S.U.B.M.I.T.

कधी कधी मला वाटते की मी माझे सर्वस्व त्याला दिले आहे, मग ते माझ्या निवडीने असो किंवा त्याच्या बलवान हाताने भाग पाडल्यामुळे. तरीही, मी अजूनही नव्या आशांसह नव्या दिवसाचे स्वप्न पाहतो; माझ्या योजना आहेत. अर्थातच, आशा, स्वप्ने आणि योजना शास्त्रसंमत आहेत, पण त्या Yahweh ला समर्पित केल्या पाहिजेत जेणेकरून तो त्याच्या इच्छेनुसार त्यांवर अधिकार गाजवू शकेल; असे न केल्यास, आपण खरे तर आपले स्वतःचे कार्यक्रम आखत असतो आणि त्याने आपल्या जीवनाच्या व्यर्थ योजनांचा सन्मान करावा अशी अपेक्षा करत असतो.

आपल्या आशा, स्वप्ने आणि योजना त्याच्याकडून आहेत यावर आपला ठाम विश्वास असतानाही, परीक्षा आल्यावर टिकून राहणे आपल्याला अनेकदा कठीण जाते. भविष्यात काय आहे हे न कळल्याची भीती त्याच्यावरील आपला भरवसा धूसर करते; आपण ज्याचे स्वप्न पाहतो ते घडेलच यावर विश्वास ठेवणे हीच अनेकदा दिवसभरातील आपली एकमेव आशा असते. कधी कधी आपले स्वप्न इतके भव्य, तरीही इतके अपरिचित असते, आणि संघर्ष इतका मोठा असतो, की आपण फक्त मागे उभे राहून आपल्या पूर्वजांनी फार पूर्वी ऐकलेले शब्द स्वीकारू शकतो; "या मोठ्या समुदायामुळे घाबरू नका किंवा निराश होऊ नका, कारण हे युद्ध तुमचे नाही, तर सर्वशक्तिमानाचे आहे." (2 इतिहास 20:15)

मन शरीरावर विजयी होणे हा विश्वासाचा एक मोठा भाग आहे, कारण आपल्या दैहिक मनोवृत्तींचे सतत नूतनीकरण झाल्यानेच आपण ज्ञानाला तिच्या संपूर्ण सौंदर्यासह स्वीकारू शकतो. यामुळे आपण आपल्या वास्तविकतांचा पुनर्विचार करू शकतो आणि आपल्या निर्माणकर्त्याच्या वास्तविकतांशी जुळवून घेऊ शकतो, आणि हे सर्व करताना घोषित करतो, "तुझे मार्ग आमच्यापेक्षा उंच आहेत." (यशया 55:8-9)

मी स्वतः निर्माण झालेल्याचा मार्ग निवडेन, स्वतःला सार्वभौम किंवा "स्व"निर्मित मानणाऱ्या स्वार्थी मनोवृत्तीऐवजी. तुमच्यापैकी काहींना हे खूप टोकाचे वाटेल, आणि त्याऐवजी ते आपले स्वतःचे कार्यक्रम पुढे रेटण्याचा निर्णय घेतील, त्यांना आपल्या मनात त्याच्याकडून आलेली "खात्री किंवा मार्गदर्शन" असल्यासारखे मांडतील. तडजोडीतूनच आपण स्वतःला पटवून देतो की आपल्या योजना निश्चितच त्याच्याच योजना असल्या पाहिजेत, तरीही आपण कधी थांबून त्याला विचारत नाही की त्याची संमती आहे का, ज्याने आपल्याला श्वास आणि जीवन दिले तो खरोखर आपल्या कृतींना मान्यता देतो का हेही आपण कधी विचारत नाही;

हे Yahweh, मी तुझ्याकडे माझा जीव उंचावतो. मला फक्त तुझ्यावरच विश्वास ठेवण्याची आस आहे. मी माझ्या आशा, माझी स्वप्ने, माझ्या योजना, माझी भीती आणि माझे कुटुंब तुझ्या हाती सोपवतो. होय पित्या, मी कबूल करतो की माझ्यात असे भाग आहेत जे अजूनही तुला पूर्णपणे ओळखत नाहीत आणि तुझ्यावर पूर्ण विश्वास ठेवत नाहीत. माझ्या मनाच्या त्याच धूसर भागांतच मी फक्त जे पाहू, स्पर्श करू, चाखू, वास घेऊ किंवा ऐकू शकतो त्यावरच अवलंबून राहतो.

केवळ स्पष्ट दिसणाऱ्या गोष्टींनी चालणाऱ्या माझ्या खोट्या विश्वासापलीकडे जाऊन, अदृश्य पुराव्यावर आधारलेल्या सत्यस्वरूप खऱ्या विश्वासाकडे जाण्यास मला मदत कर (इब्रीकरांस पत्र 11:1). मी अशा नव्या दिवसाची आशा, स्वप्न आणि योजना करू शकेन जेव्हा तू मला इतके पूर्णपणे व्यापशील की अदृश्यसुद्धा दृश्य होईल. मला विश्वास आहे की हे शक्य आहे, कारण असे काहीही नाही जे तू वास्तवात प्रकट करू शकत नाहीस. तुझ्यासाठी काहीही अदृश्य नाही!