Натуральна любіць

Абба, як я прагну, каб мая любоў да Цябе стала натуральнай. Я прагну, каб мая паслухмянасць у хвале і пакланенні стала для мяне як дыханне, як кісларод. Я прагну, каб мая любоў была бесперапыннай, каб яна стала тым, пра што мне ніколі не трэба ўсведамлена думаць. Ці не сплю, ці сплю — яна там.

Ці таму, што мы не можам бачыць Цябе, гэтая любоў, якую мы шукаем, патрабуе столькі намаганняў? Ці таму, што мы жадаем свайго ўласнага шляху больш, чым Твайго? Ці таму, што смерць Твайго Сына не адчувальная для нас у нашых сэрцах і душы? Ці Ты наўмысна ўтрымліваешся ад нас? Хоць пралітая кроў Твайго Сына дае жыццё ўсім, хто верыць, ці стаўляемся мы да гэтай рэальнасці абыякава?

Гэта я ведаю, Ойча; гэта я мушу прызнаць: я засмучаны колькасцю часу, які мне патрэбны, каб проста паверыць, што кожнае слова, якое Ты кажаш, — праўда, і што яно датычыцца майго жыцця! І тое, што Тваё слова сапраўды вядзе мяне ў вышэйшыя месцы. Я жадаю перайсці на гэты ўзровень веры, Ойча. Я жадаю паслухмянасці, што вядзе да здаровага страху, захаплення, даверу і любові. Мая малітва ў тым, каб я дасягнуў усіх гэтых якасцяў да Цябе, Ойча, і каб яны сталі такімі ж натуральнымі, як дыханне.

У мяне ёсць яшчэ адно прызнанне, Абба. Пасля столькіх пошукаў і столькіх намаганняў знайсці Цябе я задумваюся: ці не прайшоў я міма Цябе, гледзячы проста на Цябе? Ці не прыкладаю я занадта шмат намаганняў і не адпачываю дастаткова? Ці ведаю я, як прыняць Тваю любоў, Ойча? Ці не хачу я, з прычын, недасяжных для свядомасці, прыняць Тваю любоў?

Маё прызнанне ў тым, што я не ведаю адказу на гэтыя пытанні, Ойча. Я не ведаю, чаму не магу напоўніць сваё быццё Табой. Часам я задумваюся, ці не хаваешся Ты ад мяне. Не так, як хаваецца злодзей, а як Айцец, які не можа дачакацца, каб выскачыць і закрычаць: «Вось Я. Я сапраўдны. Я сапраўды тут дзеля цябе».

Я жадаю гэтага, Ойча. Калі я памыляюся, папраў мяне, каб я мог знайсці Цябе. Ты ведаеш мяне; Ты ведаеш, чаму я ўзываю да Цябе. Калі я трывожуся, гэта дзеля Цябе. Калі я губляю сон, гэта таму, што я думаю пра Цябе.

Магчыма, калі я магу папрасіць гэтага ў Цябе: ці маглі б мы мець сваю ўласную асаблівую мову, тую, у якой я мог бы чуць і размаўляць з Табой? Я ведаю, што Тваё слова кажа: «Мае авечкі чуюць Мой голас, і Я ведаю іх, і яны ідуць за Мной». (Ян 10:27) Дапамажы мне паверыць, што гэта азначае, што я магу размаўляць з Табой без сумневаў, каб усе пераасэнсаванні зніклі назаўсёды? Ці магло б гэта быць нешта блізкае, магутнае і бяспечнае? Ці магло б гэта быць як маё дыханне?

Я хацеў бы гэтага, Ойча. Я пакідаю гэтую просьбу ля Тваіх ног. Хай так будзе.

Хто не любіць, той не пазнаў Усемагутнага, бо Усемагутны — любоў. (1-е Яна 4:8)