 8:5, 9) Разуменне гэтага найкаштоўнейшага ўзору рыхтуе цябе прыняць розум Месіі, абяцаны табе: будзь дасканалы!

«Дык, значыць, калі я нарэшце зразумею, што пакута — гэта адзіны шлях да дасканаласці, вузкі шлях да дасканаласці, тады Yahweh насамрэч дасць мне радасць пасярод пакуты, так што яна больш не будзе адчувацца як пакута для майго розуму?»

Словы нашага Месіі растлумачаць гэта найлепш. Калі рвалі Яго плоць і забівалі цвікі праз Яго канечнасці; калі Ён вісеў, задыхаючыся і ў пакуце, на дрэве; і калі Ён у імгненне вока панёс усе мінулыя і будучыя грахі чалавецтва, Ён сказаў: «Ойча, даруй ім!» У Яго быў розум, поўны спакою і любові, пасярод самага дзіўнага прояву пакуты, які свет калі-небудзь бачыў ці ўбачыць.

Пакутуй годна, улюбёны. Пакутуй годна.