Мая найлепшая чарада

Той, хто пакутуе, — ён Мой. Той, хто плача, — ён Мой. Той, каго адкінулі, — ён Мой. Той, хто напалоханы, — ён Мой.

Ці не казаў Я вам: «Не тым, хто здаровы, патрэбны ўрач, а тым, хто хворы»? (Лукі 5:31)

Мяне не хвалюе прыродная здольнасць. Я засяроджаны на сэрцы (цэнтры інтэлекту, розуме) і пытаннях духоўнай трансфармацыі. Трансфармацыя ад дурноты (розуму, кіраванага эга) да мудрасці (розуму, кіраванага праведнасцю) — вось што прыносіць Мне славу. Тыя, хто прыходзіць да Мяне «хворымі», ідэальна падыходзяць, бо хто б яшчэ застаўся, каб прыйсці, калі не хворыя?

Твае героі для Мяне — нішто. Твае знакамітасці таксама не ўражваюць Мяне. Твае мудрацы, усе яны пазбаўленыя сапраўднай мудрасці. Мяне не ўражвае Мой пыл у сваім прыродным стане. Зламаны і скрушаны дух — вось што радуе Мяне (Ісая 66:2).

Ад старога стварэння да новага — вось той праект трансфармацыі, які Мне падабаецца. Мае рысы велічы — гэта пакора, мір, мудрасць і радасць у духу, не тое, што цэніць чалавек. Падзены чалавек хутчэй будзе святкаваць грошы, статус і пахвалу ад іншых людзей.

Калі гэтыя словы турбуюць цябе, ты, магчыма, у небяспецы быць паглынутым. Так, калі ты пакінеш чараду, Я не змагу цябе ахоўваць. Ваўкі і львы чакаюць цябе, і ў іх ёсць смак да цябе, бо ты карміў іх даволі доўгі час. Мая чарада ведае свайго Пастыра. Мая чарада ніколі не пакінула б Маю апеку; яны баяліся б пакінуць Маю апеку.

Глядзі на рэчы так, як гляджу Я. Разумей Маю мудрасць. Жадай Маёй праведнасці, а не свецкіх каштоўнасцей. Я магу дабраслаўляць толькі тое, што Я адобру, і Я супрацьстаю тваім плоцкім жаданням. Здайся! Пакарыся Мне любой цаной.

Ты не мог бы нават уявіць, што Я запланаваў для цябе; гэта больш, чым ты мог бы папрасіць ці ўявіць сабе. Калі б ты паспрабаваў хаця б кавалачак ад стала, які Я падрыхтаваў для цябе, ты абедаў бы са Мной і ніколі больш не еў бы з свінячага карыта.

І пайшоў ён, і прыстаў да аднаго з жыхароў той краіны, і той паслаў яго на свае палі пасвіць свіней. І ён рады быў бы напоўніць свой страўнік стручкамі, якія елі свінні, ды ніхто яму нічога не даваў. Але, апрытомнеўшы, ён сказаў: «Колькі наёмнікаў у майго бацькі маюць хлеба ўдосталь, а я гіну ад голаду!» (Лукі 15:15-17)