Сустрэча з лютасцю

Гэта пачынаецца з пытання. Ці ведаў ты, што дарога да дасканаласці (розум Месіі) выяўляе крыўду на Yahweh? Для некаторых крыўда відавочная; для іншых яна схаваная ў патаемных месцах сэрца. Для ўсіх, каб дасягнуць высокага паклікання, гэтую крыўду трэба сустрэць твар у твар.

Гэта пачынаецца з прызнання, што без Месіі тваё сэрца застаецца падманлівым больш за ўсё і адчайна злым; і што ты нават не маеш шанцу пазнаць гэта без Яго (Ераемія 17:9). Усе твае думкі, усё тваё «сваё я», могуць вырабляць толькі поўную распусту. Нават тое, што ты лічыш праведным, не чысцейшае за брудныя лахманы без Яго (Ісая 64:6). Ты можаш лепш зразумець чаму, калі ўлічыш, што каб быць прызнаным дасканалым, нават Yahshua мусіў прызнаць: «Сам ад Сябе Я нічога не магу рабіць». (Ян 5:30)

Эквівалент гэтых слоў для цябе, улюбёны, гучаў бы так: «Бо ведаю, што ўва мне (гэта значыць, у плоці маёй) не жыве добрае; о, я, няшчасны чалавек! Хто збавіць мяне ад гэтага цела [цэласнасці думак] смерці?» (Да Рымлянаў 7:18; 24)

Прыняцце гэтай рэальнасці выклікае глыбокае перажыванне даліны ў тваім сумленні: «Калі ў сваім найлепшым усё, што я калі-небудзь мог вырабіць сам, — гэта цела смерці, думкі, якія жахлівыя і распусныя, тады толькі Yahweh можа вызваліць мяне ад гэтай распусты». Хто збавіць мяне ад гэтага цела смерці? Дзякую Усемагутнаму — праз Yahshua Месію, нашага Уладара! (Да Рымлянаў 7:24-25)

Усё, што змешчана ў гэтай думцы: «О, я, няшчасны чалавек!» — падтрымліваецца ва ўсёй цэласнасці Пісання, і ўсё ж, у пэўны момант у даліне, гэтая думка нараджае ў табе лютасць, якой ты ніколі раней не ведаў, — гэтую жорсткасць да Самога Усемагутнага.

Ад: «Калі ласка, няхай не будзе мая воля, Ойча. Калі ласка, не дазволь мне нават спрабаваць думаць самому за сябе» — да: «Чаму Ты дазваляеш маім думкам усё яшчэ ўваходзіць, Ойча? Чаму маё сумленне ўсё яшчэ ўсведамляе думкі, якія супярэчаць усяму, што Ты кажаш ісцінай?» Тваёй найвялікшай прагай стане патрэба не думаць за сябе і ніколі не хацець, каб твая асабістая воля нават увайшла ва ўраўненне. І ўсё ж, яна ўваходзіць!

«Хто збавіць мяне ад гэтага цела смерці?» «Бо ведаю, што ўва мне (гэта значыць, у плоці маёй) не жыве добрае; я ведаю, што сам ад сябе магу вырабляць толькі нячэсцівасць, і я каюся ва ўсім, чым з'яўляюся, аднак Ты ўсё яшчэ пакідаеш гэтую бітву ўнутры майго розуму. Ты ўсё яшчэ дазваляеш гэтай нячэсцівасці перамагаць ува мне, мае эмоцыі, сапсаваныя ёю. Чаму? Чаму Ты пакідаеш мяне такім? Чаму Ты жорсткі да мяне?»

Гэта тыя лютыя думкі, з якімі табе давядзецца сутыкнуцца на дарозе да дасканаласці. Ты мусіш прыйсці да месца, дзе ты ўсведамляеш, што Яго час у тваім асабістым уваскрасенні (збаўленым розуме) настолькі ж пад Яго кантролем, наколькі і само тваё адкупленне. Гэтае «чаму» знаходзіцца пад Яго суверэнным кантролем і будзе адкрыта ў Яго дасканалы час.

Гэта не было задумана, каб адказаць на «чаму» для цябе, улюбёны, а каб натхніць цябе трымацца. Мы можам гэта зразумець, і мы трымаемся разам з табой.

Вось тваё разважанне: «Я быў пранізаны [бо гэта было і застаецца неабходным] з Месіем, і ўжо не жыву я, а жыве ўва мне Месія. Жыццё, якім я цяпер жыву ў целе, я жыву вераю ў Сына Усявышняга, Які палюбіў мяне і аддаў Сябе за мяне». (Да Галятаў 2:20)