स्वाभाविक प्रेम

अब्बा, मला तुझ्यावरचे माझे प्रेम स्वाभाविक व्हावे असे किती हवे आहे. मला तळमळ आहे की स्तुती आणि उपासनेतील माझे आज्ञापालन माझ्यासाठी श्वासासारखे व्हावे, प्राणवायूसारखे व्हावे. मला भूक आहे की माझे प्रेम अखंड व्हावे, अशी गोष्ट व्हावी जिचा मला जाणीवपूर्वक कधीही विचार करावा लागू नये. जागृत असो वा झोपलेला, ते तिथे असावे.

तुला आपण पाहू शकत नाही म्हणून आपण शोधत असलेल्या या प्रेमाला इतका प्रयत्न लागतो का? आपल्याला तुझ्यापेक्षा आपला स्वतःचा मार्ग जास्त हवा आहे म्हणून का? तुझ्या पुत्राचे मरण आपल्या अंतःकरणात आणि जिवात आपल्याला प्रत्यक्ष जाणवत नाही म्हणून का? तू मुद्दाम स्वतःला आमच्यापासून दूर ठेवत आहेस का? तुझ्या पुत्राचे सांडलेले रक्त विश्वास ठेवणाऱ्या प्रत्येकाला जीवन देते, तरी आपण या वास्तवाला सहजतेने घेतो का?

पित्या, हे मला माहीत आहे; हे मी कबूल केलेच पाहिजे: तू बोललेला प्रत्येक शब्द खरा आहे आणि तो माझ्या जीवनाला लागू होतो, हे केवळ मानण्यासाठी मला जो वेळ द्यावा लागतो त्याने मला दुःख होते! आणि, तुझे वचन खरोखर मला उच्च स्थानी घेऊन जाईल हे मानण्यासाठी. पित्या, मला या विश्वासाच्या पातळीवर जाण्याची इच्छा आहे. मला असे आज्ञापालन हवे आहे जे आरोग्यदायी भय, प्रशंसा, विश्वास आणि प्रेमाकडे नेते. माझी प्रार्थना आहे की मला तुझ्याप्रती हे सगळे गुण प्राप्त व्हावेत, पित्या, आणि ते श्वासासारखे स्वाभाविक असावेत.

अब्बा, माझी आणखी एक कबुली आहे. इतका शोध घेतल्यावर आणि तुला शोधण्याचा इतका प्रयत्न केल्यावर, मला वाटते; मी तुझ्याकडे थेट पाहूनही तुला ओलांडून गेलो/गेले आहे का? मी खूप जास्त प्रयत्न करतो आहे आणि पुरेशी विश्रांती घेत नाही आहे का? पित्या, तुझे प्रेम कसे स्वीकारायचे हे मला माहीत आहे का? जाणिवेच्या पातळीच्या पलीकडील काही कारणांमुळे, तुझे प्रेम स्वीकारण्यास मी अनिच्छुक आहे का?

माझी कबुली अशी आहे; पित्या, या प्रश्नांची उत्तरे मला माहीत नाहीत. माझे अस्तित्व मी तुझ्याने का भरू शकत नाही हे मला माहीत नाही. कधीकधी मला वाटते, तू माझ्यापासून लपत आहेस का. चोरासारखा लपण्याच्या प्रकारे नाही, तर अशा पित्यासारखा जो बाहेर उडी मारून ओरडण्याची वाट पाहू शकत नाही, "मी इथे आहे. मी खरा आहे. मी खरोखर तुझ्यासाठी इथे आहे."

पित्या, मला ते हवे आहे. जर मी चुकत असेन, तर मला सुधार म्हणजे मी तुला शोधू शकेन. तू मला ओळखतोस; मी तुझ्याकडे का आक्रोश करतो हे तुला माहीत आहे. जर मी चिंतित असेन, तर ते तुझ्यासाठी आहे. जर माझी झोप उडाली, तर ते मी तुझा विचार करतो म्हणून आहे.

कदाचित, मी तुला हे विचारू का; आपली स्वतःची विशेष भाषा असू शकेल का, ज्यात मी तुझे ऐकू शकेन आणि तुझ्याशी संवाद साधू शकेन. मला माहीत आहे तुझे वचन म्हणते, "माझी मेंढरे माझा आवाज ऐकतात, आणि मी त्यांना ओळखतो, आणि ती माझ्यामागे येतात." (योहान 10:27) याचा अर्थ असा आहे की मी कोणत्याही शंकेशिवाय तुझ्याशी संवाद साधू शकतो, सर्व द्विधावस्था कायमची नाहीशी होऊन, हे मानण्यास मला मदत कर? ते काहीतरी घनिष्ठ, सामर्थ्यशाली आणि सुरक्षित असावे? ते माझ्या श्वासासारखे असावे?

पित्या, मला ते आवडेल. मी ही विनंती तुझ्या चरणी ठेवतो. असेच होवो.

जो प्रेम करत नाही तो सर्वसमर्थाला ओळखत नाही, कारण सर्वसमर्थ प्रेम आहे. (1 योहानाचे पत्र 4:8)