Зрэнка чыйго вока

Але Yahweh сказаў Самуілу: «Не гледзь на яго выгляд ці на яго рост, бо Я адкінуў яго. Yahweh не глядзіць на тое, на што глядзяць людзі. Людзі глядзяць на знешні выгляд, а Yahweh глядзіць на сэрца [цэнтр розуму]». (1-я Самуілава 16:7)

Саўл (Павел) вучыў, што мы мусім браць у палон кожную думку і рабіць яе паслухмянай Месіі (2-е да Карынфянаў 10:5). Ён раскрываў месіянскую алюзію слоў вялікага прарока. Ён кажа: «Вы судзіце па знешнасці;» (в. 7) вы глядзіце на знешняе, фізічнае, але сапраўды мае значэнне розум (в. 5). Так, розум, і загад браць у палон кожную думку, цудоўна супадае з габрэйскім разуменнем прарока пра сэрца, цэнтр розуму. Людзі глядзяць на знешні выгляд, а Yahweh глядзіць на сэрца!

Yahweh шукае розум Месіі ў табе. О так, улюбёны, [Яго] шляхі вышэйшыя за твае шляхі, і [Яго] думкі [вышэйшыя] за твае думкі. (Ісая 55:9)

Кароль Давід быў чалавекам паводле сэрца Yahweh; «зрэнкай Яго вока» (Псальма 17:8). Кім быў Давід? Ён быў забойцам, пералюбадзеем!

Хай не будзе сумневу; шмат сёння ў царкве такіх «Давідаў», якія загубленыя ў сваёй бяззаконнасці, і разам з тым шалёна адданыя справам Айца. Сама царква вызначыла б гэтых сучасных «Давідаў» як грэшнікаў, вінаватых, нячыстых, і нават непрыдатных для збаўлення. І яны абвінавацілі б тых грэшнікаў у сваіх сэрцах, у той жа час спяваючы хвалу «Госпаду» на штотыднёвых службах, ужываючы словы менавіта тых Псальмаў, напісаных Давідам, забойцам і пералюбадзеем.

Праўда пра адвагу і радавод Давіда прапаведуецца, што, вядома, вядзе да Месіі. Але прапаведаванне пачынаецца з запалам, як і асуджэнне гэтых сучасных Давідаў. І ўсё гэта хаваецца пад парасонам самаабвешчанай праведнасці.

Гэты разрыў не таму, што прайшло так шмат часу з таго часу, як кароль Давід хадзіў па зямлі, быццам час загойваў бы канструкцыі эга. Час не змяняе сэрца чалавека. Усе саграшылі і не дасягаюць славы Усемагутнага. (Да Рымлянаў 3:23)

Гэты разрыў — з-за адмаўлення таго, што брэнд «царквы» ці практыка «хрысціянства», якую яны прапаведуюць, не супадае са сапраўдным намерам іх думак, злачыннасцю ў іх сэрцах. Непрабачэнне і асуджэнне — гэта яўны доказ.

Мы любім прызнаваць веліч Месіі, калі Ён «даруе нам, хоць мы не ведаем, што робім. (Лукі 23:34)». І ўсё ж сапраўды рэдкасць убачыць сучаснага веруючага, які пакладзе сваю душу за іншага, асабліва за таго, хто «нявартны».

Yahweh шукае тых, хто разумее, што калі б Ён карыстаўся толькі «добрымі» людзьмі, каб рабіць Сваю справу на зямлі, тады не было б каго выкарыстаць. Спыні неправільна судзіць свайго жывога брата па знешнасці, у той жа час праслаўляючы мёртвых герояў веры, якія былі якраз такія, як яны. Гэта, сапраўды, праверка рэальнасцю для нас усіх!