नीतिमानांचे मार्ग

“कारण न्यायाचे प्रशासन नीतिमानांच्या मार्गाकडे परत येईल आणि सरळ अंतःकरणाचे लोक त्याचे अनुसरण करतील.” (स्तोत्रसंहिता 94:15)

नीतिमत्त्वाचा फक्त एकच स्रोत आहे, मशीहा Yahshua. नीतिमान ठरवणे म्हणजे: योग्य असणे; योग्य करणे. आणि, त्याला काय नीतिमान ठरवण्यासाठी पाठवण्यात आले होते? त्याचा उद्देश मुलांची अंतःकरणे (मानसिकता) पित्याकडे परत वळवणे हा होता. (लूक 1:17, मलाखी 4:5-6 वरून) त्याला तुझे मन नीतिमान ठरवायचे होते!

तो किती वेळा असे बजावत असे, “तुम्ही ऐकले आहे की असे म्हटले गेले होते.... पण मी तुम्हांला सांगतो....” डोंगरावरील प्रवचनात, मत्तय 5-7, Yahshua स्वतःची ओळख महान परिवर्तनकर्ता म्हणून करून देतो. पण, तो पित्याचे नियमशास्त्र किंवा संदेष्ट्यांचे शब्द बदलण्यासाठी आला होता का? असे कदापि नाही!

उलट, तो म्हणाला, “मी नाश करण्यासाठी नाही तर पूर्ण करण्यासाठी आलो आहे.” (मत्तय 5:17) पूर्ण करणे? नाही, तुझ्यासाठी ती पाळण्यासाठी नव्हे, तर त्यांना त्यांच्या पूर्ण अर्थाने भरण्यासाठी. दुसऱ्या शब्दांत, तो त्यांच्याविषयीच्या तुझ्या चुकीच्या विचारांना दुरुस्त करण्यासाठी आला. तो तुझ्या मनाची मानसिकता बदलण्यासाठी आलेला कर्ता होता, त्याच्या पित्याच्या वचनाचे सत्य बदलण्यासाठी नाही.

त्याच्या शिकवणींनी लोकांनी इतर लोकांकडून शिकलेल्या आणि नंतर स्वतःच्या विश्वासप्रणालीत लावलेल्या चुकीच्या विचारसरणी उघड केल्या. अनेकदा, हा भ्रम हेतुपुरस्सर दिशाभूल करण्यातून आला होता; इतर वेळी, तो निव्वळ अज्ञान होता. मला वाटते अशा पाखंडासाठी आधुनिक संज्ञा म्हणजे धर्म. Yahshua हा सर्वश्रेष्ठ धर्मविरोधी शिक्षक आहे, ज्याने आपल्या सर्व शिकवणींमध्ये एकच व्यापक विषय पुन्हा पुन्हा सांगितला: “तुझे विचार नाहीत; तुझी इच्छा नाही; तर केवळ पित्याची इच्छा!”

बागेत (केवळ Yahweh च्या नियंत्रणाखालील संरक्षक विचार-क्षेत्रात), पहिल्या आदामाला आज्ञा दिल्या गेल्या, पर्याय नव्हे. “या झाडांचे खा, त्या झाडाचे नको!” मनुष्याला कधीही स्वतःसाठी “विचार” करण्याचा हेतू नव्हता. अपयश तेव्हा आले जेव्हा आदामाने असे मानले की आज्ञा दिलेल्या गोष्टींपेक्षा वेगळे करण्याचा पर्याय त्याला दिला गेला आहे.

प्रिय जना, अगदी बारकाईने ऐक; जर पतनापूर्वी बागेतील सर्वकाही आपल्या परिपूर्ण स्थितीत होते (अर्थातच मानसिक), तर आधीच आज्ञा दिलेल्या गोष्टीपेक्षा वेगळे “निवडणे” म्हणजे परिपूर्णता बदलण्याचा प्रयत्नच होता! जेव्हा तू स्वतःचा मार्ग (स्व) “निवडतोस” तेव्हा तूही तेच करतोस. जे आधीच परिपूर्ण आहे त्यात तू “भर” घालण्याचा किंवा त्यातून “काढून घेण्याचा” प्रयत्न करतोस आणि इच्छा धरतोस. मुळात, तू असा विचार करत असतोस, “मी त्याच्या परिपूर्णतेपेक्षा चांगले करू शकतो!” हीच चुकीची विचारसरणी तू कदाचित “स्वतंत्र इच्छा” म्हणून वर्णन करशील.

नीट ऐक! स्वतंत्र इच्छेची तुझी लोभी इच्छा आणि तीव्र निर्धार हा खरे तर पित्यापासून वेगळ्या इच्छेसाठीचा बंडखोर निर्धार आहे. या वास्तवाला तुझा प्रतिकार हेच बहुधा कारण आहे की तू वारंवार आपल्या ओकीकडे परत जातोस.

आपण आता मोठ्या मुलांच्या आणि मोठ्या मुलींच्या संभाषणापर्यंत पोहोचलो आहोत. तू यापुढे दूध पिणारे लहान मूल राहिलेला नाहीस, तर आता घन अन्नाची इच्छा धरत आहेस. अपरिपक्वांची शिकवण खोल आत्मिक तत्त्वासाठी जागा सोडली पाहिजे. (इब्रीकरांस पत्र 5:12-14)

पण सर्वसमर्थाने आपले आत्म्याद्वारे आपल्याला [त्याचे लपलेले ज्ञान] प्रकट केले आहे. कारण आत्मा सर्वकाही, होय, सर्वशक्तिमानाच्या खोल गोष्टींचाही शोध घेतो. कारण मनुष्याच्या गोष्टी मनुष्याच्या स्वतःमधील आत्म्याशिवाय कोण जाणतो? त्याचप्रमाणे सर्वसमर्थाच्या आत्म्याशिवाय सर्वसमर्थाच्या गोष्टी कोणीही जाणत नाही. आता आपल्याला जगाचा आत्मा नव्हे, तर सर्वशक्तिमानाकडून आलेला आत्मा मिळाला आहे, यासाठी की सर्वसमर्थाने आपल्याला मुक्तपणे दिलेल्या गोष्टी आपल्याला कळाव्यात. या गोष्टी आम्ही मानवी ज्ञानाने शिकवलेल्या शब्दांत नव्हे, तर पवित्र आत्म्याने शिकवलेल्या शब्दांत बोलतो, आत्मिक गोष्टींची आत्मिक गोष्टींशी तुलना करत. पण नैसर्गिक मनुष्य सर्वसमर्थाच्या आत्म्याच्या गोष्टी स्वीकारत नाही, कारण त्याला त्या मूर्खपणा वाटतात; तो त्या जाणूही शकत नाही, कारण त्या आत्मिकरीत्याच समजल्या जातात. पण जो आत्मिक आहे तो सर्वकाही पारखतो, तरीही त्याला स्वतःला कोणीही योग्यपणे पारखू शकत नाही. कारण “Yahweh चे मन कोणी जाणले आहे की त्याला शिकवावे?” पण आपल्याला मशीहाचे मन आहे. (1 करिंथकरांस पत्र 2:10-16)

आणि आता हे स्तोत्र किती अधिक अर्थपूर्ण वाटते! “कारण न्यायाचे प्रशासन नीतिमानांच्या मार्गाकडे परत येईल आणि सरळ अंतःकरणाचे लोक त्याचे अनुसरण करतील.” (स्तोत्रसंहिता 94:15) जो आत्मिक आहे तो सर्वकाही पारखतो, तरीही त्याला स्वतःला कोणीही योग्यपणे पारखू शकत नाही.