Калі?

У моманты перамогі песні прыходзяць так вольна. Здольнасць радавацца здаецца такой натуральнай. Так, менавіта перапаўненне сэрца (на іўрыце — «цэнтр разумення») прымушае мяне спяваць.

У часы, калі боль здаецца, што авалодвае мной, як хваля, якую я не магу перамагчы, песні становяцца вымушанымі. Гэта тыя часы, калі я ўсклікаю да Цябе, Абба. Я чакаю «пераходу». Ці не гэта тое, што Ты абяцаеш? Ці памыляюся я, верачы, што існуе месца, дзе маё сэрца ніколі не патоне ў смутку?

Ты кажаш мне пра вечныя рэчы, і я спрабую спасцігнуць. Думка пра жонку, што калісьці была маёй, і пра дзяцей, якія цяпер дзівяцца, што здарылася, перашкаджае маёй здольнасці бачыць слаўную Абяцаную Зямлю. Пакуль я сяджу ў турме, яны растуць. Яны растуць без мяне; іх целы набываюць новую форму; іх словы становяцца больш разумнымі. Я прапускаю так шмат часу, які ніколі не можа быць вернуты.

Я вінавачу сябе, прымаючы адказнасць за тое, чаму ўпала настаўляючая розга. Але я змяніўся. Ці будзе мне дадзена Твая літасць, як так многім у мінулым?

Гэтыя пачуцці змешаны з сэрцам, якое разумее, што поўная аддача Табе — гэта тое, з чым усе мы павінны сустрэцца. Гэтая рэальнасць не зменіцца; яна толькі прымушае мяне гаварыць нашмат менш. Поўная аддача жыцця чалавека азначае, што гэта ўжо не яго жыццё: ніякіх скаргаў, ніякіх адступленняў, ніякіх выклікаў. Насамрэч, Ты пастанавіў, што гэта, наадварот, выглядае як маўчанне.

Ён быў прыгнечаны і Ён быў пакутаваны,
Аднак Ён не адкрыў Сваіх вуснаў;
Ён быў вядзены, як ягня на закол,
І як авечка перад тымі, хто яе стрыжэ, маўчыць,
Так Ён не адкрыў Сваіх вуснаў;
(Ісая 53:7)

Ты заклікаў мяне радавацца, хваліць і быць удзячным, што б ні здарылася. Я веру, што Твой шлях правільны. Я веру, што любое іншае імкненне — марнасць.

Як можа хтосьці прагнуць любові сваёй зямной сям'і, і ўсё ж жадаць рэчаў Яго нябеснага Духа, змешчанага ўнутры? Маё сэрца проста не ведае, як перайсці. Я не ведаю, як гэта выглядае, у пастаянным сэнсе, аддацца Табе ПОЎНАСЦЮ, Абба.

Таму ў маёй слабасці, калі я ўсклікаю па дапамогу, я адчуваю, што раблю дакладна тое, чаго Ты просіш. Я разумею, што гэта падарожжа сэрца. Ты сказаў: «давярай, трывай, вер». Дапамажы майму няверыю, Абба. Дапамажы мне ўладзіць невядомае ўнутры, бо я прызнаю, што павінен аддаць усё Табе.

Дапамажы мне памятаць, што сёння — гэта «калі», бо сёння — гэта ўсё, што ў мяне ёсць. Гэта пра веру ў Тваю бязмежную любоў да мяне. І сёння Твая любоў да мяне і да іх дасканала поўная. Няверанне ў гэта — вось дзе мая радасць застаецца ў палоне. Дапамажы мне зразумець, наколькі глыбокая гэтая любоў.

Навучы нас лічыць нашы дні, каб мы набылі сэрца мудрасці. (Псальма 90:12)