माझा निवडलेला कळप

तो दुःख सहन करणारा, तो माझा आहे. तो रडणारा, तो माझा आहे. तो नाकारलेला, तो माझा आहे. तो घाबरलेला, तो माझा आहे.

मी तुला सांगितले नाही का, "निरोगी लोकांना वैद्याची गरज नसते, तर आजारी लोकांना असते?" (लूक 5:31)

मला नैसर्गिक क्षमतेची पर्वा नाही. मी अंतःकरणावर (बुद्धीच्या, मनाच्या केंद्रावर) आणि आत्मिक परिवर्तनाच्या विषयांवर लक्ष केंद्रित करतो. मूर्खपणापासून (अहंकारप्रेरित मनापासून) शहाणपणाकडे (नीतिमत्त्वप्रेरित मनाकडे) होणारे परिवर्तन हेच मला गौरव देते. जे "आजारी" म्हणून माझ्याकडे येतात ते अगदी योग्य आहेत, कारण आजारी नसेल तर मग कोण येणार?

तुझे नायक माझ्यासाठी काहीच नाहीत. तुझे प्रसिद्ध लोकही मला प्रभावित करत नाहीत. तुझे शहाणे, ते सगळे खऱ्या शहाणपणापासून रिकामे आहेत. माझी धूळ तिच्या नैसर्गिक स्थितीत असताना मला प्रभावित करत नाही. भग्न आणि पश्चात्तापी आत्माच मला संतुष्ट करतो (यशया 66:2).

जुन्या सृष्टीपासून नव्या सृष्टीपर्यंत, हाच तो परिवर्तनाचा प्रकल्प जो मला आवडतो. माझ्या महानतेची वैशिष्ट्ये म्हणजे नम्रता, शांती, शहाणपण आणि आत्म्यातील आनंद, मनुष्य ज्याला महत्त्व देतो तसे नाही. पतित मनुष्य पैसा, प्रतिष्ठा आणि इतर मनुष्यांकडून मिळणारी स्तुती साजरी करणे पसंत करतो.

जर हे शब्द तुला त्रास देत असतील, तर कदाचित तुझ्यावर गिळंकृत होण्याचा धोका आहे. होय, जर तू कळप सोडलास तर मी तुझ्यावर पाहरा ठेवू शकत नाही. लांडगे आणि सिंह तुझी वाट पाहत आहेत, आणि त्यांना तुझी चव लागली आहे, कारण तू बऱ्याच काळापासून त्यांना खाऊ घालत आहेस. माझा कळप त्याच्या मेंढपाळाला ओळखतो. माझा कळप माझी काळजी कधीच सोडणार नाही; ती सोडण्याची त्यांना भीतीच वाटेल.

गोष्टींकडे माझ्यासारखे पाहा. माझे शहाणपण समज. जागतिक मूल्यांऐवजी माझ्या नीतिमत्त्वाची इच्छा धर. मी फक्त तेच आशीर्वादित करू शकतो ज्याला मी मान्यता देतो, आणि मी तुझ्या दैहिक इच्छांच्या विरोधात उभा आहे. शरण जा! कोणत्याही किमतीत माझ्यापुढे झुक.

मी तुझ्यासाठी काय योजले आहे हे तू समजूही शकणार नाहीस; ते तू मागू शकतोस किंवा कल्पना करू शकतोस त्यापेक्षाही जास्त आहे. जर तू मी तुझ्यासाठी तयार केलेल्या मेजावरील एक घासही चाखलास, तर तू माझ्याबरोबर जेवशील आणि पुन्हा कधीही डुकरांच्या गव्हाणीतून खाणार नाहीस.

मग तो गेला आणि त्या देशातील एका नागरिकाला जाऊन मिळाला, आणि त्याने त्याला डुकरे चारण्यासाठी आपल्या शेतात पाठवले. आणि डुकरे खात असलेल्या शेंगांनी तो आपले पोट भरण्यास आनंदाने तयार झाला असता, पण त्याला कोणीही काही दिले नाही. पण जेव्हा तो शुद्धीवर आला, तेव्हा तो म्हणाला, "माझ्या बापाच्या किती मजुरांना पुरेशी आणि उरणारी भाकर आहे, आणि मी येथे भुकेने मरत आहे!" (लूक 15:15-17)