Benim Ağlayışım

Bunu duyunca Yahshua şöyle dedi: "Bu hastalık ölümle sonuçlanmayacak. Hayır, Kudretli Olan'ın yüceliği için, Oğlu'nun bu hastalık aracılığıyla yüceltilmesi için." (Yuhanna 11:4) "Dostumuz Lazar uyudu, ama onu uyandırmaya gidiyorum." (Yuhanna 11:11) Sonra onlara açıkça, "Lazar öldü, ve sizin uğrunuza, orada olmadığım için seviniyorum, öyle ki inanasınız. Ama şimdi onun yanına gidelim." (Yuhanna 11:14-15) Yahshua ona, "Kardeşin dirilecek." dedi. (Yuhanna 11:23)

Yahshua onun ağladığını, ve onunla birlikte gelen Yahudilerin de ağladığını görünce, ruhunda derinden sarsıldı ve sıkıldı. "Onu nereye koydunuz?" diye sordu. "Gel ve gör, Efendimiz," dediler. Yahshua ağladı. Bunun üzerine Yahudiler, "Bakın, onu ne kadar seviyormuş!" dediler. (Yuhanna 11:33-36)

Sizce neden ruhumda derinden sarsıldım ve sıkıldım? Sözlerim size Lazar'ın dirileceğinden kuşku duyduğum izlenimini mi veriyor? Elbette hayır! Peki neden ağladım? Neden sıkıldım? Neden derinden sarsıldım? Bu, sizin imansızlığınız yüzündendi! Neden inanmanız için ölülerin dirilmesi, denizin yarılması, kötürümlerin iyileştirilmesi ve daha fazlası gerekiyor? Neden her zaman bir mucize olması gerekiyor? Sizin için elimde bulunan tek şey bu olsa bile, sonsuz kaderiniz yeterli değil mi?

İmanınız bir armağandır, yine de kuşku duymayı seçiyorsunuz. Neden ağlıyorum? Kuşkucu aklınız için ağlıyorum. Dik başlı yollarınız için ağlıyorum. Sizin için ağlıyorum, sizinle birlikte değil!

Taşı kaldırdıklarında yukarı bakıp şöyle dedim: "Baba, Beni işittiğin için Sana şükrediyorum. Beni her zaman işittiğini biliyordum, ama bunu, çevremde duran halk için söyledim, öyle ki Beni Senin gönderdiğine inansınlar." (Yuhanna 11:41-42) Bugün, "burada duran" sizsiniz ve Ben hâlâ ağlıyorum!

O zaman, "Lazar, dışarı çık!" dedim. (ay. 43) "Kefen bezlerini çözün ve onu bırakın gitsin." (ay. 44) Bugün size diyorum: "Dışarı çık ve aklını bağlayan kefen bezlerini çıkar. Babama inan. Beni O'nun gönderdiğine inan. Gözyaşlarımı sil."