ఎప్పుడు?

విజయ క్షణాల్లో పాటలు ఎంతో సులభంగా వస్తాయి. సంతోషించే శక్తి చాలా సహజంగా అనిపిస్తుంది. అవును, హృదయపు పొంగుదల (హీబ్రూ ప్రకారం, "బుద్ధి కేంద్రం") నన్ను పాడేలా చేస్తుంది.

బాధ నన్ను ముంచెత్తుతున్నట్టు అనిపించే సమయాల్లో, నేను పైకి రాలేని అలలా, పాటలు బలవంతంగా వస్తాయి. ఇవి నేను నిన్ను అబ్బా అని మొరపెట్టుకునే సమయాలు. నేను ఒక "దాటిపోవడాన్ని" ఎదురుచూస్తున్నాను. నీవు వాగ్దానం చేసింది ఇదే కదా? నా హృదయం ఎన్నడూ దుఃఖంలో మునిగిపోని స్థలం ఉందని నమ్మడం నా తప్పా?

నీవు నాకు నిత్యమైన సంగతుల గురించి చెబుతున్నావు, నేను గ్రహించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఒకప్పుడు నాదైన భార్య, ఇప్పుడు ఏమి జరిగిందో అని ఆశ్చర్యపడే పిల్లలు అనే ఆలోచన, మహిమాన్వితమైన వాగ్దాన దేశాన్ని చూసే నా సామర్థ్యాన్ని అడ్డుకుంటోంది. నేను జైలులో కూర్చుని ఉండగా, వారు పెరుగుతున్నారు. వారు నా లేకుండా పెరుగుతున్నారు; వారి శరీరాలు కొత్త ఆకారం తీసుకుంటున్నాయి; వారి మాటలు మరింత తెలివైనవిగా మారుతున్నాయి. తిరిగి పొందలేని ఎంతో సమయాన్ని నేను కోల్పోతున్నాను.

శిక్షా దండం ఎందుకు పడిందో అనే బాధ్యతను నేను అంగీకరిస్తూ, నన్ను నేను నిందించుకుంటున్నాను. కానీ నేను మారాను. గతంలో ఎంతో మంది వలె నాకు కూడా నీ కరుణ లభిస్తుందా?

ఈ భావాలు, నీకు సంపూర్ణంగా సమర్పించుకోవడమే మనమందరం ఎదుర్కోవలసినది అని అర్థం చేసుకునే హృదయంతో కలగలిసి ఉన్నాయి. ఈ వాస్తవం మారదు; అది నన్ను తక్కువగా మాట్లాడేలా మాత్రమే చేస్తుంది. ఒకరి జీవితాన్ని పూర్తిగా సమర్పించడం అంటే అది ఇక ఒకరి జీవితం కాదని అర్థం: ఫిర్యాదు లేదు, వెనక్కి తగ్గడం లేదు, సవాలు చేయడం లేదు. వాస్తవానికి, నీవు దానిని మౌనంలా ఉండేలా నిర్ణయించావు.

ఆయన బాధింపబడ్డాడు, ఆయన హింసింపబడ్డాడు,
అయినను ఆయన తన నోరు తెరవలేదు;
వధకు తేబడుచున్న గొఱ్ఱెపిల్లవలె ఆయన నడిపింపబడెను,
బొచ్చుకత్తిరించువారి యెదుట గొఱ్ఱెపిల్ల మౌనముగానున్నట్టు,
ఆయన తన నోరు తెరవలేదు.
(యెషయా 53:7)

నీవు ఏమి జరిగినా సంతోషించమని, స్తుతించమని, కృతజ్ఞత చూపమని నన్ను పిలిచావు. నీ మార్గం సరైనదని నేను నమ్ముతున్నాను. మరే ఇతర అన్వేషణ వ్యర్థమని నేను నమ్ముతున్నాను.

ఒకరు తన భూసంబంధమైన కుటుంబం మీద ప్రేమను కోరుకుంటూ, తనలో ఉంచబడిన ఆయన పరలోక ఆత్మ సంగతులను కూడా కోరుకోవడం ఎలా సాధ్యం? నా హృదయానికి దాటిపోవడం ఎలాగో తెలియదు. అబ్బా, నిన్ను పూర్తిగా అప్పగించుకోవడం అంటే శాశ్వతంగా ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలియదు.

కాబట్టి నా బలహీనతలో, నీ సహాయం కోసం నేను మొరపెట్టుకున్నప్పుడు, నీవు కోరినట్టుగానే నేను చేస్తున్నానని నాకు అనిపిస్తుంది. ఇది హృదయ ప్రయాణమని నేను గ్రహిస్తున్నాను. "నమ్ముకో, సహించు, విశ్వసించు" అని నీవు చెప్పావు. అబ్బా, నా అపనమ్మకాన్ని సహాయం చేయి. నేను నా సమస్తాన్ని నీకు అప్పగించాలని ఒప్పుకుంటూ, నాలోని అజ్ఞాతాన్ని సెటిల్ చేసుకోవడానికి నాకు సహాయం చేయి.

ఈరోజు "ఎప్పుడు" అనేది గుర్తుంచుకోవడానికి సహాయం చేయి, ఎందుకంటే ఈరోజే నాకు ఉన్నదంతా. అది నీ అపారమైన ప్రేమను నమ్మడం గురించి. మరియు ఈరోజు నా పట్ల, వారి పట్ల నీ ప్రేమ సంపూర్ణంగా పరిపూర్ణమైనది. దీనిని నమ్మకపోవడమే నా సంతోషం బంధించబడిన చోటు. ఆ ప్రేమ ఎంత లోతైనదో నాకు తెలియజేయడానికి సహాయం చేయి.

మేము జ్ఞానముగల హృదయము సంపాదించుకొనునట్లు మా దినములను ఎన్నుటకు మాకు నేర్పుము. (కీర్తనలు 90:12)