क्रोधाला सामोरे जाणे

हे एका प्रश्नाने सुरू होते. तुला माहीत होते का की परिपूर्णतेचा मार्ग (मशीहाचे मन) Yahweh विरुद्धचा राग उघड करतो? काहींसाठी हा राग स्पष्ट असतो; काहींसाठी तो अंतःकरणाच्या गुप्त जागी लपलेला असतो. सर्वांसाठी, उच्च पाचारणापर्यंत पोहोचण्यासाठी, या रागाला सामोरे जावेच लागते?

याची सुरुवात या मान्यतेने होते की मशीहाशिवाय तुझे अंतःकरण सर्व गोष्टींपेक्षा कपटी आणि अत्यंत दुष्ट आहे; आणि त्याच्याशिवाय तुला ते ओळखण्याची संधीसुद्धा नाही (यिर्मया 17:9). तुझे सर्व विचार, तुझा सर्व “स्व”, फक्त पूर्ण अधःपतनच निर्माण करू शकतात. जे तू नीतिमान समजतोस तेसुद्धा त्याच्याशिवाय मळक्या चिंधीपेक्षा स्वच्छ नाही (यशया 64:6). याचे कारण तू अधिक चांगल्या प्रकारे समजू शकशील जेव्हा तू विचार करशील की परिपूर्ण मानले जाण्यासाठी, Yahshua लाही मान्य करावे लागले, “माझ्या स्वतःच्या इच्छेने मी काहीच करू शकत नाही.” (योहान 5:30)

प्रिय जना, तुझ्यासाठी या शब्दांचा समतुल्य असेल, “कारण मला माहीत आहे की माझ्यामध्ये (म्हणजे माझ्या देहामध्ये) काही चांगले वसत नाही; अरेरे, मी किती कष्टी मनुष्य आहे! या मृत्यूच्या शरीरातून [विचारांच्या समग्रतेतून] मला कोण सोडवील?” (रोमकरांस पत्र 7:18; 24)

या वास्तवाचा स्वीकार तुझ्या विवेकबुद्धीत एक खोल दरीचा अनुभव निर्माण करतो: “जर माझ्या सर्वोत्तम स्थितीतही मी स्वतः केवळ मृत्यूचे शरीर, भयानक व अधःपतित विचार निर्माण करू शकतो, तर केवळ Yahweh च मला या अधःपतनातून मुक्त करू शकतो.” या मृत्यूच्या शरीरातून मला कोण सोडवील? मी सर्वशक्तिमानाचे आभार मानतो—आपला धनी मशीहा Yahshua याच्याद्वारे! (रोमकरांस पत्र 7:24-25)

“अरेरे, मी किती कष्टी मनुष्य आहे!” या विचारात सामावलेले सर्वकाही पवित्र शास्त्राच्या समग्रतेत टिकून राहते, आणि तरीही, त्या दरीतील एका ठराविक क्षणी, हा विचार तुझ्यामध्ये असा क्रोध जन्माला घालतो जो तुला यापूर्वी कधीच माहीत नव्हता, आणि खुद्द सर्वशक्तिमानाविरुद्ध ही उग्रता उत्पन्न होते.

“कृपया, पित्या, माझी इच्छा पूर्ण होऊ देऊ नकोस. कृपया मला स्वतःसाठी विचार करण्याचाही प्रयत्न करू देऊ नकोस,” येथून “पित्या, माझे विचार अजूनही का येऊ देतोस? तू जे काही खरे आहेस असे म्हणतोस त्याला आव्हान देणाऱ्या विचारांची जाणीव माझ्या विवेकबुद्धीला अजूनही का होते?” येथपर्यंत. तुझी सर्वात मोठी तळमळ ही होईल की स्वतःसाठी विचार न करणे, आणि तुझी वैयक्तिक इच्छा या गणितात कधीही येऊ नये अशी इच्छा असणे. आणि तरीही, ती येतेच!

“या मृत्यूच्या शरीरातून मला कोण सोडवील?” “कारण मला माहीत आहे की माझ्यामध्ये (म्हणजे माझ्या देहामध्ये) काही चांगले वसत नाही; मला माहीत आहे की स्वतःहून मी केवळ दुष्टताच निर्माण करू शकतो, आणि जे काही मी आहे त्याचा मी पश्चात्ताप करतो, तरीही तू ही लढाई माझ्या मनात राहू देतोस. तू ही दुष्टता माझ्यामध्ये जिंकू देतोस, माझ्या भावना तिच्याने भ्रष्ट होऊ देतोस. का? तू मला असे का सोडून देतोस? तू माझ्याशी इतका क्रूर का आहेस?”

हे तेच उग्र विचार आहेत ज्यांना तुला परिपूर्णतेच्या मार्गावर सामोरे जावे लागेल. तुला या ठिकाणी यावे लागेल जिथे तुला जाणवेल की तुझ्या वैयक्तिक पुनरुत्थानाची (तारलेल्या मनाची) त्याची वेळ ही त्याच्या हातात तितकीच आहे जितके तुझे उद्धार स्वतः आहे. हे “का” त्याच्या सार्वभौम नियंत्रणाखाली आहे आणि त्याच्या परिपूर्ण वेळेत प्रकट होईल.

प्रिय जना, हे तुला उत्तर देण्यासाठी नव्हते, तर तुला धरून राहण्यासाठी प्रेरित करण्यासाठी होते. आम्हांला हे समजते, आणि आम्ही तुझ्यासोबत धरून राहतो.

हे तुझे मनन आहे; “मी मशीहासोबत स्तंभावर खिळला गेलो आहे [कारण ते आवश्यक होते आणि आजही आहे] आणि मी यापुढे जगत नाही, तर मशीहा माझ्यामध्ये जगतो. आता मी देहात जे जीवन जगतो, ते मी परात्पराच्या पुत्रावरील विश्वासाने जगतो, ज्याने माझ्यावर प्रेम केले आणि स्वतःला माझ्यासाठी दिले.” (गलतीकरांस पत्र 2:20)