Так яно і ёсць

Бо ў многай мудрасці шмат смутку, і хто памнажае веды, памнажае пакуту. (Эклезіяст 1:18)

Калі чалавек пачынае бачыць рэчы такімі, якімі яны ёсць, боль (сумятня думак) узмацняецца. Калі ісціна асвятляецца, колькасць хлусні, якую чалавек успрымае, таксама павялічваецца, уключаючы адкрыты падман. Падман — гэта ежа для інтэлектуальна нясумленнага чалавека, які аддаў бы перавагу таму, каб яму сказалі, што такое ісціна, чым набыў бы духоўнае разважлівасць сам. Ляноты і лянота, спярша разумовая, а потым фізічная, становяцца відавочнымі тым, хто набывае разуменне («Біна» Дрэва Жыцця ў табе).

Прасветлены пачынае абвяшчаць тое, што Айцец ужо агаласіў: «Ты бязвыбачны, о чалавек!» (Да Рымлянаў 2:1) Усё робіцца зразумелым, кожную адгаворку лёгка выявіць. Калі ашуканчыя шляхі (сцежкі розуму) чалавека (плоцкае мысленне) становяцца так лёгка распазнавальнымі, любоў здаецца немагчымай. Бачанне за заслонай насамрэч робіць больш цяжкім узмацненне любові да чалавецтва.

Становіцца відавочна, што адзіны спосаб мець сапраўднае пачуццё, такое як: «Даруй ім, Ойча, бо яны не ведаюць, што робяць», — гэта праз звышнатуральнае ўмяшанне. Толькі Ён у табе робіць цябе здольным да любові, і гэта прыходзіць толькі праз штодзённую малітву і практыку. Бо хто практыкуе праведнасць, той праведны.

Тады можа прыйсці самапагарда, калі ты ўсведамляеш, што і ты вінаваты ў той жа крывадушнасці. Ты ўсведамляеш, што ты якраз і ёсць тым, што пагарджаеш у адкрыта грэшных. Боль у тваім сэрцы (розуме) узмацняецца, бо нават «дасканалыя дні», якія ў цябе былі, губляюць сваю славу з-за аднаго «дрэннага дня».

Барацьба ўнутры, тая, паміж плоццю (плоцкай прыродай) і духам (розумам Месіі), паглынае цябе. Ты выяўляеш непаслядоўнасць, аднак не маеш здольнасці выправіць яе самастойна. Гэтая ўнутраная барацьба можа прывесці да многіх бяссонных начэй, калі ты ўсведамляеш пагарду, якую маеш да «сябе» ў сабе.

Гэта неабходна, бо ты павінен страціць сваё жыццё, каб знайсці яго (Мацвея 10:39). Але, «ёсць жыццё, якім трэба жыць, раты, якія трэба карміць, і даўгі, якія трэба плаціць». Якое жыццё сапраўднае; якое жыццё ты губляеш? Адказ просты, але не лёгкі: «Шукайце найперш…!» (Мацвея 6:33)

І вось мы бачым, чаму мудрасць памнажае смутак і скруху, і, бачачы толькі паверхню ўсяго гэтага, мы прызнаём, што ёсць яшчэ так шмат чаго навучыцца. Калі ты прыходзіш у гэтае цудоўнае месца: «Спыніся і ведай, што Ён — Yahweh». (Псальма 46:10) І тады будзь досыць мудры, каб зрабіць гэта хоць бы на імгненне: падзякуй Яму за магчымасць гэта ўсё зразумець.