हे मला माहीत आहे

तू खरोखर "मुक्त" कधी होऊ शकतोस? हे गुंतागुंतीचे आहे, तरीही अगदी साधे आहे. हा फक्त "स्व"च्या जाणिवेचा विषय आहे. अहंकार तुझ्या दैहिक स्वभावाचा एक भाग म्हणून अस्तित्वात आहे, आणि दैहिक स्वभाव संपूर्ण दुष्टतेचा आहे, या जाणिवेतूनच मुक्ती येऊ शकते.

या जाणिवेला Yahweh च्या आत्म्याच्या विवेकात रोपणासोबत जोड, आणि त्याद्वारे, मुक्तीची कल्पना एक जाणीव बनते, पण अजून पूर्णपणे साकार झालेली नाही. पौल "देह विरुद्ध आत्मा" याबद्दल बोलतो आणि इथे विस्ताराने सांगितले जाणारे उत्तर अंशतः प्रकट करतो. होय, उत्तर या साध्या विचारात आहे: "म्हणून, जे देहस्वाधीन आहेत ते सर्वशक्तिमानाला संतुष्ट करू शकत नाहीत. पण तुम्ही देहस्वाधीन नाही तर आत्मस्वाधीन आहात, जर खरोखर सर्वसमर्थाचा आत्मा तुमच्यात वास करत असेल तर." (रोमकरांस पत्र 8:8-9)

मला आता जाणवते की त्याला माझ्यासाठी हवी असलेली प्रत्येक गोष्ट बनण्यासाठी माझ्या "स्व"बद्दलची (दैहिक स्वभावाबद्दलची) प्रत्येक गोष्ट कमी झाली पाहिजे. मला कमी झाले पाहिजे! (योहान 3:30) हा निश्चितच मुक्तीच्या नमुन्याचा एक महत्त्वाचा घटक आहे, आणि आतल्या प्रत्येक विचाराचे रूपांतर केले पाहिजे; पण हा नमुन्याचा संपूर्ण भाग नाही.

पुढचे पाऊल पहिल्या पावलाच्या आज्ञापालनातून येते; "स्वतःच्या बळावर मी कधीही चांगला होणार नाही, कधीच नाही!" ही जाणीव. नमुन्याच्या या भागाची सतत कबुली देत राहून, विवेकात एक नवीन वास्तव जन्माला येते, आणि ते साधारण असे वाटेल:

"पित्या, मी रूपांतरणासाठी तयार आहे, माझ्या विचारजीवनाच्या सर्व क्षेत्रांत दैहिकतेकडून आत्मिकतेकडे संपूर्ण बदल. मला विश्वास आहे की मला प्रथम पात्र ठरवणारी गोष्ट म्हणजे माझ्यात तुझ्या आत्म्याची उपस्थिती. आणि मग जेव्हा तू मला रूपांतरित करशील आणि मुक्त करशील, तेव्हा त्याची सततची जाणीव माझ्यात ही कबुली जागवेल; "तुझ्याशिवाय मी हे कधीच करू शकलो नसतो, आणि मला हे चांगुलपण आणि शुद्धता कधीच हवीही नसती.'"

हे किती—परिपूर्ण आहे!