आमचा पिता काय म्हणेल

विश्वासाशिवाय [मला] संतुष्ट करणे अशक्य आहे. (इब्रीकरांस पत्र 11:6) तुझी जीवनातील एकमेव खरी चिंता ही असायला हवी की तू मला संतुष्ट करतोस की नाही. आणि हे करण्यासाठी तुला विश्वासाने जगावे लागेल. तरीही, तू इतर चिंतांना तुझ्या प्राधान्यांवर वर्चस्व गाजवू देऊन सातत्याने विश्वासाचा अभाव दाखवतोस. तू हे काही मुख्य क्षेत्रांत करतोस.

पहिले म्हणजे तुझ्या कठोर वेळापत्रकाची, दुसऱ्या शब्दांत, तुझ्या जीवनासाठीच्या तुझ्याच योजनेची, तुला असलेली काळजी. तू तुझे वेळापत्रक आधीच निश्चित करतोस जणू मला तुझ्या दिवसाच्या तपशिलांचे मार्गदर्शन करण्यात रस नाही. यात, तू मला तुला माझ्या सर्वोत्तमाकडे नेण्यासाठी काहीही जागा सोडत नाहीस.

तू माझ्या आत्म्याच्या प्रेरणेपेक्षा तुझ्या वेळापत्रकाशी अधिक बांधील आहेस का? तू लवचिक राहण्यास, दिवसाची प्राधान्ये वाटलेल्या गोष्टींत बदल करण्यास खुला राहण्यास तयार आहेस का? माझ्याकडून क्षणार्धात मिळालेल्या सूचनेवर तू तुझ्या अल्पकालीन आणि दीर्घकालीन योजनांत व्यत्यय आणशील का, जरी ते गैरसोयीचे असले, जरी ते कठीण असले तरीही?

दुसरे म्हणजे इतरांबद्दलची तुझी काळजी. आणि यात मी "ख्रिस्ती दानधर्माबद्दल" बोलत नाही. मी तुझ्या प्रियजनांसाठी असलेल्या माझ्या योजनेबद्दल तुझ्या चिंतेविषयी बोलतो आहे. दुसऱ्या शब्दांत, मी त्यांना निराश करीन किंवा त्यांची तरतूद करणार नाही ही तुझी भीती, जणू तुझ्या काळज्या माझ्या प्रोव्हिडन्सपेक्षा वरचढ ठरू शकतात. ती खऱ्या काळजीचा बुरखा घेते, पण खरे तर माझी योजना त्यांच्या हिताची आहे यावरील विश्वासाच्या अभावातून उद्भवलेली ती चिंता आहे.

तुझी तरतूद करण्यासाठी तू माझ्यावर विश्वास ठेवतोस का? माझे मार्ग तुझ्या मार्गांहून उंच आहेत का? तुझ्या जीवनासाठी माझी योजना तुझ्यापेक्षा चांगली आहे का? जर मी तुला निराश करणार नसेन, तर मी त्यांना निराश करीन का? मग तू इतरांसाठी माझ्यावर विश्वास ठेवू शकतोस का? तू ज्यांना माझ्या हाती सोपवतोस त्यांचे रक्षण आणि तरतूद मी करणार नाही का, जरी तू करू शकत नसलास तरी?

एकदा तू सुखसोयीपेक्षा शिकवणीला अधिक महत्त्व दिलेस, की तू सर्व परिस्थिती आत्मिक दृष्टीने पाहू शकशील. अशा दृष्टीने, तू तुला किंवा इतरांना भेडसावणाऱ्या आव्हानांची पर्वा न करता, शिकवण अनुभवू शकशील आणि तरीही सुखी (सर्व काही माझ्या हाती सोपवून विश्रांती घेत) राहू शकशील.

स्वतःचे संरक्षण करणे आणि इतरांचे रक्षण करण्याचा प्रयत्न करणे नेहमीच दुःखसहनाला नाकारते. तरीही, दुःखसहन हे कृपेचे साधन आहे, जे माझ्या आत्म्याला वेदनादायक परिस्थितीत सेवा करण्याची संधी देते. हे सर्व तुझ्यासाठी आणि तुझ्या प्रियजनांसाठी असलेली माझी सार्वभौम योजना फलद्रूप करण्यासाठी आहे.

तर मग, तुझे गोठलेले वेळापत्रक सोडून दे आणि माझ्यावर विश्वास ठेव; आणि हे करत असताना, तुझा मुखवटाही काढून टाक. एकदा तू विश्वासूपणे तुझे जीवन माझ्या हाती सोपवलेस, की तुझे आणि तुझ्या प्रियजनांचे हित माझ्या मनात आहे यावर विश्वास ठेवणे तुला अधिक सोपे होईल.

"तो पुत्र असूनही, त्याने जे सहन केले त्याद्वारे आज्ञापालन शिकला." (इब्रीकरांस पत्र 5:8)