आज

आज "आज, जर तुम्ही त्याची वाणी ऐकाल, तर बंडखोरीच्या वेळेप्रमाणे आपली अंतःकरणे कठीण करू नका." (इब्रीकरांस पत्र 3:15) हे तुला मदत करील, प्रिय जना. Yahwehने तुला आधीच सांगितले आहे की अनुद्धारित "दैहिक मन" नेहमीच त्याच्या ईश्वरी मनाशी वैर बाळगते (रोमकरांस पत्र 8:7).

"तर मग, जर दैहिक मनाला त्याचे मन कधीच जाणता येणार नाही, तर मी कसा आनंदित होऊ शकतो?" असे तू कदाचित विचारशील. या प्रतिभावान प्रश्नात, जो केवळ नूतनीकरण झालेल्या मनातूनच उद्भवू शकतो, उत्तर समजून घेण्याची किल्ली आहे.

तुझ्या स्वतःच्या बौद्धिक आकलनाने, किंवा मानवी सामर्थ्याने तू आनंदित होऊ शकत नाहीस. दैहिक मन कधीच आनंदित होऊ शकत नाही. तरीही, Yahwehचा उद्धारलेला म्हणून, तुला आता दैहिक मनाशी स्वतःची ओळख जोडावी लागत नाही.

तू तिथे कसे पोहोचतोस? मार्ग म्हणजे कमी होणे! तुझा "स्व" नेहमीच Yahwehशी वैर बाळगेल कारण तो (अनुद्धारित मन) नेहमी स्वतःचा प्रभाव आणि स्वतःचे क्षेत्र वाढवण्याची इच्छा बाळगतो.

"पित्या, मला कमी होऊ दे आणि माझ्यामध्ये आणि माझ्याद्वारे स्तुती व आनंद करणारा तुझा आत्मा असू दे." खऱ्या अर्थाने उद्धारलेल्यांच्या विवेकावर हीच मनोवृत्ती वर्चस्व गाजवते.

उत्पत्ति 1:1 मधील "आरंभी" पासून ते प्रकटीकरण 22:21 मधील "असेच होवो" पर्यंत, संपूर्ण पवित्र शास्त्रातील एक प्रबळ आराखडा म्हणजे स्वतःला "गमावण्या"च्या वारंवार दिलेल्या इशाऱ्यातील ओळखता येणारा नमुना.

जो आपला जीव मिळवतो तो तो गमावील, आणि जो माझ्याकरता आपला जीव [दैहिक मन] गमावतो तो तो [ईश्वरी मन] मिळवील. (मत्तय 10:39) कारण माणसाने संपूर्ण जग [दैहिक सुख] मिळवले, आणि स्वतःचा [ईश्वरी मनाच्या क्षमतेचा] नाश करून घेतला किंवा तो गमावला, तर त्याला काय लाभ आहे? (लूक 9:25)

तरीही, अनेकांसाठी, त्यांची "मी विश्वास ठेवतो आणि म्हणून मी आनंदित होतो" ही घोषणा एका गर्विष्ठ अभिमानाने येते, जणू अशी घोषणा प्रेरित करण्याइतके काही चांगले त्यांच्यात होते. तो उद्धटपणा फक्त "मी" असे ओरडतो. याउलट, फक्त "तुझ्यातील मशीहा"च आनंदित आणि हर्षित होऊ शकतो; याविरुद्ध कोणताही दावा "स्व"चाच प्रतिध्वनी करतो.

तर मग, आपल्या पूर्ण उद्धाराच्या दिशेने जाणारे मन स्तुती आणि आनंद का करू शकते? कारण एकदा आत्म्याचे (रूहचे) वास्तव्य सुरू झाले, की पापाची जाणीव (इब्रीकरांस पत्र 9:14) एका प्रतिस्पर्ध्याला समोरासमोर भेटते; तिला आता स्वतःवर "निर्बाध" हक्क राहत नाहीत.

ही कल्पना रोमकरांस पत्र 8:5-9 मध्ये आणखी स्पष्ट केली आहे; "कारण जे देहानुसार जगतात ते देहाच्या गोष्टींवर आपले मन ठेवतात, पण जे आत्म्यानुसार जगतात ते आत्म्याच्या गोष्टींवर. कारण दैहिक मनाचे असणे म्हणजे मृत्यू, पण आत्मिक मनाचे असणे म्हणजे जीवन आणि शांती. कारण दैहिक मन सर्वसमर्थाशी वैर आहे; कारण ते सर्वसमर्थाच्या नियमशास्त्राच्या अधीन नाही, आणि खरे तर होऊही शकत नाही. म्हणून, जे देहात आहेत ते सर्वसमर्थाला संतुष्ट करू शकत नाहीत. पण तुम्ही देहात नाही तर आत्म्यात आहात, जर खरोखर सर्वसमर्थाचा आत्मा तुमच्यामध्ये वास करतो."

हा तो दिवस आहे जो Yahwehने बनवला आहे, आपण त्यात आनंद करू आणि हर्षित होऊ. (स्तोत्रसंहिता 118:24) दुसऱ्या शब्दांत, हा तो दिवस आहे जो Yahwehने बनवला आहे; आणि केवळ उद्धारलेलेच त्यात हर्षित होऊ शकतात.