S.U.B.M.I.T.

Часам мне здаецца, што я аддаў Яму ўсё, ці то па сваёй волі, ці то прымусова, пад Яго моцнай рукой. Аднак я ўсё яшчэ мару пра новы дзень з новымі надзеямі; у мяне ёсць планы. Вядома, надзеі, мары і планы бібліяныя, але яны павінны быць адданы Yahweh, каб Ён мог кіраваць імі паводле Свайго добрага задавальнення; калі мы гэтага не робім, мы проста ствараем свае ўласныя планы і чакаем, што Ён ушануе нашы марныя намеры адносна нашага жыцця.

Нават калі мы моцна верым, што нашы надзеі, мары і планы ад Яго, мы часта змагаемся, каб вытрымаць, калі нас выпрабоўваюць. Страх не ведаць, што чакае наперадзе, засланяе нашу ўпэўненасць у Ім; вера ў тое, што спраўдзіцца тое, пра што мы мараем, часта з'яўляецца адзінай надзеяй, якая ў нас ёсць на працягу дня. Часам тое, пра што мы мараем, такое велічнае, і разам з тым такое незнаёмае, а бітва такая вялікая, што ўсё, што мы можам зрабіць, — гэта адступіць і прыняць словы, якія нашы продкі атрымалі даўным-даўно: «Не бойцеся і не жахайцеся гэтага вялікага мноства, бо бітва не вашая, а Усемагутнага». (2-я Летапіс 20:15)

Розум над матэрыяй — гэта вялікая частка веры, бо менавіта пастаяннае абнаўленне нашага плоцкага мыслення дазваляе нам прыняць Мудрасць ва ўсёй яе прыгажосці. Гэта дазваляе нам пераасэнсаваць нашу рэальнасць і прыпадобніцца да рэальнасці нашага Стваральніка, увесь час абвяшчаючы: «Шляхі Твае вышэйшыя за нашыя». (Ісая 55:8-9)

Я асабіста выберу шлях створанага, а не эгаістычнае мысленне, якое лічыць сябе самаўладным ці «саматвораным». Некаторыя з вас, магчыма, падумаюць, што гэта занадта радыкальна, і вырашаць замест гэтага падсілкоўваць свае ўласныя намеры, ахарактарызаваўшы іх у сваім розуме як «перакананні ці кіраўніцтва» ад Яго. Менавіта праз кампраміс мы пераконваем сябе, што нашы планы, безумоўна, павінны быць Яго планамі, нават калі мы ніколі не спыняемся, каб спытаць Яго, ці Ён згодны, ніколі не пытаючыся, ці Той, Хто дае нам дыханне і жыццё, сапраўды ухваляе нашы ўчынкі;

Да Цябе, Yahweh, я ўзношу маю душу. Я прагну давяраць толькі Табе. Я аддаю Табе мае надзеі, мае мары, мае планы, мае страхі і маю сям'ю. Так, Ойча, я прызнаю, што ёсць часткі мяне, якія яшчэ не да канца ведаюць і давяраюць Табе поўнасцю. Менавіта ў гэтых цьмяных абласцях майго розуму я схільны спадзявацца толькі на тое, што магу бачыць, кранаць, каштаваць, нюхаць ці чуць.

Дапамажы мне выйсці за межы маёй фальшывай веры, якая падсілкоўваецца толькі адчувальнымі рэчамі, да сапраўднай веры, якая мае сутнасць, заснаваную на нябачным сведчанні (Да Габрэяў 11:1). Хай я нават буду спадзявацца, марыць і планаваць новы дзень, калі Ты так поўнасцю прасякнеш мяне, што нават нябачнае стане адчувальным. Я веру, што гэта магчыма, бо няма нічога, чаго Ты не мог бы ўвасобіць у рэчаіснасць. Для Цябе няма нічога неадчувальнага!