సందేహపు విత్తనాలు

తండ్రీ, పశ్చాత్తాప హృదయంతో (మనస్సుతో) నేను వస్తున్నాను, మానవజాతి అందరి కోసం విచారంతో. మనం ఎందుకు ఇంత త్వరగా తిరిగిపోతాము? మరచిపోవడం ఎందుకు ఇంత సులభం?

నీళ్ళు ద్రాక్షారసంగా మార్చబడినప్పుడు, ఎంత మధురంగా మనం సంతోషిస్తామో. ఆ ద్రాక్షారసం అయిపోయాక, నీవు మళ్ళీ అలా చేస్తావో, చేయగలవో అని మనం సందేహిస్తాము. నీవు గుడ్డివారిని స్వస్థపరచినప్పుడు, మనం ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తగ్గుతాము. తర్వాత, కొద్దికాలంలోనే, మా కోసం కూడా నీవు అలా చేస్తావా అని సందేహిస్తాము. చీకటిని వెలుగుగా మార్చి, మా ఎదుట వంకర మార్గములను తిన్ననివిగా చేయడం మనం చూస్తాము (యెషయా 42:16), అయినా, నీవు వాగ్దానం చేసినట్లుగా మమ్మల్ని అంతా చివరివరకు తీసుకువెళతావో అని పాపభరితంగా సందేహిస్తాము.

ఓ తండ్రీ, నేను విత్తదలచని విత్తనాలు ఏవైనా ఉంటే, అవి సందేహపు విత్తనాలు. మనం ఎందుకు ఇలా ఉన్నాము? నీవు మమ్మల్ని ఆదినుండి అంతంవరకు కప్పుతానని వాగ్దానం చేసినా, నిరంతరం మరచిపోవడం, లేదా సందేహించడాన్ని ఎంచుకోవడం, మనలో ఏమి ఉంది?

అవును తండ్రీ, సందేహపు విత్తనాలు విశ్వాసంచేత అద్భుతంగా జయించబడినప్పుడు అది నీకు మహిమను తెచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది, కానీ నన్ను భారపరచేది ఆ సందేహమే. నిన్ను సందేహించడం నా ఎదుగుదలను అడ్డుకుంటుంది. నా అవిశ్వాసం నిన్ను అగౌరవపరుస్తుంది, దానికి నేను క్షమాపణ కోరుతున్నాను.

తండ్రీ, నాకు మార్గం చూపించు. మళ్ళీ, సందేహపు విత్తనాలన్నింటినీ అవి లేకుండా పోయేవరకు నీకు అప్పగిస్తున్నాను. దయచేసి వాటిని తీసుకో తండ్రీ. నేను వాటిని చల్లిన నేల ఎండిపోనీయి, నీ సన్నిధితో నా హృదయపు క్రొత్త మట్టిని దున్నించు (యిర్మీయా 4:3-4).

వారు ఆయనను చూచినప్పుడు ఆయనను ఆరాధించిరి; అయితే కొందరు సందేహించిరి. అప్పుడు Yahshua వారియొద్దకు వచ్చి వారితో ఇట్లనెను, "పరలోకమందును భూలోకమందును సర్వాధికారము నాకియ్యబడియున్నది." (మత్తయి 28:17-18)