मनुष्याचा मार्ग २

एक पुरुष आणि त्याची पत्नी चर्चमध्ये प्रवेश करतात. उपासनेनंतर, पाळक प्रवचन देण्यास सुरुवात करतो. पत्नी पूर्णपणे लक्ष देते तर पती डुलकी घेतो. तो जागे राहण्याचा पुरेपूर प्रयत्न करतो. सेवा संपल्यावर ती त्याला ढोसते. ते उठून निघून जातात.

अनेक आठवडे, हाच नमुना सुरू राहतो. पाळक पतीची ही सवय लक्षात घेतो आणि त्या माणसाला आध्यात्मिक गोष्टींमध्ये रस नसलेला असे लेबल लावतो. तो विचार करतो की हा माणूस मुळात का येतो. मंडळीतील इतरांनीही हे लक्षात घेतले आहे आणि तेच विचारत आहेत.

पती-पत्नी शेवटच्या वेळी उपस्थित राहिल्यापासून अनेक आठवडे गेल्यावर ती एकटीच सेवेला येते. नंतर, ती पाळकाला शोधते आणि त्याच्याशी बोलू शकते का असे विचारते. पाळक स्वखुशीने संमती देतो आणि लगेच ओळखतो की ही भेट तिच्या "रस नसलेल्या" पतीबद्दल असेल. गरज पडेल तसे तिच्या अंतःकरणाची सेवा करण्यास तो तयार आहे.

भेट सुरू होताना पाळक म्हणतो, "बऱ्याच काळापासून मी तुला चर्चमध्ये पाहिले नाही. तू कशी आहेस?"

डोळ्यांतून अश्रू वाहत असलेली स्त्री म्हणते, "हा माझा पती आहे."

"होय, मला तसेच वाटले," पाळक उत्तर देतो.

ती पुढे सांगते, "बघा. त्याला कर्करोग आहे. तो मरत आहे. तो त्याचे औषध घेतो आणि त्यामुळे त्याला खूप थकवा आणि झोप येते. येऊन झोपी जाण्याची त्याला लाज वाटायची म्हणून आम्ही येणे थांबवले. त्याच्याकडे फार वेळ उरलेला दिसत नाही आणि त्याला तुम्हाला काहीतरी सांगायचे होते. तो म्हणाला की येऊन तुम्हाला भेटणे, तुमचे प्रवचन ऐकणे यामुळे त्याला खूप आनंद व्हायचा. तुम्ही त्याचे आवडते शिक्षक आहात. त्याने मला तुमचे आभार मानायला सांगितले."

प्रिय जना, कधीही न्याय करू नकोस. गोष्टींच्या बाह्य रूपावरून एखाद्याच्या अंतरंगात काय चालले आहे हे तुला कळते असे कधीही समजू नकोस. काळजी घेण्यासाठी वेळ लागतो, आणि जर तू स्वतःला हा कठीण प्रश्न विचारायला तयार असशील, तर इतरांची काळजी घेण्यात तुला अडचण येते का?

बरे होणे अशा मनातून येते, जे आध्यात्मिकरित्या उद्धारित आहे, जे कबूल करू शकते, "मला जितकी इतरांची काळजी असायला हवी तितकी खरोखर नाही; Yahshua, मला मदत कर. मला असे अंतःकरण (मन) दे जे स्वतःपेक्षा इतरांची अधिक काळजी घेते."

आपल्या मित्रांसाठी आपला जीव द्यावा यापेक्षा मोठे प्रेम कोणाचेही नाही. (योहान 15:13)