Savaş Kazanıldı

Ey Yahweh, güçsüzlere güçlülere karşı yardım etmekte Sana benzeyen yoktur. Bize yardım et, Kudretli Olan'ımız Yahweh, çünkü Sana güveniyoruz ve Senin adınla bu büyük orduya karşı geldik. Yahweh, Sen bizim Kudretli Olan'ımızsın; ölümlü insanların Sana karşı üstün gelmesine izin verme! (2. Tarihler 14:11)

Zafer nasıl şimdi bile kutlanmaz? Ve bu süreçte, herhangi bir kaybı nasıl bir hata sayabilirsin? Yaratıcımızın Egemenliği, bütün savaşların O'na ait olmasını gerektirir. Biz ilan ediyoruz, "Savaş Yahweh'e aittir." (1. Samuel 17:47)

O'na evrenin Kralı diyoruz; ve O'na hak ettiği unvanı, "Ben'im" unvanını veriyoruz, yine de korkuyoruz. Daha ne alınacak diye merak ederek kuşku duyuyoruz. Eyüp'ü genellikle cesur biri olarak düşünürüz, öykünün en önemli kısmını unutarak; kaybından sonra tövbe etti ve Yahweh'e övgüler sundu (Eyüp 42:5-6). Şöyle bildirdi: "Yahweh verdi, Yahweh aldı." (Eyüp 1:21)

Kutsal Yazılar bize öğretir ki, kaybettiklerimiz kaybedilmesi gereken şeylerdir ve kazandıklarımız yalnızca Yaratıcımızın isteğine göre gelirse kutsanmıştır. Eğer savaş için O'na güveniyorsak, kaybın da kazanç kadar değerli ve kusursuz olduğunu kabul etmeliyiz.

Budama çoğu zaman zulmü içerir. Ama öyle olsa bile, karşılaştığımız savaşlar gerçekte bizim savaşacağımız savaşlar değildir. Bu doğruysa, VE ÖYLEDİR, hiçbir düşman bize karşı üstün gelemez.

Zulmün sonucu olarak yaşadığımız budama, aslında Yahweh'e karşı içimizde sürdürdüğümüz savaşı bastırmak içindir. Doğrudur; acılarımızın (zihin çekişmemizin) çoğu, sözde düşmanlarımızla değil, Yaratıcımıza karşı verdiğimiz mücadeleden kaynaklanır.

Bu yeni anlayışla, O'nun aldığını almasından ve verdiğini vermesinden memnun olalım. Durum ne olursa olsun şükreden bir yüreğe (zihne) sahip olalım. Neyin fazlalık olduğunu ve neyin olmadığını en iyi O bilir. Eğer O'na güveneceksek, sonuna kadar gitmeliyiz. Bundan azı sadece ılık bir iman olur, ve bu Yaratıcımızı mide bulandırır. (Vahiy 3:16)