आत्मपरीक्षण

जसे आपण चालतो, तसे आपण वाढतो, आणि आपण एक मार्ग आखतो. -मायकल डेव्हिड बायटर, ज्युनियर

असा एक क्षण येतो जेव्हा तुला जाणवते की तू ज्या कड्यावर एकदा उभा होतास, जिथे तुझी संपूर्ण निराशा आणि Yahwehचे सांत्वन हातात हात घालून भेटले, ती फक्त "एक कडा" होती, कारण एक नवीन कडा आला होता. तू त्या यातना सहन केल्या होत्यास, असा विश्वास ठेवून की ते पुन्हा इतके कठीण असूच शकत नाही. पण मग, ते पुन्हा तिथे होते, नव्या परिस्थितींसह एक नवीन कडा, आणि तेच जुने दुःख. तुला वाटले होते की तू वाढला आहेस, प्रौढ झाला आहेस, आणि सखोल आध्यात्मिक अंतर्दृष्टी मिळवली आहेस. पण, क्षणार्धात, तू पुन्हा एकदा पंगू झालास.

सुदैवाने, ज्या क्षणी तू नमुने ओळखतोस; खरोखर ते तुझ्याकडे असलेले सर्वस्व आहेत. या नव्या कड्यावर डोलत असताना तुला शांत राहण्याची गरज जाणवते. मागच्या भंगबिंदूपासून आलेल्या पश्चात्तापांच्या आठवणींशी तू झुंजतोस; "मला ते पुन्हा विचारात आणायचे नाही; मला माहीत आहे ते तुझ्यासमोर काय दर्शवते, पित्या." तू ठरवतोस की कोणतीही घाईगर्दीची हालचाल करायची नाही, कोणतीही भावनिक चूक करायची नाही. तुला घसरणे परवडणारे नाही. "मला पडू देऊ नकोस पित्या," हे तुझ्या शांततेत वारंवार म्हटले जाते.

तू तुझ्या भूतकाळातील विजयांवर मनन करतोस, मात करून झाल्यावर तुला किती बळकट वाटले होते ते आठवतोस. कसे तरी तुला वाटले होते की तू मिळवलेली शक्ती अधिक कायमस्वरूपी असेल, केवळ तुझ्या भात्यातील एक नवा बाण नाही, तर एक नवे धनुष्य. पण हे नवे संकट मागील विजयांतून मिळालेल्या प्रबोधनाला जणू नष्ट करते. तुला शंका येते की तू खरोखर काही शिकलास का. शंका शिरतात; "मी मूर्ख आहे का? मी दावा करतो हा विश्वास खरोखर खरा आहे का? पित्या, तू खरा आहेस का; तू इथे आहेस का?" या विचारांची तुला लाज वाटते, पण जर तू त्यांचा हिशेब केला नाहीस, तर तो जुना मित्र, दुःख, लवकरच परत येईल.

अशा प्रकारचे भक्तिस्मरण, इतक्या इतरांनी आपल्याकडे मात करण्याची शक्ती असल्याचे व्यक्त केल्यानंतर, अजूनही कसे शक्य आहे? उत्तर अगदी साधे आहे, अर्थातच त्याचे पावित्र्य. या नव्या "मृत्यू"तून आपल्याला मिळणारे पावित्र्य आपण मागील कड्यावरून मिळवलेल्या पावित्र्यापेक्षा कितीतरी अधिक आहे. आणि प्रत्येक नवा कडा त्याच्याकडे जाणाऱ्या मार्गावरील स्मरणाचा एक ताजा दगड आहे, त्याच्या वचनांची आणि त्याच्या विश्वासूपणाची आठवण करून देणारा (यहोशवा 4).

"म्हणजे मला वाटते की मी 'अविचल' आणि शुद्ध मनाचे राहायला शिकलो असतानाही, तुझी उच्च बोलावणी अजूनही अधिक शुद्ध आहे? आणि इतकेच नव्हे, तर प्रत्येक कडा माझ्यात काहीतरी सुंदर नवीन निर्माण करतो, जरी त्यामुळे मला असे वाटले की मी ज्या क्षेत्रात एकदा विजय मिळवला होता असे समजत होतो त्यातच मी आता अपयशी झालो आहे? जरी त्यामुळे मला असे वाटले की मी आधी शिकलेले सर्वकाही विसरलो आहे?"

बरोबर आहे, प्रिय जना. मृत्यू, मृत्यू, आणि आणखी एक मृत्यू हाच त्याच्या पावित्र्याकडे जाणारा मार्ग आहे. बळाचे मूर्त रूप: ते दुर्बलतेत परिपूर्ण होते (2 करिंथकरांस पत्र 12:9).

आम्ही तुला पवित्र मापदंडाला धरून ठेवले आहे. आम्हाला माहीत आहे की प्रकाशमान नमुने, आणि त्यांनी तुझ्यात जे निर्माण केले आहे, ते स्फूर्तिदायक आहे. हा शब्द तुला आठवण करून देण्यासाठी होता की जेव्हा तू अशा ठिकाणी पोहोचतोस जिथे तू फक्त रडू शकतोस, "मला ते जमत नाही!" तेव्हा तूच सर्वात सुरक्षित, सर्वात निश्चिंत, सर्वात गौरवशाली, आणि परिवर्तनकारी ठिकाणी असतोस; तू Yahwehच्या तळहातावर आहेस—त्याच्या पावित्र्याच्या शुद्ध सारात.

तू यशस्वी होणारच आहेस. तो जे काही दावा करतो तेच आहे. ज्याचे मन तुझ्यावर स्थिर आहे त्याला तू परिपूर्ण शांतीत ठेवशील, कारण तो तुझ्यावर विश्वास ठेवतो. (यशया 26:3)