Канец справы

«Канец справы лепшы за яе пачатак; цярплівы духам лепшы за пыхлівага духам». (Эклезіяст 7:8)

Ці таму, што «нарэшце гэта скончылася», Саламон піша такія рэчы? Што ён выказваў у выдыху такіх словаў, калі яны вібравалі над яго галасавымі струнамі?

Ці разгледзеў бы ты характар Yahweh у кожным працэсе, улюбёны? Ці залічыў бы ты асалоду і боль, перамогі і паразы, усё як дзеянне Яго рук?

Працэс ніколі не павінен завяршацца саступкай: «Мне проста трэба гэта перацярпець». Больш здаровае самаспазнанне дало б іншы вывад: «Yahweh спланаваў гэта, каб выдаліць нейкага ідала з майго жыцця, каб знішчыць умацаванне ў маім эга». Боль у свеце думак заўсёды раўназначны смерці няправільных прывязанасцяў да нечага ў фізічным свеце.

І таму заканчэнне справы — гэта выдаленне смяротных прывязак да нясвятых рэчаў; гэта і ёсць намер звышнатуральнага працэсу. І таму што намер звышнатуральны, яго заканчэнне будзе мець звышнатуральныя вынікі: «Канец справы, безумоўна, лепшы за яе пачатак! А цярплівасць заўсёды лепшая за пыху».

Yahweh вельмі цярплівы, выдаляючы пыху ў табе, якая насамрэч трымае цябе далёка ад Яго. Уяві сабе вялікую любоў, якая ніколі не церпіць паразы, Яго адзіны спосаб любіць, а потым уяві, як гэтая любоў тужыць ахутаць усю тваю асобу. Але, будучы сапраўднай любоўю, у яе няма іншага выбару, як чакаць (1-е да Карынфянаў 13:4)!

Гэтая недаследная дасканалая любоў, якая тужыць ахутаць цябе, цярпліва чакае, пакуль усё, што яе адкідае, выдаляецца з цябе. Усякі страх павінен быць выгнаны, каб жыць у дасканалай любові (1-е Яна 4:18). Усякая пыха саступае месца лагоднасці; і ўсякае выхваленне агортваецца пакорай (1-е да Карынфянаў 13:4).

Слухай уважліва заканчэнне справы. Бо табе дадзена адкрыццё пра гэты ўзор, разуменне і мудрасць пра гэты працэс, ты можаш тады ўдзельнічаць у звышнатуральным; ты можаш славіць Яго і ўзносіць падзяку нават падчас працэсу (Псальма 100:4).

«Радуйся, калі справы ідуць добра, але калі рэчы здаюцца дрэннымі, падумай пра гэта: Yahweh стварыў і адно, і другое, каб чалавек ніколі не ведаў, што яго чакае наперадзе». (Эклезіяст 7:14)

І хоць ты ня ведаеш, што чакае наперадзе, табе не патрэбна чакаць канца справы, каб славіць Яго; канец ЗАЎСЁДЫ лепшы за пачатак!

Асабістая заўвага: як заўсёды, я ніколі не чытаю разважанні, пакуль не адкрыю іх для рэдагавання. Але тое, што адбывалася ў маім жыцці апошнія некалькі тыдняў, — гэта дакладна гэты самы працэс. Я насамрэч думаў менавіта гэта: «Мне проста трэба гэта перацярпець». Я лічыў дні да таго дня, калі мне НЕ ПАТРЭБНА будзе сядзець за камп'ютарам гадзінамі, каб пісаць і рэдагаваць. «Мне проста патрэбна некалькі дзён адпачынку», — разважаў бы я.

Мая рука, кісць і запясце былі ў пакутах. Мне даводзілася змяняць сваё становішча і пераходзіць з мышкі на ўнутраны сэнсарны прыстасаванне, а потым на вонкавы, і зноў назад. Дайшло да таго, што ў любы дзень мне даводзіцца пераходзіць паміж усімі трыма, каб проста перажыць дзень, каб проста ўтрымліваць пякучы боль у запясці. «Яшчэ проста некалькі тыдняў, яшчэ проста некалькі дзён», — саступіў бы я.

Але потым Yahweh загаварыў са мною. Ён паказаў мне, што гэта было маё «я», рэшткі майго эга (пыхі), якое драпалася і чаплялася за апошні прытулак надзеі, што яму НЕ ПРЫЙДЗЕЦЦА ПАМЕРЦІ.

Я адчуваў, быццам ужо не мог думаць яснa. Пасля соцень дзён запар мой розум быў пусты, здранцьвелы і ў болі. Я быў збянтэжаны, злы, у дэпрэсіі і безь мэты. Пасля соцень дзён, у якія я быў на 100 адсоткаў упэўнены ў Яго звышнатуральным кіраванні кожным разважаннем, кожным адрэдагаваным словам, і ва ўсіх Пісаннях, якія я быў натхнёны дадаць, я раптам стаў пустым!

Аднак, кожную раніцу, калі я прачынаўся, каб прачытаць сённяшняе разважанне, тое, што выходзіла з таго, што здавалася пустым, здранцьвелым і безь мэты розумам учора, было цалкам нябесным і натхнёным. Тое, што Ён паказваў мне, было: «Не ты, Джэф! Усё гэта Я! Гэта заўсёды быў Я».

І тады, на 361-ы дзень года, усяго за чатыры дні да канца, калі я сеў рэдагаваць гэтае разважанне, нумар 362, я адкрыў яго, каб прачытаць «Канец справы»! Усё, што я мог сказаць, гэта: «О, Yahweh, Ты верны і сапраўдны. Ты павінен узрастаць, а я павінен памяншацца». (Яна 3:30)

І канец справы, безумоўна, лепшы за яе пачатак.