З першых рук

О так, Ойча, Ты пачуў мой крык. Ты разумееш маю форму і будову, бо гэта Твая задума. Я буду хваліць Цябе, бо я дзіўна і цудоўна створаны; дзівосныя справы Твае, і душа мая ведае гэта вельмі добра. (Псальмы 139:14)

Я дасягнуў мяжы таго «я», якое ведаў. Я гатовы пачаць зноў, нарадзіцца зноўку і стаць новым. Больш я не магу жыць тым, што было зроблена дзеля Абрагама. Я не магу выжываць з цудаў, учыненых дзеля Данііла. Недастаткова чытаць пра Давіда і ўсе дзівосныя справы, зробленыя дзеля яго. Не, Ойча мой, я мушу прызнацца: «Гэтага недастаткова!»

Я занадта доўга залежаў ад чужога досведу. Прабач мне, што не зразумеў гэтага раней. Прабач мне, што я залежаў ад таго, што Ты зрабіў для іншых, быццам Твая сіла і абнаўленне не былі прызначаны для мяне асабіста. Прабач мне, што я не малю пра непасрэдны досвед, пра які цяпер малю; я прагну ведаць, навошта Ты стварыў мяне, Ойча. Я цаню сведчанні Тваіх дзяцей, поўных веры (Да Габрэяў 11).

Але цяпер прыйшоў мой час быць сам-насам з Табой. Гэта жаданне майго сэрца. Твая ўваскрасенская сіла не толькі для іншых, але і для мяне (Да Эфесянаў 1:19-20). Пра гэта нельга проста чытаць — гэтым трэба жыць. Я больш не магу жыць па-за гэтай рэальнасцю.

Прабач мне, Ойча, што так доўга я чакаў, каб зразумець глыбока ў сваёй душы, што жыццё і досвед Паўла не могуць пераўтварыць мяне. Жыццё Язэпа павінна абудзіць ува мне жаданне зведаць тое, што зведаў ён, але яно не можа задаволіць маю душу. Я не Язэп, я — гэта я. І я гатовы да свайго ўласнага асабістага досведу, Ойча.

Так, усё гэта дзеля Тваёй славы, але таксама дзеля майго падарожжа, таго, якое Ты стварыў для мяне яшчэ ад заснавання часу. Я не марна створаны, каб жыць верай мінулых святых. Я жывы цяпер. Я новае стварэнне. Я Твой асабісты прадстаўнік на зямлі. Напішы маю гісторыю, каб усе яе ўбачылі, Ойча, — гісторыю Твайго яшчэ аднаго сына, створанага дзеля славы (1-е да Карынфянаў 2:7).

Маё жыццё больш не жыццё чужой веры. Абба, цяпер гэта Ты і я ў Yahshua Месіі.

І няхай гэта натхніць іншых Тваіх сыноў і дачок напісаць сваю ўласную гісторыю. Няхай усе яны ўбачаць, што недастаткова быць залежным ад жыцця іншых і ад таго, што Ты зрабіў для іх. Усе яны створаны дзеля славы і каб праслаўляць Цябе. Настаў час ім заявіць права на свой уласны непасрэдны досвед Цябе, Твайго Сына і Твайго Духа.

Цяпер гэта асабістае.