पडद्यामागे

शास्त्रीय स्वरूपे किंवा आराखडे मूर्खांपासून, गर्विष्ठांपासून आणि आत्मिकदृष्ट्या आळशांपासून लपलेली आहेत. जर तू आपल्या या एकत्रित प्रवासात इतक्या पुढे आला असशील, तर तू निश्चितच स्वतःला आत्मिक धैर्याचा दाखवले आहेस.

आपण वारंवार दाखवलेले एक व्यापक स्वरूप म्हणजे तुझ्या "स्वा"ला मरण्यास तयार करण्यासाठी मोठी बांधिलकी लागते. दुसरे म्हणजे Yahweh शिवाय कोणतीही सत्ता नाही हे समजण्यास वेळ लागतो, आणि तितकेच महत्त्वाचे, तुझे आंतरिक बंड, किंवा "स्व-सत्ता," तो चिरडून टाकल्याशिवाय नेहमीच प्रतिरोध करत राहील. याविषयी बोलणारे शास्त्रवचन योहान 12:24-25 मधून मनात येते: जोपर्यंत गव्हाचा दाणा जमिनीत पडून मरत नाही, तोपर्यंत तो एकटाच राहतो. पण जर तो मरतो, तर तो पुष्कळ फळ देतो. जो आपल्या जिवावर प्रेम करतो तो तो गमावेल; पण जो या जगात आपल्या जिवाचा द्वेष करतो तो त्याला अनंतकाळच्या जीवनासाठी राखून ठेवील.

प्रिय जना, तूच तो दाणा आहेस. पण त्याहूनही महत्त्वाचे म्हणजे तू दाणा आहेस हे स्वीकारायला शिकत आहेस. म्हणूनच आपण येथे एकत्र आहोत. पडद्यामागे प्रवेश करण्याची परवानगी दिलेले आपण आहोत. आपण योग्य ठरलो आहोत, अर्थातच आपल्या स्वतःच्या सामर्थ्याने नव्हे, तर ती परवानगी देणाऱ्या अटी आपण स्वीकारल्यामुळे.

"ती परवानगी?" आतापर्यंत हे वचन एखाद्या जुन्या मित्रासारखे वाटायला हवे: "आता जगणारा मी नाही, तर मशीहा माझ्यामध्ये जगतो." (गलतीकरांस पत्र 2:20)

पुष्कळांना बोलावले आहे, पण थोड्यांनाच निवडले आहे. (मत्तय 22:14) थोड्यांनाच समजते; तरीही, जनसामान्य स्वतःला "त्याचे" म्हणवतात, तर प्रत्यक्षात ते फक्त त्यांच्या स्वतःच्याच व्यर्थ कल्पनांच्या मूर्तीचे अनुसरण करत असतात.

"जो कोणी मला 'स्वामी, स्वामी,' म्हणतो तो सर्वच स्वर्गाच्या राज्यात प्रवेश करणार नाही, तर जो माझ्या स्वर्गातील पित्याची इच्छा पूर्ण करतो तोच करील. त्या दिवशी अनेकजण मला म्हणतील, 'प्रभू [बाल], प्रभू [बाल], आम्ही तुझ्या नावाने संदेश दिला नाही का, तुझ्या नावाने भुते काढली नाहीत का, आणि तुझ्या नावाने अनेक चमत्कार केले नाहीत का?' आणि मग मी त्यांना जाहीर करीन, 'मी तुम्हांला कधीच ओळखले नाही; अनाचार करणाऱ्यांनो, माझ्यापासून दूर व्हा!'" (मत्तय 7:21-23)

चिरडलेले, सुपीक जमिनीत पेरलेले दाणे, फुटून उघडले आहेत आणि पुष्कळ फळ देतील (मत्तय 13:8). ते इतरांपेक्षा शांत असतात, ऐकण्यास अधिक तत्पर असतात, आणि मदतीचा हात देण्यास अधिक इच्छुक असतात. या गुणांतून आतील Yahshua मशीहाचे वैभवशाली जीवन प्रतिबिंबित होते. सर्वकाही एकाच भव्य कल्पनेवर प्रकाश टाकते; ती म्हणजे चिरडले जाण्याचे, मशीहासोबत वधस्तंभावर खिळले जाण्याचे आणि दुखावले न जाण्याचे प्रमुख स्वरूप (स्तोत्रसंहिता 119:165). "योग्य ठरलेले" दाणे लगेच म्हणतात, "जर मी मशीहासोबत वधस्तंभावर खिळला गेलो नसतो (गलतीकरांस पत्र 2:20), तर माझ्या 'स्वा'ने मला कायमचे उद्ध्वस्त केले असते."

इतर काही मागे सरेपर्यंत तितकेच चिरडून घेतात. ते हे स्वीकारण्यास नकार देतात, "मरणे म्हणजे लाभ आहे." (फिलिप्पैकरांस पत्र 1:21) आपल्याला किंमत माहीत आहे, आणि आपल्याला जाणीव आहे की अनेकजण थंड होतील (मत्तय 24:12). पण, आपल्याला हेही मान्य करावेच लागेल की Yahweh ने आपल्यामध्ये आपण कधीच इच्छिले नसते ते केले नसते, तर आपणही तेच केले असते. "जर तुझी कृपा नसती, तर मीही मागे सरलो असतो."

जेव्हा आपण हे स्वीकारतो तेव्हा आपण दुखावले न जाणारे होतो. "तो मीच असतो" हे ओळखताच आपल्याला एका अलौकिक आनंदाचा अनुभव येतो. हाच तुझा खरा पुनर्जन्म आहे, तुझे मानसिक पुनरुत्थान आहे.

प्रिय जना, फारच थोडेजण पडद्यामागे गेले आहेत. लक्षात ठेव, मार्ग अरुंद आहे (मत्तय 7:14)! तुझ्या मनात येणाऱ्या प्रत्येक विचारासोबत, हे लक्षात ठेव!