कधी?

विजयाच्या क्षणी गीते इतकी सहज येतात. आनंद व्यक्त करण्याची क्षमता इतकी नैसर्गिक वाटते. होय, अंतःकरणाचा उमाळा (इब्री भाषेत, "बुद्धीचे केंद्र") हेच मला गाण्यास प्रवृत्त करते.

जेव्हा वेदना मला ग्रासून टाकते, जशी लाट मला भारून टाकते आणि मी तिच्यावर मात करू शकत नाही, तेव्हा गीते जबरदस्तीची होतात. हेच ते क्षण आहेत जेव्हा मी तुला, अब्बा, हाक मारतो. मी "पैलतीराला जाण्याची" अपेक्षा करत आहे. हेच तर तू वचन दिले आहेस ना? माझे अंतःकरण दुःखात कधीच बुडणार नाही असे एखादे स्थान आहे यावर विश्वास ठेवणे चुकीचे आहे का?

तू मला अनंतकाळच्या गोष्टींबद्दल सांगतोस आणि मी समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो. एकेकाळी माझी असलेली पत्नी, आणि आता काय झाले हे न कळणारी मुले, यांचा विचार मला वैभवशाली प्रतिज्ञात देश पाहण्यापासून रोखतो. मी तुरुंगात बसलेला असताना, ती मोठी होत आहेत. ती माझ्याविना मोठी होत आहेत; त्यांची शरीरे नवीन रूप घेत आहेत; त्यांचे शब्द अधिक समंजस होत आहेत. मी इतका वेळ गमावत आहे जो पुन्हा कधीच परत मिळणार नाही.

शिस्तशिक्षणाची छडी का पडली याची जबाबदारी स्वीकारून मी स्वतःलाच दोष देतो. पण मी बदललो आहे. भूतकाळातील इतक्या अनेकांप्रमाणे मलाही तुझी कृपा मिळेल का?

या भावना अशा अंतःकरणात मिसळल्या आहेत जे समजते की तुला संपूर्ण समर्पण करणे हे आपल्या सर्वांना भोगावेच लागते. हे वास्तव बदलणार नाही; ते फक्त मला खूप कमी बोलायला लावते. आयुष्याचे पूर्ण समर्पण म्हणजे ते आता आपले आयुष्य राहत नाही: कोणतीही तक्रार नाही, माघार नाही, आव्हान नाही. उलट, तू असे ठरवले आहेस की ते मौनासारखे दिसते.

त्याच्यावर जुलूम झाला आणि त्याला पीडा दिली गेली,
तरीही त्याने आपले तोंड उघडले नाही;
वधण्यासाठी नेल्या जाणाऱ्या कोकऱ्यासारखा तो नेला गेला,
आणि लोकर कातरणाऱ्यांपुढे जशी मेंढी स्तब्ध राहते,
तसाच त्याने आपले तोंड उघडले नाही.
(यशया 53:7)

काहीही झाले तरी आनंद कर, स्तुती कर आणि कृतज्ञता बाळग असे तू मला सांगितले आहेस. मला विश्वास आहे की तुझा मार्ग योग्य आहे. मला विश्वास आहे की इतर कोणताही मार्ग व्यर्थ आहे.

एखादा आपल्या पृथ्वीवरील कुटुंबाच्या प्रेमाची आस बाळगतो आणि तरीही त्याच्यामध्ये ठेवलेल्या स्वर्गीय आत्म्याच्या गोष्टींची इच्छा कशी बाळगू शकतो? माझ्या अंतःकरणाला पैलतीरावर कसे जायचे तेच कळत नाही. संपूर्णपणे तुझ्यासमोर शरण जाणे, कायमस्वरूपी अर्थाने, कसे दिसते हेच मला माहीत नाही, अब्बा.

म्हणून माझ्या दुर्बलतेत, जेव्हा मी तुझ्या मदतीसाठी आक्रोश करतो, तेव्हा मला वाटते की तू जे मागतो आहेस तेच मी करत आहे. मला जाणवते की हा अंतःकरणाचा प्रवास आहे. तू म्हणालास, "विश्वास ठेव, टिकून राहा, विश्वास कर." अब्बा, माझ्या अविश्वासाला साहाय्य कर. माझ्या आत असलेल्या अनिश्चिततेला स्थिर होण्यास मला मदत कर, कारण मी कबूल करतो की मला सर्वकाही तुला द्यावेच लागेल.

मला हे स्मरण करून दे की आज हाच "कधी" आहे कारण आज हेच माझ्याजवळ सर्वकाही आहे. हे तुझ्या माझ्यावरील अपार प्रेमावर विश्वास ठेवण्याविषयी आहे. आणि आज माझ्यावर व त्यांच्यावरील तुझे प्रेम पूर्णतः परिपूर्ण आहे. हे न मानणे हेच माझ्या आनंदाला बंदिवान करते. ते प्रेम किती खोल आहे हे मला कळू दे.

आपले दिवस गणण्यास आम्हांस शिकव, म्हणजे आम्ही ज्ञानी अंतःकरण मिळवू. (स्तोत्रसंहिता 90:12)