मला जमत नाही; मी करणार नाही; मला करावेच लागेल!

"जो आपला जीव मिळवतो तो तो गमावील, आणि जो माझ्यासाठी आपला जीव गमावतो तो तो मिळवील." (मत्तय 10:39) पित्या, मी कसा मरू आणि तरीही आशा बाळगू? मी तुला सर्व काही कसे देऊ: विश्वास, कुटुंब, स्वातंत्र्य, करिअर? पित्या, मी तुला माझी पत्नी द्यावी का? जर ती एकटी राहिली किंवा दुसऱ्याची झाली, तरीही मी तू दिलेले विपुल जीवन जगू शकेन का?

आणि माझ्या मुलांचे काय, पित्या? मी विश्वास ठेवावा का की ते माझ्या दैनंदिन उपस्थितीशिवाय, जणू अनाथ असल्यासारखे, तरीही आनंदात जगू शकतील? किंवा, जर त्यांचे पालन एखाद्या अनोळखी माणसाने किंवा लांडग्याने केले, माझ्या हाताच्या आवाक्याबाहेर, तरीही मी तुझ्यावर विश्वास ठेवू शकेन का?

पित्या, मी माझा जीव गमावण्यास विरोध करत असताना, मी तुझ्याकडे खोलवरून आक्रोश करत आहे. मी तुझ्या हाताच्या हालचालीसाठी विनवणी करत आहे. मला माझा जीव कसा गमवायचा हे माहीत नाही. मला जमत नाही; मी करणार नाही; मी... मी त्यांच्यावर प्रेम करतो. मी तुझ्या प्रेमाने त्यांच्यावर प्रेम करतो, असे प्रेम जे कधीही अयशस्वी होत नाही. ते पृथ्वीवरील माझी चांगुलपणाची खूण आहेत. मी त्यांना कसे सोडू शकतो? मी माझा जीव कसा गमवू? मी माझा जीव कसा मिळवू? मला माहीत नाही कसे. मला जमत नाही; मी करणार नाही!

मी आक्रोश करत असताना तुला माझ्या निराशेची खोली ऐकू येते का? ती शहरे उद्ध्वस्त करू शकेल. माझे सर्व अस्तित्व आक्रोश करत आहे. मला जमत नाही; मी करणार नाही; मी... मला करावेच लागेल!

ही एक ओसाड जागा आहे. मी आवश्यक असलेला मृत्यू आणि तू दिलेले जीवन यांच्यामध्ये अडकलो आहे. मी मध्येच अडकलो आहे. "अज्ञाताला पकड," माझा जीव म्हणतो. "सोड, मग पकड." माझा देह दोन्ही बाजू घट्ट धरून आहे. हे असह्य असलेल्या एका गोष्टीच्या मृत्यूसारखे वाटते. मला जमत नाही; मी करणार नाही; मी... मला करावेच लागेल! हाच माझा मृत्यू आहे.

आता या परिस्थितीला सामोरे जाताना, कोणत्याही प्रकारे मी मरतो. जर मी देहाला शरण गेलो, तर मी मरतो. जर मी आत्म्याला शरण गेलो, तरी मी मरतो. पित्या, माझ्यातून काय शिल्लक राहील? मला माझा जीव सापडेल का? जो माणूस मी होतो तो गेला आहे.

बाबा, तुला तुझा छोटा मुलगा पुन्हा सापडला आहे. अब्बा, मी तुझ्या मदतीसाठी विनवणी करतो. मदत कर बाबा. सर्वशक्तिमान हा [माझा] आश्रय आणि सामर्थ्य आहे, संकटकाळी सदैव उपलब्ध असलेली मदत. (स्तोत्रसंहिता 46:1)

आमच्या वाचकांसाठी टीप: हे लिहिले जात असताना, मायकल तुरुंगात होता. या प्रकाशनाच्या वेळीही तो कैदेतच आहे. त्याच्यासाठी प्रार्थना करा.