Нясучы Яго ярмо

Добра чалавеку несці ярмо ў сваёй маладосці. Хай ён сядзіць у адзіноце і маўчанні, бо Yahweh усклаў гэта на яго… Хоць Ён і прыносіць смутак, Ён пакажа спагаду, такая вялікая Яго непахісная любоў. (Плач Ераеміі 3:27-28, 32)

Я прачынаюся адзін, побач няма жонкі. Я чую голас сваіх дзяцей, але толькі ў сваім розуме. Так, Ойча мой, гэтае ярмо іншае. Гэтае нялёгкае.

Гэтае ярмо адводзіць мяне так далёка ад святла, замкнёнага без прамога сонечнага святла, без прамога СЫНАВага святла. Я павінен прабіцца назад. «Хай ён напоўніцца ганьбай», (в. 30) — сказаў Ты. Безумоўна, усе Твае словы збываюцца.

Усё, што я лічыў свабодай, знікла. «Замыкайце», — крычаць мае турэмшчыкі. Дзверы зачыняюцца. Я запёрты. Маё жытло не большае за камору. Я адзін, у маўчанні.

Тваё слова кажа: «Хоць праведнік упадзе сем разоў, ён устане зноў, а бязбожныя будуць паваленыя бядой». (Выслоўі 24:16)

Павольна я ўстаю. Вораг спрабуе ўсё больш моцна, каб утрымаць мяне ўнізе. Ці ведае ён, што Ты не дасі мне ўпасці, Ойча? Ці адкрыў Ты яму, што я не буду асаромлены ці асуджаны? Ці ведае ён, што яго прыслужнікі неўзабаве будуць у міры са мной? Ці ведае ён, што я адзін з Тваіх?

Увесь гэты боль, здрада і страта; «Гэта добра», — кажаш Ты. [Я] ведаю, што ва ўсім [Ты] дзейнічаеш дзеля дабра тых, хто любіць [Цябе], хто пакліканы паводле [Твайго] намеру. (Да Рымлянаў 8:28)

Таму, Ойча, я буду давяраць Табе, бо куды яшчэ я магу пайсці? Ці магу я ўстаць, Ойча? Ці засвоіў я свой урок; гэты жыццёвы ўрок? Ці буду я несці яшчэ? Я зраблю так, як Ты кажаш. «Радуйся толькі ва Мне, толькі ва Мне». Гэта Твае словы.