Кароль большага

Я сустрэў чалавека, пакорнага чалавека. Ён быў упакораны ўзорамі пакут. Яго жонку забралі ад яго ў чужой краіне і кінулі ў турму з прычын, невядомых яму. Яго чацвёра дзяцей, прапаўшых на месяцы, толькі нядаўна знойдзеныя рассеянымі сярод сяброў і сваякоў. Так, ён сам быў зняволены, не маючы магчымасці звязацца з любым з іх.

Ён кажа мне: «Што я магу зрабіць, апрача як давяраць? Кожны дзень я малюся і чакаю, спадзеючыся, што неяк пачую якуюсьці навіну. Я малюся, каб мая жонка была ў парадку і каб яна хутка злучылася з дзецьмі. Я малюся, каб аднойчы мы ўсе зноў былі разам. Падтрымай мяне паводле Твайго слова, каб я мог жыць; і не дай мне быць пасаромленым у маёй надзеі. (Псальмы 119:116)»

Ён паглядзеў мне ў вочы; я мог бачыць глыбіні яго душы. Слова «адданы» прыйшло мне ў галаву. Як у Ёва, у яго было забрана ўсё.

Гэта «натуральна» — разгледзець такую пакуту і быць удзячнымі за тое, што ў нас ёсць. Так мы запраграмавалі нашы розумы, амаль як «быць задаволенымі задавальненнем малым». У нас з'яўляюцца такія думкі: «Ну, калі ён можа мець надзею, а ў яго ўсё так дрэнна, я адчуваю „віну“ за тое, што адчуваю сябе дрэнна. Мне трэба быць больш удзячным, хоць я жадаю большага. Так, Ойча, мне трэба быць задаволеным тым, што ў мяне ёсць».

Ці гэта тое, што Yahweh мае для нас? Ці гэта больш, чым мы можам прасіць, падумаць ці ўявіць? (Да Эфесянаў 3:20)

Я заяўляю, што дапусціў бы памылку, калі б не абвясціў супрацьлеглае. «Ты — Айцец большага. Ты — вялікі Я Ёсць. Ты — Бясконцы. Я ведаю гэта, бо Ты пасадзіў гэта ў сэрцы, якое Ты даў мне. Ты паказаў Сябе такім. Па гэтых прычынах я не магу задавольвацца малым. Я хачу паўнаты жыцця, а не проста перабівацца. Мне трэба верыць у багатае большае, Ойча. Ты — Кароль большага, і я прыходжу да Цябе ў паслухмянасці».

Так, мая душа крычыць «Багацце!», і з гэтым, Ойча, я пакідаю гэта Табе.

Злодзей прыходзіць толькі, каб красці, забіваць і разбураць. Я прыйшоў, каб яны мелі жыццё, і мелі яго з дастаткам. (Ян 10:10)