Малітва Псальмы 139

«Ты акружаеш мяне ззаду і спераду, і Ты кладзеш Тваю руку на мяне». (в. 5) О, як я люблю думаць пра гэта, як думку пра немаўля, згорнутае ў коўдры. Абарона, Ойча, Твае моцныя рукі носяць мяне і абараняюць мяне. Ты заўсёды тут, каб весці, заўсёды пільнуеш нада мной. Мне гэта патрэбна, Ойча, дакрананне ў сэрцавіне маёй душы, якое прыносіць цеплыню і суцяшэнне.

У мяне ёсць гэтыя малюнкі ў маім розуме; малюнкі, створаныя верай. Мне падабаецца, што мае дні палічаныя (Ёў 14:5) і ніводзін не будзе прапушчаны. Нічога не здарыцца са мной, што не было прызначана Табою. Нішто не ўвойдзе, што не было дазволена.

Мне трэба ведаць гэтыя рэчы. Мне трэба адчуваць, свядома ўсведамляць, Тваю любоў. У мяне ёсць гэтае прагненне ў сэрцы, гэтае жаданне, якое гарыць унутры мяне, жаданне адчуць Тваю любоў. Я прагну, каб мой розум быў ахутаны Тваёй любоўю, каб усе мае думкі былі прасякнутыя Табою.

Ці павінен я працаваць, каб адчуць гэта, Ойча? Ці працую я занадта моцна? Я толькі ведаю тое, чаго дасягнуў да гэтай самай хвіліны. Усё новае павінна прыйсці ад Цябе.

Калі ласка, прынясі нешта новае, Ойча, больш любові і глыбейшае разуменне. Я хачу адчуць Твае думкі пра мяне, думкі, палічаныя як пясчынкі (в.18). Я хачу адчуць іх усе.

Мне трэба ведаць, што я ёсць. Забяры словы з гэтай старонкі і змесці іх ува мне. Навучы мяне, як прымаць Тваю любоў. Забяры ўсё, што ўтрымлівае мяне ад найпаўнейшай меры.

Прыйдзі, Yahshua; дай мне гэтую новую мару, гэтую мару пазнаць Цябе цалкам. Я прыходжу з верай і прашу пра новае, свежае: новае суцяшэнне, новую любоў і новыя думкі, якія прыносяць Тваю праўду ў яснасць.