मीच का- तो विश्वासघातकी?

संध्याकाळ झाली तेव्हा, Yahshua बारा जणांबरोबर मेजावर बसला होता आणि ते जेवत असताना, तो म्हणाला, "मी तुम्हांला खरे सांगतो, तुमच्यापैकी एक जण माझा विश्वासघात करील." (मत्तय 26:20-21)

बारा माणसे, त्यांतील एक विश्वासघात करणार होता. मला सांग, माणसाच्या अंतःकरणाबद्दल (मनाबद्दल) तुला काय माहीत आहे. Yahshuaने "तुमच्यापैकी एक जण माझा विश्वासघात करील" असे म्हटल्यावर प्रत्येकाच्या मनात काय भावना आली असेल? उत्तर देण्याआधी तुझ्या स्वतःच्या अंतःकरणाचा शोध घे. प्रामाणिकपणे उत्तर दे.

जर तुझ्याकडे पाहण्याचे डोळे असतील, तर तुला हे उमगले असेल. विचार कर की त्या रात्री कदाचित असे काहीतरी घडले असावे. बाराही जणांची तत्काळ अंतःकरणातील प्रतिक्रिया भीतीची होती आणि प्रत्येकाला वाटले: "कदाचित मीच असेन." काही क्षण उलटल्यावर, बारांपैकी दहा जण एकामागोमाग एक स्वतःची खात्री करून घेतात की ते असे कधीच करणार नाहीत, आणि म्हणतात, "गुरुजी, तुम्ही खचितच माझ्याबद्दल बोलत नसाल?" (व. 22) लक्षात घे, मी म्हणालो, "स्वतःची खात्री करून घेतात." त्यांना खरोखर खात्री नसते, कारण Yahshuaबरोबरच्या त्यांच्या संपूर्ण प्रवासाबद्दल त्यांच्या मनात शंका आल्याचे त्यांना पुरेपूर माहीत असते, तरीही ते स्वतःला विश्वासघातक्यांपेक्षा श्रेष्ठ मानतातच.

बाकीच्या दोघांचे काय? विश्वासघातकी अर्थातच कपटी आहे; "गुरुजी, तुम्ही खचितच माझ्याबद्दल बोलत नसाल." (व. 25) Yahshuaला गुरू म्हणून संबोधून तो आपली फसवणूक आणखी पुढे नेतो. तो उघड झाला आहे, तरीही तो नाकारतच राहतो.

शेवटच्या शिष्याचा अनुभव वेगळा असण्याची शक्यता काय आहे? तो शहाणा आणि नम्र आहे. त्याचे विशेष नाव घेतले जात नाही, पण Yahweh माणसाचे अंतःकरण पाहतो (1 शमुवेल 16:7). हा नम्र झालेला जण जाणतो की तो विश्वासघात करण्यास सक्षम आहे, तरीही तो आपल्या तारणारा Yahshuaवर प्रेम करतो. त्याला आपल्या स्वतःच्या दुर्बलतेची पूर्ण जाणीव आहे आणि त्याचे अंतःकरण कितीही दुष्ट असले तरी तो कसेही करून धरून राहू इच्छितो. तो प्रेम आणि कपट दोन्ही करण्यास सक्षम आहे. तो आपल्या तारणाऱ्याशी बांधील आहे, तरीही आपल्याच अंतःकरणाला भिण्याइतका शहाणा आहे.

तो मौन बाळगणारा आहे. या घटनेदरम्यान तो बोलत नाही. बाकी सगळे म्हणतात, "गुरुजी, खचितच आम्ही नाही." ते त्याला गुरू म्हणतात, पण हा शहाणा इतक्या पटकन बोलत नाही. याने स्वतःचा न्याय आधीच केला आहे. त्याला खोलवर जाणीव आहे की केवळ कृपेमुळेच तो या मेजावर बसू शकतो आहे आणि तो सर्व शक्तीनिशी धरून राहतो आहे. आपल्या प्रयत्नांचा त्याला काहीही अभिमान नाही.

त्याला दिलेले आश्रय सोडून जायला तो घाबरतो. तोसुद्धा विश्वासघातकी आहेच, तरीही येणाऱ्या अर्पणावर त्याचा विश्वास आहे. त्याला माहीत आहे की रक्त सांडणे हीच त्याची एकमेव आशा आहे. त्याला विकत घेतले जावे अशी त्याची तळमळ आहे. तो सर्व शक्तीनिशी धरून राहतो.